Met onuitputtelijke energie en rode wangen trappen ze tegen de bal. Een schijnbeweging hier, een welgemikt schot daar. Ze dribbelen, draaien, tikken en passen. Je hoeft Andreea Petrescu (13) en Gunayi Akkus (11) niet uit te leggen wat balcontrole is. Het is woensdagmiddag. De lucht kleurt zoals het hoort op een winderige herfstdag. Het houdt de Vilvoordse jeugd niet tegen om af te zakken naar de pleintjes onder de grijze Europabrug. Er wordt geskatet, gebasketbald en - vooral - gevoetbald. Andreea en Gunayi hebben na school hun voetbalkleren aangetrokken, en zullen ze de rest van de dag niet meer uitdoen. Ze voetballen al jaren, in hun tuin en op de speelplaats, soms ook in parken en op pleintjes. Zodra ze kunnen, gaan ze naar buiten. Met hun vriendinnen, broertjes en zusjes en een bal aan hun voeten. Sinds september trainen ze ook twee keer per week bij Vilvoorde City, de eerste voetbalclub in de stad met ...

Met onuitputtelijke energie en rode wangen trappen ze tegen de bal. Een schijnbeweging hier, een welgemikt schot daar. Ze dribbelen, draaien, tikken en passen. Je hoeft Andreea Petrescu (13) en Gunayi Akkus (11) niet uit te leggen wat balcontrole is. Het is woensdagmiddag. De lucht kleurt zoals het hoort op een winderige herfstdag. Het houdt de Vilvoordse jeugd niet tegen om af te zakken naar de pleintjes onder de grijze Europabrug. Er wordt geskatet, gebasketbald en - vooral - gevoetbald. Andreea en Gunayi hebben na school hun voetbalkleren aangetrokken, en zullen ze de rest van de dag niet meer uitdoen. Ze voetballen al jaren, in hun tuin en op de speelplaats, soms ook in parken en op pleintjes. Zodra ze kunnen, gaan ze naar buiten. Met hun vriendinnen, broertjes en zusjes en een bal aan hun voeten. Sinds september trainen ze ook twee keer per week bij Vilvoorde City, de eerste voetbalclub in de stad met een meisjesploeg. Ze zijn het er allebei over eens: ze willen nooit meer stoppen met voetballen. Dit weekend doen ze in hun thuisstad mee aan een voorronde van de Soccer Sisters Cup, het allereerste straatvoetbaltoernooi voor meisjes georganiseerd door Play Sports Open van Telenet. De sportzender wil daarmee meisjes met een liefde voor (straat)voetbal in de kijker zetten. Andreea en Gunayi schreven zich in onder de naam 'The Girls'. Veel trainen zullen ze niet meer doen. De gezonde stress is kleiner dan het zelfvertrouwen. De Soccer Sisters Cup is geen overbodig evenement. Wat voor jongens zo vanzelfsprekend is - buiten een balletje trappen - is voor meisjes veel minder vanzelfsprekend. Toch zit het meisjesvoetbal in de lift. Steeds meer clubs richten afzonderlijke meisjesploegen op, maar op publieke speel- en sportveldjes blijven voetballende meisjes een minderheid. 'Meisjes spelen minder buiten dan jongens', bevestigt Johan Meire, onderzoeker bij kennis- en expertisecentrum Kind & Samenleving. 'In 2019 hebben we in een aantal Vlaamse wijken een groot buitenspeelonderzoek gedaan op straat, in parken en op pleintjes. Op 100 kinderen zagen we 63 jongens en 37 meisjes. Dat is een grote kloof. Zeker vanaf de leeftijd van 9 jaar zien we opmerkelijke verschillen.' Dat meisjes minder aanwezig zijn op de pleintjes en in de parken, is niet omdat ze liever thuiszitten. 'Ze vinden het fijn om in de publieke ruimte te spelen en zouden het ook graag meer doen', zegt Johan Meire. 'Maar ze botsen tegen obstakels aan. Ze mogen bijvoorbeeld minder vaak alleen naar buiten van hun ouders, maar vooral: ze missen speelruimte waar ze zich welkom voelen en die niet geclaimd wordt door andere groepen. Steden en gemeenten investeren graag in voetbalpleintjes omdat die vaak succes hebben, maar wie maakt daar vooral gebruik van? Oudere jongens. Zij nemen de plekken in, niet met slechte bedoelingen, maar het zorgt er wél voor dat meisjes zich er niet op hun gemak voelen. Zeker in steden waar er sowieso een grote druk is op de openbare ruimte, staan meisjes en jongere kinderen aan de kant.' Andreea durft zich na al die jaren wel te mengen met de voetballende jongens op 'haar' pleintjes. Ze vraagt of ze mag meedoen en stort zich in het spel. Voor meisjes die het daar moeilijker mee hebben, kan een voetbalclub een veilige plek zijn. 'We zien vaak meisjes die graag willen voetballen, maar zich niet thuis voelen tussen de jongens op de speelpleintjes', zegt Faruk Akkus, voorzitter van Vilvoorde City. 'In onze meisjesploeg - met twee vrouwelijke trainers - kunnen ze gewoon zichzelf zijn. Momenteel hebben we één ploeg waarin verschillende leeftijden samen zitten, maar we willen zeker uitbreiden. Heel wat meisjes met een passie voor voetbal hebben ons nodig.' Toch blijft ook de straat, met haar betonnen pleinen en versleten goals, een belangrijk speelveld. 'Niet elk kind of jongere heeft de middelen of de zin om zich aan te sluiten bij een club', zegt Maarten Mathyssen, deskundige jeugdaanbod bij de stad Vilvoorde. 'Sommigen willen gewoon voetballen voor hun plezier, niet in competitieverband. Dan is de openbare ruimte dé plek om te doen wat je graag doet, zonder vast te hangen aan de structuur of verplichting van een sportclub. Zowel voor jongens als voor meisjes.' Andreea en Gunayi tonen na de training bij Vilvoorde City waar het tijdens de Soccer Sisters Cup om zal gaan: een panna, waarbij je scoort door de bal door de benen van je tegenstander te spelen. Deze voetbalzusters zijn er klaar voor. Hoog tijd om niet langer aan de zijlijn te staan.