De problemen waarmee de federale regering dient af te rekenen, verzinken inderdaad in het niets naast de tsunami-ramp in Azië. Al belet hun onbeduidendheid niet dat ze een oplossing moeten krijgen.
...

De problemen waarmee de federale regering dient af te rekenen, verzinken inderdaad in het niets naast de tsunami-ramp in Azië. Al belet hun onbeduidendheid niet dat ze een oplossing moeten krijgen. Midden 2003 stond er geen maat op de dadendrang van de federale regering. De regeringsonderhandelingen waren 'als een fluitje van een cent' verlopen, zo getuigde toenmalig VLD-voorzitter Karel De Gucht. Shock and awe zou ons deel worden, want in geen tijd zou deze regering werk maken van de sociaal-economische en communautaire agenda. Dat liep even anders. Tijdens de eerste maanden werden de federale regeringsleden, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, helemaal in beslag genomen door hun campagne voor de regionale verkiezingen van 2004. Dan waren er de Europese ambities van de premier die de volle aandacht opeisten. Waarna de perikelen rond Zaventem en koerierbedrijf DHL de regering in hun greep kregen. Vandaag komen alle - vooral communautaire - dossiers die de meerderheid de voorbije maanden onder de mat trachtte te houden, plots aan de oppervlakte. Waardoor de regering er na haast twee jaar bij staat zoals ooit beschreven door PS-veteraan Philippe Moureaux: 'als een in het moeras weggezonken olifant die aankondigt morgen te zullen vliegen'. Vooral de Franstalige coalitiepartners, de PS van Elio Di Rupo en de MR van Didier Reynders, twijfelen aan het voortbestaan van Paars. Zij vrezen zelfs dat Verhofstadt II nog voor het einde van deze maand uit de bocht vliegt. De eerste tekenen van een naderend einde zijn al waarneembaar. Cabinetards vluchten naar de uitgang. Minister Marc Verwilghen van Economie en Wetenschap toonde zich zelfs bereid om de hele selectie- en benoemingsprocedure aan de top van de Koninklijke Bibliotheek en van het rijksarchief overhoop te gooien en de beste kandidaten af te voeren, om zo een van zijn kabinetsmedewerkers naar het conservatorschap van het rijksarchief te loodsen. Een ingreep die de federale instellingen waar het geheugen van de natie opgeslagen ligt, ongetwijfeld schade zal toebrengen en die door het personeel van die instellingen als ronduit schandelijk wordt bestempeld. Maar de regeringstop laat begaan, en dat is meestal een teken van de toenemende onmacht van een premier. Voor het einde van de maand moet de federale regering niet alleen het communautaire kluwen rond de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde ontwarren. Ook het sociaal overleg moet in goede banen worden gelegd. Maar dat sociaal overleg lijdt eveneens onder communautaire spanningen. Zo is de kloof tussen de christelijke vakbond ACV en de Waalse kopstukken van het socialistische ABVV al even groot als die tussen werkgevers en werknemers. Onder Jean-Luc Dehaene onderhandelden de socialistische ministers nog over de noodzakelijke inleveringen en besparingen met ACV-teksten onder de hand. Vandaag is de breuk totaal. Vice-premier Laurette Onkelinx heeft al te kennen gegeven dat zij de houding van de vakbonden, en van het Waalse FGTB in het bijzonder, steunt. Wat meteen weinig ruimte laat voor de onderhandelingen over arbeidsflexibiliteit of voor de aanzet tot sanering in de sociale zekerheid. Voor de verkiezingen stuurde Elio Di Rupo signalen uit naar de Vlaamse partijen dat een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde binnen de politieke mogelijkheden lag. De partij heeft immers weinig of geen kiezers in dat gebied. Maar de liberalen van de MR hebben daar wel een belangrijke aanhang. Bovendien maakte een recente uitspraak van de Raad van State duidelijk dat de faciliteiten niet langer gebetonneerd zijn. Met als gevolg dat de MR zich nog strakker opstelde. De Franstalige liberalen voelen zich intussen bekocht door Elio Di Rupo, die in het vooruitzicht van de komende gemeenteraadsverkiezingen overal in Wallonië bestuursakkoorden aan het afsluiten is met de christen-democratische CDH van Joëlle Milquet. Elio Di Rupo heeft het effect daarvan op MR duidelijk onderschat, en wordt nu gedwongen zijn houding over de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde bij te sturen. Maar afgezien van die politieke verkramping stellen de twee Franstalige partijen de vraag of België nog een toekomst heeft, of er met het Vlaanderen waarin het Vlaams Belang de grootste partij is, nog land te bezeilen valt. In het verleden werden vragen over de toekomst van België alleen in Vlaanderen opgeworpen. Dit is een nieuwe, opmerkelijke wending, net op het moment dat het land zich opmaakt om zijn 175e verjaardag te vieren. Rik Van CauwelaertVooral de Franstalige coalitiepartners twijfelen aan het voortbestaan van Paars.