Pro Vita vormt samen met het Thomas Moore-genootschap een van de verenigingen die in ons land het ultramontaans gedachtegoed verspreiden. In de stichtingsakte van Pro Vita figureren namen als Jan Servaes (ex-Verdinaso) en Charles Convent (ex-volksvertegenwoordiger voor Rex). Verder ook de Brusselse industrieel Ghislain Van Houtte of Emiel Janssens, een gepensioneerd generaal die tussen 1954 en 1960 aan het hoofd stond van het Kongolese leger. Dezelfde Janssens blijkt een van de drijvende krachten geweest te zijn achter het extreem re...

Pro Vita vormt samen met het Thomas Moore-genootschap een van de verenigingen die in ons land het ultramontaans gedachtegoed verspreiden. In de stichtingsakte van Pro Vita figureren namen als Jan Servaes (ex-Verdinaso) en Charles Convent (ex-volksvertegenwoordiger voor Rex). Verder ook de Brusselse industrieel Ghislain Van Houtte of Emiel Janssens, een gepensioneerd generaal die tussen 1954 en 1960 aan het hoofd stond van het Kongolese leger. Dezelfde Janssens blijkt een van de drijvende krachten geweest te zijn achter het extreem rechtse blad Nouvel Europe Magazine, gekend omwille van zijn PSC-sympathie in de jaren tachtig. Mensen als de "zwarte baron" Benoît de Bonvoisin of ex-premier Paul Vanden Boeynants behoorden tot de "vrienden van de redactie". Ook in de huidige raad van bestuur van Pro Vita vinden we enkele verrassende namen. Onder meer van Jean Calmeyn, de burgemeester van Drogenbos die militeert tegen de inkrimping van de taalfaciliteiten in de Brusselse rand en geldt als een milde schenker aan Campus, een vzw die huizen beheert waarvan de "geestelijke leiding" steevast is toevertrouwd aan Opus Dei. Een andere bekende in dit gezelschap is Andries Bombeke, in de jaren zeventig oprichter van het Aktiecomité Verontruste Ouders, een club die onschuldige kinderzieltjes wou beschermen tegen hun linkse leraars. Pro Vita wendt zich tot de buitenwacht via publicaties als Gezin en Leven of Vox Vitae. In dat laatste blad mocht, bijvoorbeeld, Joaquim Navarro-Valls, notoir Opus-lid en woordvoerder van het Vaticaan, een VN-conferentie over de rechten van de vrouw even duiden. Volgens Navarro-Valls ging het om een bijeenkomst van "een pak VN-ambtenaren, een handvol lesbischen uit Manhattan en een paar corrupte ambtenaren uit de derde wereld". Rond Pro Vita draaien een aantal satellieten, zoals Jeunes pour la Vie, een vzw die met alle mogelijke middelen abortus en euthanasie wil bestrijden. Of Couple, Amour, Fécondité die natuurlijke geboortebeperking promoot en vooral overeind wordt gehouden door Marie-Céline de Bonvoisin (zuster van) en haar man Hervé d'Ursel. Langs Vlaamse kant treffen we organisaties aan als de Societas Pro Ecclesia Speranti met als boegbeelden onder andere ex-CVP-parlementslid Ghisleen Willems. Onvermeld in dit verband mag zeker de vzw Pro Vita-Europa niet blijven. Naast de al eerder vermelde Charles Convent, figureert daarin ook Pieter Huys. Deze Brugse advocaat was een van de stichters van de ter ziele gegane, katholieke journalistenschool Institut Robert Schuman, maar geeft ook Nucleus uit, het rechtse blad van een gelijknamige vzw. Een van de auteurs van het eerste uur van Nucleus is Paul Beliën, in een ander leven echtgenoot van Kamerlid Alexandra Colen (Vlaams Blok). Zij is tegen affiches met een blote borst en eist scholen "waar ouders de baas zijn, kinderen gerespecteerd worden en waar we niet - vruchteloos - op een bisschop een beroep moeten doen om paal en perk te stellen aan ergerlijke praktijken". Hij probeert de economie en het kapitalisme uit te leggen als scheppingen Gods en zoekt tussendoor via zijn Centre for the New Europe naar "efficiënte alternatieven voor het Europese sociale systeem".