België zou niet alleen oorlogsmisdaden (1993) maar ook volkerenmoorden en misdaden tegen de menselijkheid bestraffen, zelfs indien daarbij geen enkel aanknopingspunt met België bestaat (1999). De correcties die een wisselmeerderheid van liberalen, christen-democraten en het Vlaams Blok in april 2003 aanbrachten, vereisen wél een Belgisch aanknopingspunt. Als dat er niet is, zou de federale procureur toch nog een gerechtelijk onderzoek kunnen opstarten of zou de regering de klacht doorsturen naar het Internationaal Strafhof in Den Haag ...

België zou niet alleen oorlogsmisdaden (1993) maar ook volkerenmoorden en misdaden tegen de menselijkheid bestraffen, zelfs indien daarbij geen enkel aanknopingspunt met België bestaat (1999). De correcties die een wisselmeerderheid van liberalen, christen-democraten en het Vlaams Blok in april 2003 aanbrachten, vereisen wél een Belgisch aanknopingspunt. Als dat er niet is, zou de federale procureur toch nog een gerechtelijk onderzoek kunnen opstarten of zou de regering de klacht doorsturen naar het Internationaal Strafhof in Den Haag of naar de staat waarvan een ingezetene in België is aangeklaagd. Tenminste: als die staat 'een billijke rechtspleging' garandeert. Van het veertigtal klachten tegen buitenlandse prominenten die het Brusselse gerecht de voorbije jaren te verwerken kreeg, hebben maar enkele echt tot een proces geleid. 'De vier van Butare' (Rwanda) werden op 8 juni 2002 veroordeeld krachtens de wet van 1993 inzake oorlogsmisdaden en niet volgens de genocidewet van 1999, zoals premier Guy Verhofstadt (VLD) vorige zondag beweerde. Bovendien hadden de wetswijzigingen waarover de nacht voordien een akkoord werd bereikt, al twee jaar ingevoerd kunnen zijn. Essentieel bleef immers het al dan niet bestaan van een aanknopingspunt met België. Midden 2001 wees Michèle Hirsch, als advocate van de staat Israël, erop dat premier Ariel Sharon in België niet kon worden vervolgd omdat de strafklachten tegen hem geen aanknopingspunt met België vertoonden. Mede op basis van dit argument verklaarde de Brusselse onderzoeksrechter Patrick Collignon zich onbevoegd. In juni 2002 besliste de Brusselse kamer van inbeschuldigingstelling (KIB) dat de beklaagde zich effectief in België moet bevinden om hier vervolgd te worden. In de 'voorafgaande titel' van het wetboek van strafvordering (artikel 12) staat dat vervolging 'alleen plaats (kan hebben) wanneer de verdachte in België wordt gevonden'. De KIB riep dit argument ook in om de Congolese bewindsman Abdoulaye Yerodia ongemoeid te laten. In juli 2002 negeerden de wetsvoorstellen om de genocidewet aan te passen nog steeds het artikel 12. Op 12 februari 2003 liet het Hof van Cassatie premier Sharon vrijuit gaan wegens de internationale immuniteit die hij als regeringsleider geniet, niet wegens het artikel 12, dat procureur-generaal Jean du Jardin andermaal in herinnering had gebracht voor het hof. En nóg zagen de Belgische beleidsmakers de bui niet hangen. Getuigen daarvan de wetswijzigingen die op 7 mei 2003 in het Belgisch Staatsblad verschenen en het gedaas vorige week over de immuniteiten. Dit alles tot vermaak van de Amerikanen die de Belgische regerings- en parlementsleden intussen op de knieën kregen. Frank De Moor