Sinds kort biedt IWC polsbandjes in papier aan: TimberTex. 'Die Timber verwijst naar de natuurlijke plantenvezels van bomen uit beheerde bossen of boomkwekerijen in Scandinavië en Oostenrijk waarvan de polsbandjes zijn gemaakt; exact dezelfde cellulose die voor papier wordt gebruikt', zegt Walter Volpers, Associate Director Product Management Technics bij IWC. 'Ik hou ervan dat iedereen altijd over papier spreekt. Het zet je aan tot nadenken. Natuurlijk besef je wel dat onze polsbandjes niet écht van papier kunnen zijn. Papier lost op als het nat wordt, terwijl tests uitwezen dat je onze TimberTex-polsbandjes zelfs in de wasmachine kan wassen.'
...

Sinds kort biedt IWC polsbandjes in papier aan: TimberTex. 'Die Timber verwijst naar de natuurlijke plantenvezels van bomen uit beheerde bossen of boomkwekerijen in Scandinavië en Oostenrijk waarvan de polsbandjes zijn gemaakt; exact dezelfde cellulose die voor papier wordt gebruikt', zegt Walter Volpers, Associate Director Product Management Technics bij IWC. 'Ik hou ervan dat iedereen altijd over papier spreekt. Het zet je aan tot nadenken. Natuurlijk besef je wel dat onze polsbandjes niet écht van papier kunnen zijn. Papier lost op als het nat wordt, terwijl tests uitwezen dat je onze TimberTex-polsbandjes zelfs in de wasmachine kan wassen.' Hoe het begon. 'In onze zoektocht naar meer duurzame polsbandjes en vegan alternatieven experimenteren we al zes jaar met nieuwe materialen. Maar een nieuw materiaal ontwikkelen, vereist vooral in de testfase enorm veel tijd. Paddenstoelen, appelschillen, bananenvezels en -schillen, ja, zelfs polsbandjes in steen passeerden de revue. Elk materiaal dat in aanmerking komt, onderwerpen we aan een reeks van standaardtests. We maken het materiaal nat en wrijven het tegen steen om te zien hoe het degradeert. Eens het materiaal weer droog is, plaatsen we het onder UV-licht. We trekken eraan om na te gaan wanneer het materiaal breekt en we draaien het ook enkele tienduizenden keren om te zien hoe het reageert.' 'Geen van de materialen die ons werden aangeboden, doorstond al onze testen en beantwoordde aan onze kwaliteitseisen. Maar onze TimberTex-polsbandjes kan je wel met een gerust hart dragen tijdens het watersporten. Het belangrijkste voor de meeste klanten is het vegan en duurzame aspect. Daarom vervingen we de PVD of standaard rubberplastic bij onze TimberTex door natuurlijke latex die wordt gekleurd met natuurlijke kleurstoffen. De stiksels zijn van gerecycled pet. Elk polsbandje wordt met de hand gemaakt: in hun atelier in Italië passen onze ambachtslieden hun eeuwenoud vakmanschap toe op deze nieuwe materialen.' IWC heeft wat met originele materialen. Zo ontwikkelde het bijvoorbeeld Ceratanium®. 'We werken al heel lang met keramiek, maar het is niet eenvoudig om ook de kroon en de pushers van een horloge in keramiek te maken: ze hebben de neiging om sneller te breken', legt Walter Volpers uit. 'Onze opdracht bestond er tien jaar geleden in om een zwart materiaal zonder coating te creëren dat zoals staal kan worden gefreesd. Coatings beschadigen of geven krassen, dat past niet in de kwaliteitsstandaarden van IWC. We verkenden andere industrieën en kwamen terecht in kerncentrales en andere milieus waar ze veel met agressieve zuren werken. Daar ontdekten we Ceratanium®. Deze legering van titanium en zirkonium verenigt het beste van twee werelden. Titanium kan je frezen zoals staal zodat je het makkelijk van vorm kan veranderen - dat is met keramiek niet mogelijk - en het voorkomt corrosie. Anderzijds is het wel extreem moeilijk te produceren, omdat het snel in brand vliegt. Bij de ontwikkeling moesten we drie keer een machine blussen. Gelukkig zonder brandschade maar je moet wel telkens alle personeel evacueren omdat er (giftige) gassen vrijkomen. Intussen installeerden we een blussysteem dat vlammen onmiddellijk met CO2 te lijf gaat.' 'Het is een duur proces. Eerst en vooral omdat het een legering is die heel moeilijk te maken is, want het eindresultaat moet homogeen zijn. Vervolgens moet je de diameter van de initiële legering tot de juiste proporties verkleinen. Dat doen we door het materiaal te verwarmen en in de juiste dimensie te hameren. Maar hameren zonder de homogeniteit te vernietigen, dat is niet zo eenvoudig. En dan hebben we nog de one-to-one-bediening van de machines die ook nog eens heel duur zijn om te produceren. Bij de productie van Ceratanium® is er één persoon die de machine permanent bedient. Moet die naar het toilet, dan moet er iemand anders bij de machine de wacht houden om ze indien nodig stop te zetten. Last but not least, is er het proces van blackening wat Ceratanium® zo speciaal maakt. Daarvoor gebruiken we zirkoniumoxide. Dat wordt trouwens ook voor keramiek gebruikt. In de oven reageert het met de lucht en wordt zwart. De keramiek groeit uit het titanium. Het is dus geen coating maar een diffusielaag. Hoe langer het product in de oven, hoe dikker de laag. Dus moeten we het proces uiterst correct uitvoeren om de juiste laag te creëren zonder de eigenschappen van de kast te veranderen. De kast groeit als het ware. De ontwikkeling van deze legering nam zeven jaar in beslag. Ceratanium® is trouwens heerlijk om te dragen. Het neemt supersnel de lichaamstemperatuur aan, is krasbestendig en zo licht dat je nauwelijks merkt dat je een horloge om de pols hebt.' 'Mijn job is door dit alles in positieve zin veranderd', besluit Walter Volpers. 'Daarom zit ik ook al zeven jaar op dezelfde stoel. In een bedrijf als IWC is dat niet gebruikelijk. Er zijn vandaag zoveel nieuwe uitdagingen inzake materialen, productieprocessen, transparantie in communicatie en duurzaamheid: dat heeft mijn job verrijkt. Het motiveert me telkens als ik naar al onze predevelopment-projecten kijk waarvoor we samenwerkten met beroemde universiteiten en denktanken, en met de R&D-afdeling van de Richemont-groep (het Zwitserse conglomeraat van luxegoederen waartoe IWC behoort, net als bijvoorbeeld Cartier en Audemars Piguet, nvdr). Dat alles komt samen in mijn kantoor en mijn kluis. Heerlijk vind ik dat.' Tekst Anja Van Der Borght 'De samenwerking met universiteiten, denktanken en de R&D-afdeling van de Richemont-groep, dat komt allemaal samen in een kluis in mijn kantoor.'