De Marokkaanse Latifa wil opvang aanbieden aan slachtoffers van schijn- en gedwongen huwelijken.
...

De Marokkaanse Latifa wil opvang aanbieden aan slachtoffers van schijn- en gedwongen huwelijken.De 25-jarige Latifa uit Antwerpen, die van Marokkaanse afkomst is maar de Belgische nationaliteit heeft, wil graag met een werkgroep of opvangcentrum voor slachtoffers van schijnhuwelijken beginnen. ?Vorig jaar ben ik uitgehuwelijkt aan een jongen in Marokko, die er alleen op uit was een gele pas te bekomen. Ik dacht dat hij van mij hield en ben zo met open ogen in de val gelopen. Waar ik ook aanklopte voor hulp, botste ik op muren. Na een verschrikkelijk ellendige periode ben ik weggegaan bij mijn man. Al mijn zelfvertrouwen en hoop op een mooie toekomst was ik kwijt.? Haar man heeft haar inmiddels al driemaal verstoten en een derde verstoting is definitief. Zij heeft nu de vernietiging van het huwelijk aangevraagd. De jongste jaren is er steeds meer sprake van ?ontvoeringen? en ?gedwongen huwelijken? van Marokkaanse en Turkse meisjes, die zich met hand en tand verzetten tegen de voor hen uitgekozen partner in hun land van herkomst. Een paar weken geleden pakte het Brusselse parket de broer en de moeder van een Marokkaans meisje uit Koekelberg op, Amina, die haar relatie met een Belg niet wou stopzetten. Zij werd door haar familie ontvoerd en naar Marokko overgebracht om met een moslim te trouwen. Terug naar België kon ze niet, want haar paspoort was afgenomen. Vorig jaar werd in Berchem een twintigjarig Turks meisje op klaarlichte dag ontvoerd om haar te dwingen met een landgenoot te trouwen, die geen papieren had. Trouwen met een migrant met verblijfsrechten, is de laatste uitweg om nog te kunnen immigreren. REPUTATIE.Het probleem van de schijnhuwelijken en gedwongen huwelijken binnen de migrantengemeenschap is al sinds de immigratiestop van 1974 aan de orde, maar de jongste jaren zou het volgens Latifa een ?echte mode? geworden zijn. Verscheidene van haar Marokkaanse vriendinnen zijn er slachtoffer van. Soms spelen de ouders erin mee, soms weten ze zelf van niets. Een typisch probleem is dat er tussen de huwelijksafsluiting (waarna het meisje de akte meekrijgt) en het religieuze huwelijksfeest (waarna ?de consummatie van het huwelijk door bijslaap? volgt) soms wel een periode van zes maanden of een jaar zit, waarin het paar nog niet samenwoont. Maar de huwelijkspartner kan soms na zes maanden al een gele pas voor vijf jaar krijgen. Latifa : ?Zo kan de man zijn vrouw al in de steek laten nog voor hij er echt mee getrouwd is volgens Marokkaans gebruik.? Latifa heeft nu steun gevonden op het Antwerpse kabinet van Bevolking en Jeugdzaken om eventueel een werking rond dit probleem op te starten. Een delicaat punt is dat de grens tussen ?gearrangeerd huwelijk?, zoals nog altijd gebruikelijk is, en ?schijnhuwelijk?, soms erg dun is. En de gedachte aan ?papieren? speelt, door het afgrendelen van alle andere migratiekanalen, altijd wel min of meer een rol bij het ?arrangeren? van een huwelijk. Als man en vrouw samen afspreken om alleen voor de papieren te trouwen (voor geld, of om te helpen), vindt Latifa dat hun zaak, maar érg vindt ze het als iemand onwetend is en bedrogen wordt. Latifa : ?Meisjes die uit schrik voor een schijnhuwelijk of gedwongen huwelijk willen weglopen, kunnen nu nergens naartoe. Ik ken er wel die in vluchthuizen zitten, maar dat is slecht voor hun reputatie. Ik wil alarm slaan en met een soort gespecialiseerde hulp beginnen.?