Niet zo gauw trad onze chef-Europa Paul Goossens voor één keer buiten de grenzen van zijn rubriek en bezocht hij een land buiten de Europese Unie, of het kostte hem bijna zijn leven. Dat was vorige week, en het gebeurde in Zaïre.
...

Niet zo gauw trad onze chef-Europa Paul Goossens voor één keer buiten de grenzen van zijn rubriek en bezocht hij een land buiten de Europese Unie, of het kostte hem bijna zijn leven. Dat was vorige week, en het gebeurde in Zaïre. Staatssecretaris Reginald Moreels zou als eerste Belgisch regeringslid sinds zes jaar een officieel bezoek brengen aan Kinshasa. Aangezien niemand van onze redactie bereid was hem te vergezellen en er toch iemand mee moest, werd Goossens buiten zijn weten om ingeschreven. Met als vals argument dat hij hoe dan ook zou worden uitgestuurd als verslaggever van de Christen Democratische Omroep, twee tse-tse-vliegen in één klap. Mogelijk is het u ontgaan, maar de voorbije weken was het in Zaïre tamelijk woelig. Vooral in het oosten van het land zat het er bovenarms op. In de Kivu-provincie vermoordden Banyamulenge opstandige Burundese Tutsi, strijders van het Patriottisch Front rekenden af met Hutu-milities die Rwanda ontvlucht waren, deze milities maakten op hun beurt korte metten met Rwandese huis-, tuin- en keuken-Hutu die terug naar huis wilden, rebellerende Baganda uit Uganda lokten hun eigen regeringssoldaten in de val, Mai Mai raakten slaags met opdringerige hulpverleners van Artsen Zonder Grenzen, Katelijne Hermans rolde vechtend door het slijk met Greet De Keyser, en het Zaïrese leger schoot op alles wat bewoog, in de eerste plaats de eigen manschappen. IN DE HOOFDSTAD Kinshasa ging het er al niet veel rustiger toe. Eén dag na Moreels zette Etienne Tshisekedi voet op vaderlandse bodem. Toegejuicht door een uitbundige menigte die er geen twijfel over liet bestaan dat Leon Kengo wa Dondo, de door Moreels erkende premier, een bedrieger eerste klas was die zo spoedig mogelijk diende te worden opgeknoopt. Aangezien Tshisekedi zich een paar dagen eerder in Cap Martin had verzoend met président-fondateur Mobutu, was ook de goed getrainde en bewapende Division Spéciale Présidentielle op de kant van de door Moreels niet erkende maar wel enige echte premier van Zaïre : Etienne Tshisekedi. Wie zich als blanke journalist op straat waagde en niet over honderd officiële papieren en stempels beschikte, was vogelvrij. Wie die documenten wel op zak had ook. In die sfeer was het dus dat op een mooie ochtend de nietsvermoedende Paul Goossens op het vliegveld van N'Djili landde. Zonder visum, zonder paspoort, zonder identiteitskaart, zonder perskaart, zonder credit-kaart, zonder wat voor kaart dan ook. Goossens, die tevens het rookverbod in het luchthavengebouw negeerde, stak zonder op- of omzien een lange rij wachtenden voorbij, en wandelde met de handen in de zakken door de paspoortcontrole, een verontwaardigde douanier bars toebijtend : ?Goossens, CDO.?. Was het de hooghartige air op zijn gezicht, die liet uitschijnen dat alles daar van hem was, of was het het achteloos tussen de tanden gesiste bevel : ?Uit de weg, lompe boer,? dat hij de kapitein van de luchthavenpolitie had toegesnauwd ? Wie zal het zeggen. Feit is dat Goossens plotseling oog in oog stond met een peloton tot de tanden gewapende Zaïrese soldaten. Hij was daardoor niet weinig verrast. Dat een blanke, een Belg dan nog, in zijn eigen Leopoldville zou worden opgehouden door een stelletje inboorlingen, was wel het allerlaatste dat hij had verwacht, en dat hij bereid was te dulden. Goossens besloot dat het tijd werd om eens ferm door te spreken, en die onbeschaafde rekels eens en voorgoed te leren wat hun plaats was. ?Luister vriendschap,? greep hij in een onvoorzichtig gebaar de commandant van het bataljon bij zijn medailles, ?ge gaat mij hier onmiddellijk doorlaten want ik kom hier voor Tegenspraak.? Tegenspraak in Zaïre ! Aan zoiets subversiefs durfde in Kinshasa niemand nog maar te denken, laat staan dat hij het publiekelijk zou verkondigen. Op een teken van hun chef sprongen vijftien presidentiële gardes Goossens in de nek, wierpen hem ter aarde en knevelden hem als een salami uit de afdeling Droge Worst van Unilever. Goossens, van zijn kant, werd nu echt boos en riep in razernij dat hij het hierbij niet zou laten. En dat hij Ronald Van den Bogaert kende. En Johan Van Hecke. Dit laatste was zelfs voor de mannen van de Division Présidentielle te veel. Goossens werd in een jeep gegooid, naar de kazerne gevoerd, en daar opgesloten in een hok dat eigenlijk diende voor hondsdolle hyena's. Die zich in het donker beter verborgen bleken te hebben, dan de Zaïrese agenten en hun gevangene hadden gedacht. ER IS MEER dan wat diplomatie aan te pas gekomen (we hebben Gui Polspoel moeten inschakelen) om Goossens, of wat er van hem overbleef, weer vrij te krijgen. Waarna hij op de eerste boot naar Antwerpen werd gezet. De Zaïrezen keken vreemd op toen onze chef-Europa drie dagen later aan het hoofd van een stoet vervaarlijke en stomdronken huurlingen Stanleyville, het vroegere Kisangani, binnenmarcheerde. U moet dus zeker kijken naar het verslag van deze trip in de volgende Tegenspraak. Wij durven er veel op verwedden dat het woord zal worden gegeven aan Herman De Croo, om het gebrek aan Afrika-beleid van deze regering in het algemeen, en van de CVP in het bijzonder, scherp te veroordelen. Goossens heeft de handen helemaal vrij na de vorige aflevering, waarin hij alle interne kritiek als zou Tegenspraak anti-reclame zijn voor de eigen partij, op drastische wijze de kop indrukte : drie CVP'ers in de studio ! Wilfried Martens, Paul Tant, en secretaris Chris Taes. Het ging over partijfinanciering. Karel Pinxten had nog geen procent BTW op zijn huis betaald, en Theo Kelchtermans had van Plascobel twee miljoen voor de partij en twee miljoen voor zichzelf gekregen. Tenminste, dat suggereerde Goossens in de inleiding. En hij voegde er grijnzend aan toe dat beide ministers natuurlijk weer ontkenden. Het gezaag dat daarna losbrak, volstond om heel het tropisch regenwoud omver te leggen. Hemeltjelief, dit was verschrikkelijk. Bijna zo erg als de SOM. Nee, erger : de Poolse televisie ten tijde van Gomulka. Goossens zat het minachtend aan te zien, verborg zijn verveling niet en sloot, midden in een langdradig betoog van Tant over snijbloemen en rijbewijzen met punten, de uitzending af met de oproep om vooral niet te vergeten naar het congres in Gent te gaan. ?Wie af wil van Marc Van Peel als voorzitter, kan dat kenbaar maken door op het oproepingsbevel, dat u allen thuis hebt gekregen, een kruisje te zetten in het vakje neen . Beste kijkers, tot over veertien dagen. Dan praten we weer gewoon met mensen uit andere partijen.?Koen Meulenaere