EVP-voorzitter en fractieleider Wilfried Martens vertrok met stille trom uit Straatsburg. Geen huldiging, geen officieel bedankje, bloemen noch kransen. Zelfs het statuut van de parlementsleden kreeg hij er niet door. Een overgrote meerderheid in zijn fractie koos voor de centen.
...

EVP-voorzitter en fractieleider Wilfried Martens vertrok met stille trom uit Straatsburg. Geen huldiging, geen officieel bedankje, bloemen noch kransen. Zelfs het statuut van de parlementsleden kreeg hij er niet door. Een overgrote meerderheid in zijn fractie koos voor de centen. Deze laatste week als parlementslid werd geen orgelpunt.Wilfried Martens: Nee, tot het laatste moment hoopte ik dat we een akkoord rond het statuut konden bereiken. Het is niet gelukt. Bij wie ligt de schuld?Martens: De raad beging zeker een fout. Daarnaast is er de hypocrisie van het parlement. Omdat de raad zijn voorstel niet letterlijk overnam, had het een voorwendsel of een alibi om nee te zeggen. Het is de grote vergissing van de raad dat ze dit niet heeft aangevoeld. De ministers beseften niet hoe zwaar de parlementsleden aan dit dossier tillen. Sommige van de tegenstanders hadden het voortdurend over de eer van het parlement.Martens: Ach, dat zijn grote woorden. Vele parlementsleden hebben geen belang bij een statuut. Dankzij de forfaitaire reisvergoedingen komen ze veel beter aan hun trekken. Voor de geloofwaardigheid van het parlement is het absoluut nefast. Niemand zal aanvaarden dat er goede gronden waren om dit voorstel van de raad te weigeren. Iedereen zal zeggen dat we voor het geld kozen. Dit is dramatisch. U hoeft dit niet langer aan de kiezers uit te leggen.Martens: Het is niet uit te leggen. Dit was het einde van uw parlementair leven.Martens: Dat vermoedt u. U bedoelt?Martens: In de logica van mijn partij was dit mijn laatste parlementair mandaat. Ik ben nu 63, de partij maakte het me onmogelijk om nog een zittingsperiode voort te gaan. Normalerwijze zet ik nu een punt achter mijn parlementair leven. Een lokaal of regionaal mandaat zit er nog altijd in. Met welke gevoelens vertrekt u hier?Martens: Ik ben ontgoocheld dat ik niet verder aan de uitbouw van het Europees Parlement kan werken. Om me als lid van een kleine partij te handhaven, moest ik vijf jaar lang het beste van mezelf geven. In de fractie telt de CVP slechts vier van de tweehonderd leden. Ik twijfelde eraan of ik dat nog vijf jaar aankon. Allicht was het me nog tweeënhalf jaar gelukt en was ik vervolgens voorzitter van het parlement geworden. U gaf dat allemaal op.Martens: Het is mijn beslissing, maar mijn partij draagt eveneens een zware verantwoordelijkheid. Zij maakte het me onmogelijk om nog door te gaan. Positief is echter dat ik nu aan de EVP kan werken. Vanaf juli zal ik niet meer van de ene vergadering naar de andere moeten hollen en zal ik me op de problematiek van de verruiming van de partij kunnen toeleggen. Het blijft natuurlijk triest dat ik niet verder in het Europees Parlement kan werken. Vele collega's, zowel socialisten als liberalen, vinden het een schande dat ik het parlement moet verlaten. Had u sinds die bewogen dagen nog contact met de CVP-leiding?Martens: Geen enkel. Ook niet met de Wetstraat 16?Martens: Geen enkel. Werkt u mee aan de verkiezingscampagne?Martens: Ik ga naar Madrid, Dublin, Vittoria en Toulouse. En in eigen land?Martens: Tot op heden heeft de CVP mij niets gevraagd. Hoe zult u als EVP-voorzitter kunnen functioneren als de CVP u niet langer in vertrouwen neemt?Martens: Er is niet de minste twijfel over dat ik door alle partijen gedragen word. De steun is zelfs versterkt. Niemand begrijpt wat er in Vlaanderen is gebeurd. Vergeet niet dat het soortelijk gewicht van de CVP in de EVP slechts een vijftigste is. U kunt daarmee leven?Martens: Absoluut. Paul Goossens