Servais Verherstraeten mag zijn voorstel om dieven in hun benen te schieten u weet wel waar steken. En hij weet het zeker. Servais had nochtans de steun van zijn voorzitter Stefaan De Clerck, wiens advocatenbureau - of is het dat van zijn vrouw ? - toevallig de verdediging waarneemt van de Harelbeekse juwelier Wouter Tyberghien. De voorzitter, aan wie het begrip 'schijn van partijdigheid' nooit is uitgelegd, had eerder al de petitie ondertekend om de vrijlating van de juwelier te eisen. Dat hij betrokken partij was in deze affaire, vergat hij erbij te vertellen.
...

Servais Verherstraeten mag zijn voorstel om dieven in hun benen te schieten u weet wel waar steken. En hij weet het zeker. Servais had nochtans de steun van zijn voorzitter Stefaan De Clerck, wiens advocatenbureau - of is het dat van zijn vrouw ? - toevallig de verdediging waarneemt van de Harelbeekse juwelier Wouter Tyberghien. De voorzitter, aan wie het begrip 'schijn van partijdigheid' nooit is uitgelegd, had eerder al de petitie ondertekend om de vrijlating van de juwelier te eisen. Dat hij betrokken partij was in deze affaire, vergat hij erbij te vertellen.Maar goed, je kan niet én leven en werken van de bij bestuderen, én details over deontologie. En dus was Verherstraeten er gerust op en pakte hij publiekelijk uit met zijn wetsvoorstel dat men voortaan in België zijn bezit mag verdedigen tegen wie dat tracht te ontvreemden. Voor wie denkt dat dit nogal logisch is: in de modelstaat van Guy Verhofstadt is dat verre van logisch. Meer: het is er verboden. Servais zou daar wettelijk een mouw aan passen, en op het befaamde partijbureau van de CVP gingen ze akkoord. Ze waren het de voorbije vijftig jaar zelf wel vergeten, maar beter laat dan nooit. De angst sloeg Verherstraeten om het hart toen hij 's avonds op het journaal Mia De Schamphelaere zag verschijnen: njet tegen de nieuwe wet. 'Ge ziet dat van hier', aldus een als steeds stralende Mia. 'Wij doen maandenlang ons best om de euthanasiecommissie te saboteren onder het voorwendsel van respect voor het leven en dan zouden we zelf toestaan dat men zomaar dieven of inbrekers omverschiet. Daar komt niets van in huis. Trouwens, Sabine is ook tegen.'In Mol kwam een tweede dreun neer op het hoofd van de arme Verherstraeten, die het laatste sprankeltje hoop voor zijn voorstel gedoofd zag. De Sabine in kwestie is namelijk Sabine de Bethune, het slagschip van de CVP-senaatsfractie en de zuster van Norbert Bethune, stichtend lid van leasingmaatschappij Rent a Priest. Norbert is de getrouwde pastoor uit Tielt, die ooit tot zijn ontzetting onze chef-Wetstraat aan zijn deur ontwaarde, gewapend met een door paus Gregorius gededicaceerd exemplaar van de Codex Iuris Canonici. Onze chef-Wetstraat is verzamelaar van oude pastorale boeken. En hij is een neef van Sabine de Bethune! Dat probeert hij angstvallig stil te houden, maar wij profiteren van een korte en verdiende vakantie zijnerzijds om het toch stiekem in de Knack te zetten. Aangezien Sabine zijn nicht is en tevens de zuster van Norbert Bethune, volgt daaruit mutatis mutandis dat onze chef-Wetstraat een volle neef is van de door hem persoonlijk uit de katholieke kerk gezwierde schuinsmarcheerder uit Tielt. Al had die daarvan geen idee toen hij tegenover Van Cauwelaert stond en zijn onkuisheid met een paar kletsen tegen zijn oren moest bekopen. Bon, waar waren we? Mia De Schamphelaere, die het voorstel van Servais de grond in boorde. Dat deed de dag nadien ook De Morgen, en dat daar de hand van adjunct-hoofdredacteur Walter Pauli achter stak, valt niet te betwijfelen. Lezers van deze rubriek kennen de voorgeschiedenis. Toen Pauli bij Knack werkte, en het woord 'werken' is een eufemisme voor de bergen die Walter verzette, werd hij op een dag uitgestuurd naar Mia De Schamphelaere. Een uit de hand gelopen practical joke van Paul Goossens, die hem had wijsgemaakt dat Mia de enige binnen de CVP was die opkwam voor vrije abortus en de legalisering van hard drugs. En dat we haar een beetje moesten steunen want dat Mia, die in tegenstelling tot Norbert Bethune ongehuwd is gebleven, zich soms een tikje eenzaam voelde. Beweerde Paul, Pauli was toen al vertrokken. Walter belde aan en kreeg al een tik van de hamer toen moeder De Schamphelaere voor zijn neus stond, u kunt zich verbeelden wat er met hem geschiedde toen even later Mia de trap kwam afgedanst. In ruisende zijden gewaden en op satijnen muiltjes. We gaan dat hele verhaal hier niet opnieuw doen: Walter was prompt verloren en kreeg bijna een attaque toen Mia zich vooroverboog om de scherven op te ruimen van het theekopje dat hij van alteratie had laten vallen. Wat Walter toen zag, laten we zeggen halverwege kin en navel van Mia, in wat tot dan toe beschouwd kon worden als onontgonnen gebied, sloeg hem totaal buiten westen. Dezelfde avond liet hij zich dopen in het kerkje van Staf Nimmegeers en tekende een contract bij De Morgen. Dit laatste per vergissing, maar hadden ze Walter een verbintenis voor het Vreemdelingenlegioen voorgelegd, of voor de Christen Democratische Vernieuwing, hij had ook getekend. Wat er enkele dagen later in zijn artikel stond, beantwoordde niet bepaald aan de morele waarden die de Knackjournalist geacht wordt te verdedigen. Walter bepleitte vrede en verdraagzaamheid tussen de mensen, mededogen met de zwakkeren, verzet tegen de voortschrijdende promiscuïteit en de geestelijke verschraling, en eiste een verbod op abortus, euthanasie en op de vrije verkoop van voorbehoedsmiddelen en mobiele telefonie. En hij noemde het gezin de hoeksteen van de samenleving. Onze chef-Wetstraat las het pas dinsdagnamiddag, toen de eerste gedrukte Knacks op zijn bureau waren afgeleverd, en dacht dat hij stierf: 'Waar zit Pauli!? Vrede en verdraagzaamheid onder de mensen, wat krijgen we nu? Is het daarvoor dat wij ons dertig jaar hebben uitgesloofd? En sinds wanneer hebben wij mededogen met de zwakkeren? Of zijn wij tegen geestelijke verschraling? Die Walter leest onze rubriek Cultuur niet zeker? Dit laat ik niet over mijn kant gaan.' Maar terwijl Van Cauwelaert begon met het oprollen zijner mouwen om eens enkele puntjes op een paar specifieke i's te zetten, zat Walter samen met Mia in het lof. Zelf had hij 'loft' verstaan toen ze hem uitnodigde, en hallucinaties over tal van vleselijke verlokkingen en verrukkingen hadden hem halvelings buiten zinnen gebracht. Maar dat viel uiteindelijk zwaar tegen. Die rieten stoeltjes deden pijn aan de knieën. Koen Meulenaere