Het heeft exact één dag geduurd voor Paars de excuses uit de kast haalde. De economie heeft zuurstof nodig, zei minister van Financiën Didier Reynders (PRL), dus moet de regering investeren in het bevoordelen van bedrijven en het bestraffen van conservatieve beleggers. Vandaar de belasting op de winsten van de 46 miljard euro die Belgen in beleggingsfondsen met meer dan 40 procent obligaties hebben zitten, en de taks op bepaalde levensverzekeringen.
...

Het heeft exact één dag geduurd voor Paars de excuses uit de kast haalde. De economie heeft zuurstof nodig, zei minister van Financiën Didier Reynders (PRL), dus moet de regering investeren in het bevoordelen van bedrijven en het bestraffen van conservatieve beleggers. Vandaar de belasting op de winsten van de 46 miljard euro die Belgen in beleggingsfondsen met meer dan 40 procent obligaties hebben zitten, en de taks op bepaalde levensverzekeringen. Er is iéts te zeggen voor Reynders' redenering. Na de Zwitsers hebben de Belgen verhoudingsgewijs het hoogste spaarkapitaal van de wereld, en het profiel van onze beleggers is eerder voorzichtig. In een tijd waarin de economie slabakt, maar de overheid haar omwille van Maastrichtnormen en begrotingsrestricties niet op keynesiaanse wijze te hulp kan snellen, moet een regering haar burgers tot investeringsdrang bewegen. Alleen is dat niet wat de regering doet. De verkapte vermogensbelasting van Paars heeft maar één doel: voor de zevende keer op rij een begroting in evenwicht kunnen aankondigen - zelfs al klopt dat cijferwerk niet helemaal, omdat het omstreden Zilverfonds van Johan Vande Lanotte (SP.A) een stevige hypotheek legt op de toekomst van de staatsfinanciën. Maar zoals de vorige zes is ook de zevende sluitende begroting met allerlei lapmiddeltjes bij elkaar geharkt. De nieuwe belasting op beleggingsfondsen en levensverzekeringen is eenmalig goed voor 455 miljoen euro - tot beleggers en banken doen wat Reynders hen zelf al heeft aangeraden: de regels omzeilen door hun geld in meer offensieve beleggingsfondsen te stoppen. De overheid verdient ook al eenmalig een half miljard euro aan de privatisering van moeilijk inbare belastinginkomsten, en 560 miljoen euro aan de verkoop van overheidsgebouwen (die ze vervolgens doorgaans weer moet huren). En de fiscale regularisatie, de opvolger van de eenmalige bevrijdende aangifte die 400 miljoen euro zou moeten opleveren, is in principe evenmin voor herhaling vatbaar - al zijn de wegen van Paars wat dat betreft behoorlijk ondoorgrondelijk. De conclusie is dat Paars helemaal geen politiek voert om de economie te ondersteunen. Ze bedenkt 'mossel noch vis-maatregelen' om de gaten in de begroting dicht te rijden. Anders zou de regering niet alleen de beveks belasten, maar bijvoorbeeld ook het fiscale voordeel op spaarboekjes weggommen. Of de federale belastingaftrek in het kader van een globaal plan verruimen voor investeringen in risicokapitaal. Zonder zo'n plan wordt niemand hier beter van: de beleggers niet, de economie niet, en op langere termijn zelfs de schatkist niet. Frank Demets'De verkapte vermogensbelasting van Paars heeft maar één doel: voor de zevende keer op rij een begroting in evenwicht aankondigen.'