Terwijl ex-minister Alain Van der Biest aangehouden blijft, wordt in het Luikse druk gespeculeerd over an- dere opdrachtgevers voor de moord op André Cools.
...

Terwijl ex-minister Alain Van der Biest aangehouden blijft, wordt in het Luikse druk gespeculeerd over an- dere opdrachtgevers voor de moord op André Cools.?Als in de zaak- Dutroux niet minstens drie toppolitici en een hofdignitaris, en in de Cools-affaire geen vijf PS-ministers worden opgepakt en veroordeeld, dan zal in de publieke opinie de indruk blijven bestaan dat de doofpot werd gehanteerd.? Aan het woord is een adviseur van de Waalse PS-minister Jean-Claude Van Cauwenberghe. ?Dat is de situatie waarin we zijn verzeild,? voegt de kabinetsmedewerker er nog aan toe. ?Er werd een indruk gewekt, ook door mensen van de eigen socialistische partij, dat de moord op André Cools op het hoogste echelon van de PS werd bedisseld. Dat beeld geraken we nooit meer kwijt, ook als achteraf inderdaad zou blijken dat de hele zaak het werk was van een zestal Luikse gangsters van tweede en derde garnituur die uit de bol zijn gegaan.? Tot nog toe beschikken de Luikse enquêteurs omtrent de politieke piste over weinig bewijzen : de verklaringen van Richard Taxquet, die de verantwoordelijkheid op Alain Van der Biest poogt af te wentelen, en van een tot nog toe anonieme informant, die beweert dat de moord op Cools door PS-toplui werd bevolen. Het belet sommige PS'ers, vooral gewezen Coolsiens, niet intussen hun gal te spuwen. Vooral de Brusselaar en voormalige vice-premier Philippe Moureaux, die enkele maanden geleden nog in de Uniop-zaak een gewezen kabinetsmedewerker in zijn plaats liet veroordelen, gedraagt zich dezer dagen als een hysterische freule. Om nog maar te zwijgen over Anne-Marie Lizin, die in haar eentje Agusta, de Bende van Nijvel, de zaak-Dutroux aan elkaar koppelde. Zoon Marcel Cools, destijds door ?papa? wegens onbekwaamheid aan de kant gelaten, was begin vorige week erg combattief. Hij was dat heel wat minder toen enkele dagen later plots de naam van Guy Spitaels circuleerde als één van de mogelijke opdrachtgevers voor de moord. Want die veronderstelling kwam zelfs zoon Cools voor als volkomen van de pot gerukt. De naam van Spitaels werd de jongste dagen voor het eerst publiekelijk gelanceerd door Maurice Demolin, een gewezen politieke klusjesman van Cools Demolin bracht onder meer de financiële bijdragen van zakenman Leon Deferm voor de Luikse PS en voor Cools ter bestemming. Ook amusant is het gedrag van de Luikse PS-burgemeester Jean-Maurice Dehousse. Van bij de aanhouding van Taxquet en zijn companen schreeuwde Dehousse van de daken dat hij, ?schouder aan schouder met Moureaux? beide kameraden kunnen elkaars bloed drinken ! , één van de weinigen was geweest die steeds de volle waarheid over de moordzaak had geëist. Meegesleept door zijn eigen woorden wilde Dehousse zelfs doen geloven dat hij, ondanks meningsverschillen, steeds zeer dicht bij Cools had gestaan. Sterker nog : Cools was altijd zijn mentor geweest ! Sommige kiezers van de Luikse burgemeester, die precies voor Dehousse hadden gekozen omdat hij met het Cools-verleden wilde afrekenen, wisten niet wat ze hoorden of lazen. NONCHALANT.De Luikse enquêteurs weten inmiddels in grote trekken hoe de moord op Cools werd voorbereid en afgehandeld. Daarover kregen ze intussen voldoende informatie van de in Lantin opgesloten hoofdverdachten. Op één na, gewezen minister Alain Van der Biest, behoren die tot het Luikse misdaadmilieu, te beginnen met de gewezen rijkswachter Richard Taxquet, die eerst chauffeur en later privé-secretaris werd van Alain Van der Biest. Er is ook de ex-chauffeur van Van der Biest, de gewezen cipier Pino Di Mauro die zich vorig week, terug uit vakantie, spontaan bij de cel-Cools meldde om finaal alle beschuldigingen te ontkennen. Dit tweetal werd bijgestaan door Mimo Castellino, voor kort nog kostganger in Lantin als gevolg van een ander meningsverschil met de Belgische justitie, en de twee oude bekenden Carlo Todarello, de oom van de eerste vrouw van Taxquet die destijds als eerste publiekelijk zijn biecht sprak en daarna zijn woorden weer inslikte, en uiteindelijk Cosimo Solazzo. Hoewel sommige namen veelbelovend klinken, kan bezwaarlijk worden beweerd dat dit vijftal tot het internationale grootbanditisme behoort. Het valt immers te betwijfelen dat de twee Italianen die aanvankelijk in Duitsland waren gecontacteerd voor de aanslag op Cools en die nadien met het betaalde voorschot aan de haal gingen, een dergelijke frats met de vertegenwoordigers van de echte maffia zouden hebben uitgehaald. Opvallend is ook de nonchalante wijze waarop de Luikse samenzweerders met het moordwapen omsprongen. Intussen blijkt dat de vijf van Luik tegen de echte moordenaars van Cools nooit de hele waarheid hebben verteld over de ware identiteit van het slachtoffer. Waardoor ze naderhand vanuit Italië werden afgeperst. Bovendien werd niet iedereen in deze affaire voor de geleverde bijdrage vergoed, wat dan weer voor onderlinge onenigheid zorgde. Over het ware motief voor de moord op Cools tasten de Luikse speurders nog in het duister. De veronderstelling dat politieke motieven de moord inspireerden, is bijzonder verleidelijk, maar wordt voorlopig door weinig ondersteund. Als Cools zou zijn vermoord omdat hij ermee had gedreigd de politieke carrière of het ministerschap van één of andere partijgenoot te fnuiken, dan moeten de verdachten binnenkort met bussen worden aangevoerd. Het lijkt er veeleer op dat Taxquet en zijn maats in paniek zijn geraakt door de voortdurende dreigementen van Cools om hun werkgever Van der Biest op een zijspoor te zetten. Want daardoor dreigde een einde te komen aan hun bijzonder aangename levenswandel ?op kosten van het ministerie? en allerhande handeltjes die zij intussen hadden opgezet. Het ophalen, bijvoorbeeld, van fondsen bij bedrijven van PS-obediëntie, was alllicht niet de minst vervelende klus waarmee Taxquet en Di Mauro zich, tot ongenoegen van Cools en de zijnen, inlieten. De volgende weken moeten daarover opheldering brengen. R.V.C.