Er moeten nogal wat slotgrachten overwonnen worden om bij "Timepeace" van Terry Callier te geraken. De zwarte Amerikaanse troubadour kijkt immers niet op zijn klok wanneer hij met zijn emoties en de kosmos aan het praten is.
...

Er moeten nogal wat slotgrachten overwonnen worden om bij "Timepeace" van Terry Callier te geraken. De zwarte Amerikaanse troubadour kijkt immers niet op zijn klok wanneer hij met zijn emoties en de kosmos aan het praten is. Met plezier prikkelt hij de natuurlijke afkeer van de mens tegenover new age. Zijn naastenliefde grenst aan het onberispelijke en zijn percussionist wordt iets te vrij gelaten in diens imitaties van regenwouden en helende natuurgeluiden. Er wordt al evenmin op een solo meer of minder gekeken. En dat alles aan een tempo waarbij Barry White een hazewind lijkt. "Timepeace" heeft dus alles mee om vertrappeld te worden tussen de dertigduizend nieuwe titels die jaarlijks worden uitgezet. Het laat echter gebeuren en kijkt rustig rond. Waarom zou het zich na vijftien jaar wachten plotseling moeten haasten? Callier gaf er in 1983 de brui aan om zich op de opvoeding van zijn dochter te concentreren. Tot acid jazz enkele jaren geleden de mode van de dag werd en hij door een bewonderaar werd overgehaald om zijn unieke plek tussen mystieke folk en melancholische jazz weer in te nemen. Van zodra Callier zijn oude akoestische gitaar oppakt, komen ook alle vormelementen van toen weer boven. Uit dat verleden komt echter ook het versleten gezegde dat sommige platen tijd nodig hebben om te ontbolsteren. "Timepeace" is zo'n hengel die zijn bezitter met kleine schokken naar zich toe trekt. Ergens onderweg lossen de meligheid en het stof plotseling vanzelf op en wordt "Timepeace" een pot honing voor mensen die magie van muziek verwachten. Het bezwerende gepraat van Callier duwt de irritaties naar de achtergrond en neemt het controlepaneel van het zenuwstelsel over. Hij blijft wrijven tot hij de plaats overmant waar de nobele gedachten en de zachte waarden zitten. Wellicht is het vandaag politiek incorrect om hoog op te lopen met zo'n therapeutisch ding. Omdat het zo soft is als een Palestijnse sjaal en smelt voor goede gesprekken en glazen wijn. Wie zo'n trendbreuk niet aankan, loopt kans op een redelijk gemis. Want Callier is het soort van ontdekking waar je op hoopt wanneer je alles wel gehad denkt te hebben. Een ebbenhouten stem uit het verleden die in de rij staat van Curtis Mayfield en Scott Walker. Terry Callier, "Timepeace", (539 249-2/Verve).Jan Delvaux