'Een toneelschool is iets waanzinnigs. Ik kom uit een fijne lichting, met Kyoko Scholiers, Kevin Janssens, Stefaan Degand, Els Van Peborgh en Griet Poels, en daar werd nogal wat van verwacht. Je maakt samen vier heel intense jaren mee, en dat schept een bizarre band. Maar er komt een moment dat je zaken moet doen met zo'n school en je er uiteindelijk mee ophoudt. Noem het een vadermoord. Met theatergezelschappen is het net zo. Ik werk nu twee jaar voor Het T...

'Een toneelschool is iets waanzinnigs. Ik kom uit een fijne lichting, met Kyoko Scholiers, Kevin Janssens, Stefaan Degand, Els Van Peborgh en Griet Poels, en daar werd nogal wat van verwacht. Je maakt samen vier heel intense jaren mee, en dat schept een bizarre band. Maar er komt een moment dat je zaken moet doen met zo'n school en je er uiteindelijk mee ophoudt. Noem het een vadermoord. Met theatergezelschappen is het net zo. Ik werk nu twee jaar voor Het Toneelhuis, maar begin 2005 heb ik met Jachtkamp een volledig eigen productie gemaakt. Ook dat is een vadermoord. Alleen is het voor mensen van mijn generatie niet zo gemakkelijk om uit te maken met wie ze willen breken. Toen de Blauwe Maandag Compagnie en Stan ontstonden, hadden zij iets heel specifieks om zich tegen af te zetten: het traditionele, klassieke toneel. Voor ons, de kinderen van de Compagnie zeg maar, ligt het niet zo voor de hand om die vaders de rug toe te keren. Het theater dat toen in de marge stond, is een gevestigd instituut geworden. Wanneer ik me daar nu tegen verzet, word ik als een lastig kind beschouwd. Als gevestigde waarden naar Jachtkamp komen, vinden ze het ofwel verschrikkelijk, ofwel geweldig omdat ze er hun eigen werk in herkennen. Het lijkt alsof ze je voorstelling al voor je gemaakt hebben. Het is als de relatie die je met je ouders hebt, en dat maakt het zo moeilijk om je ertegen af te zetten. Het zou zoveel simpeler zijn als ik iemand had die ik kon haten. Ik had na Het geslacht De Pauw besloten om geen televisie meer te maken. Wel dus, en dan nog voor VTM, 'de vijand'. Lang geleden had regisseur Guido Hendrickx me al gevraagd voor de nieuwe VTM-serie Koning van de wereld. Hendrickx is een echte filmman, hij schijt cinema. Ik beschouw Koning van de wereld als een film van zes uur die bijna toevallig als een serie wordt gepresenteerd. Waar ik over een jaar zal staan, weet ik niet. Ik kan me inbeelden dat je niet tot je 65e stenen stuk wilt slaan, maar ik zal waarschijnlijk werken tot ik sterf. Mijn job heeft nu eenmaal iets masochistisch: je wilt jezelf die hel aandoen. Misschien stop ik wel met spelen en zal ik alleen nog regisseren of schrijven. Of misschien zit ik tegen dan wel tekeningetjes te maken in de hoek van een A4-blad. En dan maar hopen dat er nog een pensioen zal bestaan.'