"Het stadsbestuur wil de bevolkingsgroepen mengen, maar dat valt niet te forceren. Moeten we onze eigenheid vergeten, afstand doen van onze cultuur? Wanneer zullen we wel als geïntegreerd worden beschouwd? Het zal nooit genoeg zijn."
...

"Het stadsbestuur wil de bevolkingsgroepen mengen, maar dat valt niet te forceren. Moeten we onze eigenheid vergeten, afstand doen van onze cultuur? Wanneer zullen we wel als geïntegreerd worden beschouwd? Het zal nooit genoeg zijn." Aan het woord is Moussa Achabar, een mondige jongeling. Hij heeft het niet begrepen op de politiek van het Lokerse stadsbestuur (VLD-SP). "We krijgen altijd van alles de schuld. Loopt er wat mis, dan hebben ze het weer gedaan. De vorige coalitie beschouwde ons nog als een gemeenschap. Het nieuwe bestuur zoekt de confrontatie. Het poneert en wij mogen luisteren." Achabar haalde destijds 612 handtekeningen op voor het jeugdcentrum Bergendries. De Marokkaanse jongeren beschouwden dat als hun centrum. De stad wilde de sport- en ontspanningsaccommodatie meer mengen. Havva Ataç begrijpt niet waarom zij en haar leeftijdsgenoten van de tweede generatie nog altijd niet als volwaardige burgers worden beschouwd. Ze is voorzitster van de Turkse vrouwenwerking. "Waarom word ik scheef bekeken als ik een sjaal draag? Als ik geen Nederlands zou kennen, was er een probleem. Nu ik Nederlands ken en opkom voor mijn rechten, is het weer verkeerd. Als ik solliciteer, wordt zonder meer gezegd dat ik niet in aanmerking kom omdat ik migrant ben. Er wordt niet eens geluisterd of ik capaciteiten en ervaring heb. Liggen we in een ziekenhuis, dan horen we verpleegsters onder mekaar zeggen: doe jij die vuile Turkse maar." Nog volgens Havva Ataç nam het racisme toe. "Voor de derde generatie speelt het taalprobleem niet meer. Maar ze wordt nog wel zwaar gediscrimineerd. Ze heeft veel minder kansen in het onderwijs of om een huis of een baan te vinden. Alleen omwille van de huidskleur. Wij van de tweede generatie hebben dat laten gebeuren. De derde generatie zal dat niet blijven pikken. Die jongeren verwachten gastvrijheid maar krijgen in elk café de deur op de neus. Kinderen groeien op in een omgeving vol haat. Ze worden permanent nageroepen, van vuile Turk of vieze makak. Waarom?" EEN ZERO TOLERANCEMigranten die in Lokeren zijn geboren, hebben het moeilijk. Ook als ze de taal kennen, een baan hebben, keurig belastingen betalen en een deftig leven leiden. Dagelijks worden ze met racisme geconfronteerd. Brengen ze het maatschappelijk niet ver, dan ziet de buitenwereld daarin de bevestiging van zijn vooroordeel. Slagen ze wel, dan wordt er geroddeld over de BMW of de gsm. Die zullen wel niet eerlijk verdiend zijn. Hebben vrouwen geen werk, dan zijn het sukkels, onderdrukt door de islam en hun echtgenoot. Hebben ze een baan, dan rijst er twijfel over hoe ze dat wel bereikt zouden hebben. "Dat racisme maakt ons woedend", zegt een jonge vrouw. "Wie dat kan kanaliseren en verwerken, heeft geluk. De anderen kroppen hun frustratie op, tot de boel ontploft." Alleen Moussa Achabar blijft er bij dat de jongeren die twee weken geleden een café kort en klein sloegen, geen criminelen zijn. Volgens hem zijn ze eerst uit het café geknuppeld. "Dan zien we de rijkswacht en de politie niet." En: " Louis Tobback (SP) kwam hier pleiten voor een zero tolerance. Maar als mensen van vijftig vanop hun terras migranten met bierglazen bekogelen, dan doet de politie niets. Niemand geraakt, niets gebeurd, klinkt het dan. Naar onze klachten luistert de politie nooit. Maar o wee als een allochtoon naar een mooi meisje fluit. Die gaat de bon op." Niemand heeft er moeite mee, mochten de twintig, vijfentwintig criminele jongeren van de stad zwaarder worden aangepakt. "Iedereen gelijk voor de wet, maar de wet ook gelijk voor iedereen. Misschien één procent van de migranten is op het slechte pad. Toch wordt het altijd voorgesteld als een migranten- in de plaats van een maatschappelijk probleem", zegt Havva Ataç. "Een beleid is ook stimuleren wat goed is en, vooral, ook leren luisteren."Peter Renard