De nieuwste hype in multimedialand heet Napster. Een softwareprogramma dat MP3-muziekbestanden opspoort, niet op Internet maar op alle computers thuis. Tenminste, alle computers van mensen die Napster via Internet hebben gedownload. Het principe is even revolutionair als controversieel: in plaats van informatie op Internet beschikbaar te stellen, stel je meteen een stuk van je computer open voor anderen. Waardoor Internet ineens een tussenstap is die je overslaat. Je kunt bij iemand in Brazilië ...

De nieuwste hype in multimedialand heet Napster. Een softwareprogramma dat MP3-muziekbestanden opspoort, niet op Internet maar op alle computers thuis. Tenminste, alle computers van mensen die Napster via Internet hebben gedownload. Het principe is even revolutionair als controversieel: in plaats van informatie op Internet beschikbaar te stellen, stel je meteen een stuk van je computer open voor anderen. Waardoor Internet ineens een tussenstap is die je overslaat. Je kunt bij iemand in Brazilië een nummer van Madonna uit de computer halen, terwijl iemand uit pakweg Zuid-Afrika bij jou een song van Soulwax kan komen kopiëren. Via het search- of zoekvenster geef je aan naar welke muziek je precies op zoek bent. Voorwaarde is natuurlijk dat verschillende Napster-gebruikers op hetzelfde moment on line zijn, anders is er geen transfer mogelijk. Wanneer de persoon aan de andere kant van de lijn de Internetverbinding verbreekt, breekt de downloadsessie natuurlijk af. Maar zodra de twee computers opnieuw samen on line zijn, gaat de sessie weer voort. Onnodig te vertellen dat het populaire stukje software de piraterij in de muziekbranche alleen maar in de hand werkt. Als illegale MP3-bestanden op een website staan, kan de site tot sluiting gedwongen worden en kan de sitebeheerder veroordeeld worden voor zijn misdrijf. Het wordt evenwel lastig om iemand te veroordelen omdat hij MP3-bestanden in zijn computer heeft zitten, want daar is op zich niets onwettigs aan. Tenzij het gerecht kan bewijzen dat die bestanden gekopieerd zijn van andere dan eigen cd's. De rol van Napster is al even ambigu. Het Amerikaanse bedrijf heeft al een rechtszaak aan zijn broek omdat het zou aanzetten tot illegale muziekhandel. Fout, zegt de directie, wij pleiten alleen voor een open en makkelijke distributie van gegevens. Ironisch genoeg zijn de softwareontwikkelaars plots van mening veranderd, nu ze van hetzelfde laken een pak hebben gekregen. Een student aan de Stanford-universiteit heeft namelijk de softwareprotocols die Napster gebruikt voor de communicatie tussen verschillende computers, openbaar gemaakt. Het bedrijf spreekt van broodroof en schending van auteursrechten, de slimme student zegt dat hij gewoon volgens de principes van Napster heeft gehandeld. Hun handel bestaat integraal uit het uitwisselen van informatie tussen verschillende mensen. Hij vergelijkt appelen met peren, repliceert men bij Napster. Schending van auteursrechten is trouwens precies wat de muziekindustrie het bedrijf aanwrijft.Bart Vandormael