Omdat journalisten het graag kort en overzichtelijk houden, was het niet abnormaal dat de eindeloze reeks prioriteiten van het Belgisch voorzitterschap de Europese pers verbaasde en zelfs irriteerde. Minder normaal was dat vele regeringsleden en zelfs vice-premiers even verbaasd waren toen ze 's avonds de nieuwsbulletins beluisterden. Omdat men lekken vreesde, werd de prioriteitennota niet in de ministerraad besproken en kwam ze ternauwernood in het kernkabinet aan bod. Woensdagmorgen, om 7 uur, kregen de Europese medewerkers van de vice-premiers voor het eerst de tekst onder ogen die drie uur later in het Belgische parlement zou worden...

Omdat journalisten het graag kort en overzichtelijk houden, was het niet abnormaal dat de eindeloze reeks prioriteiten van het Belgisch voorzitterschap de Europese pers verbaasde en zelfs irriteerde. Minder normaal was dat vele regeringsleden en zelfs vice-premiers even verbaasd waren toen ze 's avonds de nieuwsbulletins beluisterden. Omdat men lekken vreesde, werd de prioriteitennota niet in de ministerraad besproken en kwam ze ternauwernood in het kernkabinet aan bod. Woensdagmorgen, om 7 uur, kregen de Europese medewerkers van de vice-premiers voor het eerst de tekst onder ogen die drie uur later in het Belgische parlement zou worden uitgedeeld. Niet iedereen was daar gelukkig mee, want correcties waren nauwelijks meer mogelijk. En toch werd er bijgestuurd. De passus over de nieuwe bevoegdheidsordening werd een beetje afgezwakt. Twee dagen later ventileerden SP-fractieleider Dirk Van der Maelen en europarlementslid Anne Van Lancker (SP) hun ongenoegen. Zowel de werkmethode van de premier als de inhoud van de nota werd bekritiseerd, wat onmiddellijk de nodige nervositeit in de Wetstraat 16 veroorzaakte. Vice-premier Johan Vande Lanotte, die niet eens op de hoogte was van de krasse taal van zijn twee partijgenoten, kon de gemoederen bedaren met de mededeling dat de premier niet geviseerd werd. De SP was het te doen om het brede maatschappelijke debat over de eindtermen van Europa en verder wou ze zich op de discussie in de Europese socialistische partij voorbereiden. Die congresseerde begin deze week in Berlijn en de voorstellen van kanselier Gerhard Schröder over de hervorming van de Unie kwamen er aan bod. Vande Lanotte beloofde maandag in de partijraad orde op zaken te stellen. Dat gebeurde dus niet. Iedereen in de SP die iets met Europa vandoen heeft, zat in Berlijn. Ook de PS-top, zowel voorzitter Elio Di Rupo als vice-premier Laurette Onkelinx, was in de Duitse hoofdstad en reageerde niet echt enthousiast op het solo-optreden van de Wetstraat 16. Er waren eveneens vragen over de timing van de persconferentie. De Zweden hadden het er heel moeilijk mee en nogal wat buitenlandse delegaties spraken het vermoeden uit dat de Belgische haast vooral binnenlandse redenen had. Een opgemerkte afwezige in Berlijn was de Britse premier Tony Blair. Hij had op het laatste moment afgebeld, omdat hij zo nodig naar Buckingham Palace moest om Hare Majesteit over de ontbinding van het parlement te informeren. Blair was niet echt happig om naar Berlijn te komen. Het congres zou immers een uitgesproken federaal manifest over de toekomst van de Unie goedkeuren. Volgens de auteurs - het Duitse europarlementslid Klaus Hänsch hield de pen vast - doet men er goed aan de Commissievoorzitter binnenkort de eerste minister van de Unie te noemen. De Commissieleden zouden zich dan de ministers van de Unie mogen noemen. Met zo'n tekst is Blair in verkiezingstijd natuurlijk niet gediend. De kans is groot dat het manifest de Conservatieven munitie geeft. In Berlijn werd Blairs minister van Buitenlandse Zaken Robin Cook tot voorzitter van de Europese socialisten verkozen. Hij staat nu aan het hoofd van een organisatie die zich voor een federaal Europa uitspreekt en dat is in het Verenigd Koninkrijk nog steeds een absoluut taboe.Paul Goossens