Red de mens! Vergeet de renner! In augustus 2001 schreef dit blad Frank Vandenbroucke af als wielrenner. Het enfant terrible van het peloton begon toen aan zijn zoveelste poging tot comeback. Vandenbroucke had huwelijksperikelen en amoureuze strapatsen, valpartijen (van de fiets en van de trap) en blessures, schorsingen en politieverhoren - in zijn huis werd een halve apotheek aangetroffen, allemaal dubieuze producten, 'voor mijn hond' zei hij -, aanvallen van waanzin en woede, sportieve vernederingen en een langdurige non-activiteit achter de rug. Kon dit wrak nog tot wielrenner worden gerecycleerd? Of moest de citroen tot de laatste druppel wo...

Red de mens! Vergeet de renner! In augustus 2001 schreef dit blad Frank Vandenbroucke af als wielrenner. Het enfant terrible van het peloton begon toen aan zijn zoveelste poging tot comeback. Vandenbroucke had huwelijksperikelen en amoureuze strapatsen, valpartijen (van de fiets en van de trap) en blessures, schorsingen en politieverhoren - in zijn huis werd een halve apotheek aangetroffen, allemaal dubieuze producten, 'voor mijn hond' zei hij -, aanvallen van waanzin en woede, sportieve vernederingen en een langdurige non-activiteit achter de rug. Kon dit wrak nog tot wielrenner worden gerecycleerd? Of moest de citroen tot de laatste druppel worden uitgeperst, want Vandenbroucke bleef publicitair scoren - een glamour boy in de goot, altijd goed voor ranzige kopij. De begeleiders (ploegleider Patrick Lefevere, kinesitherapeut Lieven Maesschalk, manager Paul De Geyter) beloofden geduld: 'Eerst moeten we de mens redden, pas daarna kan de wielrenner aan de beurt komen.'Hebben ze alsnog de wielrenner gered! Vorige zondag groeide Frank Vandenbroucke uit tot een van de smaakmakers van de Ronde van Vlaanderen, en eindigde tweede. Een luide jubel trok na afloop door het wielerlandschap. Een mirakel was ge- schied. Aan deze wonderbaarlijke terugkeer naar de top kon nog hooguit de verrijzenis van Lazarus tippen. In de commentaren was de euforie niet te temmen. Terwijl het om te janken is, natuurlijk. In het tijdperk na Eddy Merckx werd aan geen enkele wielrenner meer talent toegeschreven dan aan Vandenbroucke. Wat die allemaal niet zou gaan winnen! Tot zelfs de Ronde van Frankrijk. Inmiddels is Vandenbroucke 29 jaar. De Ronde van Frankrijk heeft hij nog niet gewonnen (één keer uitgereden, vijftigste). In zijn palmares zit een zwart gat van ongeveer vier jaar. Er prijken mooie overwinningen op die erelijst: Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Brussel, Gent-Wevelgem, Parijs-Nice, ritten in de Ronde van Spanje. Maar gemeten aan zijn intrinsieke klasse vallen vooral de overwinningen op die hij niet heeft behaald. Gemeten aan zijn intrinsieke klasse zou een tweede plaats in de Ronde van Vlaanderen eigenlijk als een nederlaag moeten worden onthaald. Eddy Merckx tweede in de Ronde van Vlaanderen: dan stond het huilen hem nader dan het lachen. Stilaan nadert Vandenbroucke de herfst van zijn loopbaan, want zoals Johan Museeuw tot je 37e meedraaien aan de top vereist veel beroepsliefde, karakter en emotionele stabiliteit. Kwaliteiten die Vandenbroucke in de afgelopen jaren niet altijd even nadrukkelijk heeft geëta- leerd. Want: is ondertussen de mens Vandenbroucke wel gered? In het begin van het jaar gooide hij na een feestje zijn vrouw uit de auto, hield in het Brusselse een rodeorit en botste tegen enkele geparkeerde wagens. Een jeugdzonde, klonk het zalvend in zijn omgeving. Wanneer de jaren van verstand precies intreden is nog niet wetenschappelijk bewezen, maar 29 jaar lijkt tamelijk laat. Frank Vandenbroucke kan in zijn zoektocht naar de verloren tijd nog mooie overwinningen boeken. Het is hem van harte gegund. En de wielersport kan er slechts baat bij vinden, want Vandenbroucke zorgt onderweg altijd voor spektakel. Maar hij gaat wel, onvermijdelijk, de geschiedenis in als de kampioen van de verkwiste carrières. Ben Herremans