Voor het eerst in vijftien jaar zullen er dit jaar weer parlements- en presidentsverkiezingen worden gehouden in Rwanda. De laatste keer gebeurde dat in 1988 onder dictator Juvénal Habyarimana. Het was het begin van escalerende etnische onrust, eindigend in de moord op de president op 6 april 1994 en de daaropvolgende genocide die het leven kostte aan naar schatting één miljoen Tutsi's en gematigde Hutu's.
...

Voor het eerst in vijftien jaar zullen er dit jaar weer parlements- en presidentsverkiezingen worden gehouden in Rwanda. De laatste keer gebeurde dat in 1988 onder dictator Juvénal Habyarimana. Het was het begin van escalerende etnische onrust, eindigend in de moord op de president op 6 april 1994 en de daaropvolgende genocide die het leven kostte aan naar schatting één miljoen Tutsi's en gematigde Hutu's. Eigenlijk staat de uitkomst van de komende verkiezingen al zo goed als vast. Paul Kagame zal een mandaat krijgen om nog eens zeven jaar te regeren, gesteund door zijn Rwandees Patriottisch Front. De enige oppositiepartij van formaat, de Mouvement Démocratique Républicain, is vorige week per referendum buiten spel gezet. 93 procent van de Rwandezen stemde voor een nieuwe grondwet, die grassroots campagne voeren verbiedt en partijen onder toezicht stelt van een Forum van Politieke Partijen. Dit forum wordt gecontroleerd door het RPF. Centraal in de nieuwe grondwet staat de bepaling dat politieke partijen 'voortdurend de eenheid van de Rwandese natie moeten weerspiegelen'. Het is deze frase die wordt gebruikt om de MDR feitelijk te ontbinden. De partij wordt namelijk gedomineerd door Hutu's, de meerderheid van de Rwandese bevolking. De MDR speelde een kwalijke rol in de genocide van 1994 door het propageren van de Parmehutu-ideologie ( Hutu power) en het leveren van manschappen aan de doodseskaders van de Interahamwe. De postgenocide hervorming heeft de partij weer enigszins respectabel gemaakt en het RPF - een partij van vooral Tutsi's - vreest dat een meerderheidsstem langs etnische lijnen de MDR weer aan de macht helpt. Kagame's legalistische manoeuvre komt hem op flink wat internationale kritiek te staan. Amnesty International en verschillende donororganisaties beschouwen de grondwetswijziging als een zoveelste bewijs van zijn onwil democratische hervormingen door te voeren. En het lijkt er inderdaad op dat Kagame de verkiezingen gebruikt als cosmetische operatie om het land definitief om te turnen tot eenpartijstaat. Hij treedt daarmee in de voetsporen van de Ugandese president Yoweri Museveni. Die verdreef in 1986 de dictator Milton Obote en installeerde de National Resistance Movement als enige partij van het land. De naam van Museveni's toenmalig militair commandant: Paul Kagame. Edo Dijksterhuis