Een hard, gewelddadig, goed geschreven boek. De Amerikaanse auteur Colin Harrison heeft weer een roman afgeleverd, die de lezer achterlaat met een aangeslagen brein en een knoop in de maag. Met zijn vrouw, schrijfster Kathryn Harrison, deelt hij 'an appetite for darkness'. Duisternis, waarin seks en sterfelijkheid, pijn en genot, geweten en geweld, verraad en moord, moraliteit en immoraliteit, als onscheidbare tweelingen gepresenteerd worden. Harrison noemt zichzelf een romanschrijver, die verhalen vertelt over de grote stad. Verhalen die mensen nodig hebben om zichzelf te begrijpen. De stad fascineert hem: wreed, opwindend, sexy, een mix van zwervers tot miljonairs.
...

Een hard, gewelddadig, goed geschreven boek. De Amerikaanse auteur Colin Harrison heeft weer een roman afgeleverd, die de lezer achterlaat met een aangeslagen brein en een knoop in de maag. Met zijn vrouw, schrijfster Kathryn Harrison, deelt hij 'an appetite for darkness'. Duisternis, waarin seks en sterfelijkheid, pijn en genot, geweten en geweld, verraad en moord, moraliteit en immoraliteit, als onscheidbare tweelingen gepresenteerd worden. Harrison noemt zichzelf een romanschrijver, die verhalen vertelt over de grote stad. Verhalen die mensen nodig hebben om zichzelf te begrijpen. De stad fascineert hem: wreed, opwindend, sexy, een mix van zwervers tot miljonairs. Geen schrijver die er zich gemakkelijk van afmaakt, maar iemand die zich medeschuldig verklaart aan de normalisering van geweld. 'Ik denk dat schrijvers de proporties kunnen vinden tussen het geweten en geweld.' Mensen verraden elkaar, ten koste van zichzelf en van anderen. Hopelijk leren ze er iets van, meent hij, zich ervan bewust dat morele dubbelzinnigheid altijd op de loer ligt. Seks en sterfelijkheid is een van de thema's die altijd in zijn boeken terugkeren. 'Seks wordt als entertainment gebracht, maar daarbij wordt iets anders weggedrukt: het feit dat seks verbonden is met een gevoel van sterfelijkheid. Mensen hebben seks om te vergeten dat ze dood zullen gaan. Dat begrijp je pas als je ouder bent.' In Bodies Electric (in het Nederlands uitgebracht als Exit) beschrijft hij iemand die tijdens het bedrijven van seks beelden van dode lichamen geprojecteerd ziet op de wanden van de verbeelding. In hetzelfde boek geeft hij een wel heel wreed voorbeeld van de connectie seks-dood. Een echtpaar vrijt, na de zoveelste uitbarsting van geweld in hun verhouding, zo luidruchtig en angstaanjagend dat hun zoontje bang op de vensterbank klimt en op straat valt. Dood. Onpeilbare droefenisKwetsbare gegevens, meedogenloos uitgewerkt. In zijn laatste boek Afgebrand ( Afterburn) is hoofdpersoon Charlie Ravich op zoek naar een draagmoeder. Als Vietnamveteraan lichamelijk zwaar beschadigd, zoon overleden, dochter onvruchtbaar, vrouw met Alzheimer, is hij weliswaar succesvol in de zakenwereld, maar wil hij een nakomeling om zich van een gedroomde onsterfelijkheid te verzekeren. Sterfelijkheid blijkt onontkoombaar, maar de weg tot sterven én overleven van de diverse karakters is keihard op papier gezet. Was er in zijn vorige boeken nog enige troost, dan wordt die in dit boek met de grond gelijk gemaakt, ondanks het einde, waar het nieuwe leven dat zich aankondigt alleen maar onpeilbare droefenis oproept. Men is al overspoeld door een lawine van gewetenloze oorlogen; gewetenloosheid in de zakenwereld en in de maffia; een gekmakend gedetailleerde beschrijving van gewelddaden; harde, soms ontroerende, seks tussen vrouwen en vrouwen (in de gevangenis), en tussen mannen en vrouwen (buiten de gevangenis, maar gevangen in machteloosheid). 'Hij sliep op de aarde, maar werd in de lucht wakker; hij herinnerde zich jaren en vergat momenten; hij leefde voor het doden van anderen.' 'Zijn open ogen staarden naar de onderkant van de smetteloze wc-pot, waarin, zo zag Charlie van boven, een klein zilveren pillendoosje was gevallen... Hij kokhalsde en zijn ogen staarden met een gepijnigde verbazing in die van Charlie. Ze werden groter toen zijn mond zich vulde met een roodachtige brij van onverteerde garnalen, duif en schildpad, die deels over zijn lippen langs zijn kaken stroomde, deels in zijn luchtpijp verdween. Hij was nu te ver heen om het braaksel nog uit zijn longen op te hoesten.' 'Dood op de wc-pot, dacht Charlie, kan iedereen gebeuren. Tenslotte was het ook Elvis Presley overkomen.' 'Ze geloofde niet wat ze voelde. Aan beide zijden van de zachte spiermassa van het bovenbeen voelde ze een kraterachtig gat: de schotwond en de plek waar de kogel eruit was gekomen. Veel van zijn bovenbeen was gewoon weg. Ze liet haar handen over zijn kuiten naar zijn sokken glijden. Ze trok ze uit en zag dat de linkervoet twee tenen miste... Zijn huid voelde warm aan. Ik verlang echt naar hem, dacht ze.' Harrison is een auteur die zichzelf, via de vertellers in zijn boek, medeplichtig maakt aan gecompliceerde menselijke verhoudingen en het daaruit voortvloeiende geweld. Dat hij de lezer er ook als medeplichtige aan de haren bijtrekt, mag een verdienste genoemd worden, ook al zijn wij er hem niet altijd dankbaar voor.Colin Harrison, 'Afgebrand', De Boekerij, Amsterdam, 430 blz., 665 fr.Ineke van den Bergen