Het gaat bijna vanzelf. Sinds ze enkele maanden geleden in een gesprek met het boulevardblad Paris Match zei dat het niet uitgesloten is dat ze zich in 2007 kandidaat stelt voor het presidentschap, rijst de ster van Ségolène Royal gestaag. Van opiniepeiling tot opiniepeiling neemt ze meer afstand van de oude partijtijgers van de Parti Socialiste, die traditioneel met elkaar overhoopliggen. De smadelijke nederlaag van Lionel Jospin bij de presidentsverkiezingen in 2002 en de verdeeldheid bij het referendum over de Europese grondwet vorig jaar zijn niet verwerkt. In het gemoed van de Franse kiezer laat Ségolène Royal potentiële tegenkandidaten zoals Jospin, Jack Lang, Dominique Strauss-Kahn, haar levensgezel François Hollande en Laurent Fabius achter zich.
...

Het gaat bijna vanzelf. Sinds ze enkele maanden geleden in een gesprek met het boulevardblad Paris Match zei dat het niet uitgesloten is dat ze zich in 2007 kandidaat stelt voor het presidentschap, rijst de ster van Ségolène Royal gestaag. Van opiniepeiling tot opiniepeiling neemt ze meer afstand van de oude partijtijgers van de Parti Socialiste, die traditioneel met elkaar overhoopliggen. De smadelijke nederlaag van Lionel Jospin bij de presidentsverkiezingen in 2002 en de verdeeldheid bij het referendum over de Europese grondwet vorig jaar zijn niet verwerkt. In het gemoed van de Franse kiezer laat Ségolène Royal potentiële tegenkandidaten zoals Jospin, Jack Lang, Dominique Strauss-Kahn, haar levensgezel François Hollande en Laurent Fabius achter zich. Dat wil niet zeggen dat de koers gelopen is. De beslissing valt uiteindelijk pas op het einde van het jaar. Ondertussen vinden de Fransen Ségolène Royal wel sympathiek, maar ze weten eigenlijk nog niet zeker of ze wel het formaat heeft om president te worden. Ze bekleedde nooit een belangrijke ministerportefeuille, maar dat vindt ze zelf niet echt een handicap. 'Om Frankrijk weer aan de gang te krijgen, is er misschien iets anders nodig.'Ségolène Royal is 52, maar ze ziet er volgens het weekblad Le Nouvel Observateur nog altijd uit zoals een meisje dat net uit een internaat is ontsnapt. Ze werd in de Senegalese hoofdstad Dakar geboren als vierde kind in een gezin van acht. Terug in Frankrijk stapte haar vader op en liet haar moeder achter met de zorg voor alle kinderen. Ségolène vocht zich met een groot doorzettingsvermogen omhoog, tot in de beroemde Ecole Nationale d'Administration (ENA) waar het puik van de Franse bestuurders wordt opgeleid. Ze zat er in hetzelfde jaar als premier Dominique de Villepin en de eerste secretaris van de PS, François Hollande, met wie ze sinds de jaren zeventig een koppel vormt. Ze leven in wat een 'harmonieuze union libre' wordt genoemd en hebben samen vier kinderen. Als jonge énarque begon ze haar carrière in 1981 overigens op de plek waar ze straks wil eindigen: in het Elysée in Parijs, als medewerkster van François Mitterrand. Ze zetelt sinds 1988 onafgebroken in het parlement en beheerde tussen 1992 en 2002 drie portefeuilles: ze was onderminister van Onderwijs en minister van Milieu en van Gezinszaken. Toch valt ze tot 2004 vooral op omdat ze de partner en de moeder van de kinderen van partijleider Hollande is. Dat verandert als ze bij regionale verkiezingen onverwacht tot voorzitter van de regio Poitou-Charentes wordt verkozen - de thuisbasis van de toenmalige premier Jean-Pierre Raffarin zelf. Die overwinning maakt ophef in het hele land. Ze wordt met de klap présidentiable, zoals dat in Frankrijk zo mooi wordt genoemd. Sindsdien wordt ook aangenomen dat Hollande zelf een stap opzij zal zetten als Ségolène een kans maakt. Ze heeft namelijk iets wat hij niet heeft: charisma. Dat het haar ernst is, wordt ook duidelijk als blijkt dat ze enkele maanden geleden met Désirs d'Avenir een organisatie opzette, die 'structuur moet brengen in de stroom van sympathie' die na 2004 loskwam. Ségolène Royal is geen vrouw van grote woorden of theoretische beschouwingen. Ze praat wel graag concreet over problemen van alledag. Ze kwam tijdens haar ministerschappen op voor zoiets als vaderschapsverlof of het verstrekken van schoolboekengeld bij het begin van het schooljaar. Ze voerde campagne tegen geweld op televisie en pesten op school. Van alle socialistische kandidaten scoort ze het best bij communisten en kiezers van uiterst links, bij de groenen en bij jonge kiezers. Wellicht dankt ze een deel van haar populariteit ook aan de afkeer bij veel kiezers van de oude PS-bonzen, die voortdurend vechtend met elkaar over straat rollen. Waarnemers in Parijs vermoeden dat ze samen met de populistische minister van Binnenlandse Zaken Nicolas Sarkozy misschien als enige heeft begrepen dat de Fransen een bladzijde willen omdraaien. Sarkozy is niet toevallig de enige Franse politicus tegen wie Royal het op dit moment in een tweekamp zou moeten afleggen. Ze is in ieder geval ook ter linkerzijde een weinig typische kandidate. Om te beginnen omdat ze een vrouw is. Meer dan waar ook in Europa is de politiek in Frankrijk een mannelijke omgeving. 'Wie gaat er dan voor de kinderen zorgen', smaalde Laurent Fabius toen Royal liet weten dat ze zich eventueel kandidaat zou stellen. Een ander zwaargewicht bromde dat verkiezingen geen schoonheidswedstrijd zijn. Volgens Franse kranten bakt de aanhang van Lionel Jospin het nog bruiner. Die zou het plan hebben opgevat om Ségolène Royal eerst te helpen met het uitschakelen van de tegenstand, waarna de 69-jarige voormalige premier toch zelf zijn opwachting zou maken. In de veronderstelling dat Royal hem de kandidatuur uiteindelijk niet zal durven betwisten. Het is dus niet zo gek dat uitgerekend Jospin de enige is die ze soms persoonlijk aanpakt. 'Zo een ouderwetse man', liet ze optekenen. 'Zijn terugkeer zou een nederlaag zijn voor de jongere generatie.' Het is zeker in de Franse politiek geraden om altijd een scherp mes bij de hand te hebben. Hubert van Humbeeck