Blow en Purcell in de Vlaamse Opera.
...

Blow en Purcell in de Vlaamse Opera.Wie er niet van overtuigd is dat barokopera even grote emoties kan losmaken als Verdi, bijvoorbeeld, moet in de Vlaamse Opera beslist gaan kijken naar de twee vroege Engelse opera's, ?Venus and Adonis? van John Blow en ?Dido and Aeneas? van Henry Purcell. Na het slotakkoord bleef het in de zaal nog secondenlang muisstil. Elk onderdeel van de voorstelling, muziek, theater, dans, decor zat juist en vormde een perfecte mix met het geheel. René Jacobs dirigeerde de twee opera's na mekaar zonder onderbreking. Het is wel een schok om onmiddellijk dezelfde reis van vrolijk naar diepbedroefd te moeten ondergaan. Maar daardoor beklemtoonde Jacobs hun gemeenschappelijke kenmerken en konden de heksen uit ?Dido? op bezoek komen bij ?Venus? en de cupido's uit ?Venus? meespelen in ?Dido?. Benoit Dugardyn situeert zijn efficiënt en mooi eenheidsdecor in het zeventiende-eeuwse pastorale Engeland, waarin zowel figuren uit de mythische oudheid als uit de twintigste eeuw kunnen opduiken. Als Purcell dansen voorschrijft, wordt er ook zinvol door koor, solisten of echte dansers gedanst. In de twee slotkoren verschijnt telkens een danseres die de treurigheid nog extra benadrukt. Zelden heeft het operakoor zo intens aan de handeling deelgenomen en zo sterk het muziekbeeld mee helpen bepalen. Wat in je hoofd blijft doorklinken, is vooral het koor. Door de betere muziek van Purcell heeft de bezetting van ?Dido? al onmiddellijk een voetje voor. Susan Maclean als Dido is groots en tomeloos, Ned Barth kan haar als Aeneas juist partij geven. De rol van Belinda krijgt met Kathleen Brett grote allure. Susan Bickley als heks koppelt een maximum aan expressiviteit aan precisie. Contratenor Dominique Visse bespeelt in beide stukken zijn publiek met een muzikaal en theatraal perfecte timing. Regisseur Stephen Lawless slaagt erin om heel menselijk en met veel humor alle aspecten van de tragedies het magische, het mythische, het pastorale recht te doen en ons trefzeker naar het fatale einde te voeren. Het barokorkest Il Fondamento draait soepel als een welgeolied mechaniekje maar heeft het moeilijker met de meer symfonische passages. Traditiegetrouw heeft Jacobs de partituur verrijkt, stukken muziek toegevoegd en de continuo uitgebreid. Alles in functie van een innemende voorstelling die nergens hapert. Lukas Huybrechts ?Venus and Adonis? van John Blow en ?Dido and Aeneas? van Henry Purcell in de Vlaamse Opera Antwerpen 13, 15, 17, 18 en 20/12. Dido and Aeneas : een innemende voorstelling.