'Magda was, is en blijft onder ons.' Politiek secretaris Jos Geysels van Agalev maakte op de jongste ledenvergadering van zijn partij dankbaar gebruik van het bijtende begrafenisbeeld dat Pieter De Crem (CD&V) de groenen in het dossier Nepal voor de voeten had geworpen. En de psychologie werkte. Aelvoet kreeg een minutenlange ovatie. Op een zomerweekend van Agalev eind augustus lag ze nog zwaar onder vuur omdat ze niet alert was geweest toen vice-premier Louis Michel (MR) op 11 juli politieke dekking van het kernkabinet vroeg en kreeg voor de omstreden wapenlevering aan Nepal. Nu sloten de groene realo's haar weer in de armen. De ontroering van Aelvoet verraadde hoe goed haar dat deed.
...

'Magda was, is en blijft onder ons.' Politiek secretaris Jos Geysels van Agalev maakte op de jongste ledenvergadering van zijn partij dankbaar gebruik van het bijtende begrafenisbeeld dat Pieter De Crem (CD&V) de groenen in het dossier Nepal voor de voeten had geworpen. En de psychologie werkte. Aelvoet kreeg een minutenlange ovatie. Op een zomerweekend van Agalev eind augustus lag ze nog zwaar onder vuur omdat ze niet alert was geweest toen vice-premier Louis Michel (MR) op 11 juli politieke dekking van het kernkabinet vroeg en kreeg voor de omstreden wapenlevering aan Nepal. Nu sloten de groene realo's haar weer in de armen. De ontroering van Aelvoet verraadde hoe goed haar dat deed. Op 26 augustus, amper een week na het juichbericht van FN Herstal over het contract met Nepal, was de veer van het Agalev-boegbeeld in de regering-Verhofstadt gebroken. Mede door haar eigen zigzagcommunicatie was haar positie onhoudbaar geworden. Aelvoet kon zich niet distantiëren van de beslissing van het kernkabinet, maar die had te zeer de pacifistische snaar van de groene achterban geraakt. De enige uitweg uit het 'dilemma' was haar ontslag als minister van Volksgezondheid, Consumentenzaken en Leefmilieu. Aelvoet kon het besluit over de wapenlevering niet meer 'in overeenstemming brengen met haar overtuiging'. Het woord 'geweten' werd zorgvuldig vermeden in haar toelichting. Maar de rol van Aelvoet bij Agalev is niet uitgespeeld. De ledenvergadering stond ook voor haar een nieuwe uitzondering op het rotatieprincipe toe en als de pollvergaderingen bij Agalev een normaal verloop kennen, dan zal ze in 2003 de kamerlijst in Vlaams-Brabant trekken. Ze blijft ook nauw betrokken bij het uitstippelen van de Agalev-koers in de paars-groene coalitie. Elke maandag woont ze 's morgens het overleg bij tussen de partijleiding en de groene ministers en fractieleiders. 's Avonds neemt ze deel aan het partijbestuur. 'Ze is daar nadrukkelijk aanwezig, maar zonder belerend te zijn. Haar inbreng helpt om in te schatten hoe de coalitiepartners zich opstellen bij belangrijke regeringsbeslissingen', zegt een lid van dat partijbestuur. Dezelfde houding neemt ze aan ten opzichte van haar opvolger Jef Tavernier. 'Ze moeit zich niet. De afspraak is dat hij haar belt als dat nodig is. Hij is nu de minister en hij beslist.'Dat neemt niet weg dat Aelvoet veel wordt uitgenodigd door artsenkringen, ziekenhuizen en patiëntenorganisaties om uitleg te geven over de nieuwe wet op de patiëntenrechten. Ze krijgt ook veel erkenning vanuit de geestelijke gezondheidszorg. Op andere plaatsen mag ze de werking van het Voedselagentschap uit de doeken doen. Na haar ontslag als minister had Aelvoet overigens haar mandaat als Vlaams parlementslid weer kunnen opnemen. Maar dat heeft ze niet gedaan. Haar Leuvense Agalev-collega Ann De Martelaer, die zich heeft ingewerkt in het dossier van de sociale huisvesting, doet die rit uit. De 58-jarige Aelvoet zou het klappen van de zweep inmiddels wel moeten kennen. Ze werkte eerst in de sector van de ontwikkelingssamenwerking, tot ze in 1985 overstapte naar de politiek. Ze is senator, volksvertegenwoordiger en Europees parlementslid geweest. In 1991 onderhandelde ze mee over het Sint-Michielsakkoord. In 1995 benoemde de koning haar tot minister van Staat. Maar het echte ministerschap, vanaf juli 1999, was duidelijk een ander paar mouwen. De nasleep van de dioxinecrisis, de oprichting van het Voedselagentschap, het drugsbeleid, de eerstelijnsgezondheidszorg, de patiëntenrechten, een windenergiepark voor de kust: het liep niet van een leien dakje. En ook met de communicatie van Aelvoet vlotte het niet zo. Toen ze eind augustus Jan Turf bij Greenpeace weghaalde om haar media-adviseur te worden, kwam die eigenlijk net te laat op haar kabinet. In tegenstelling tot de vorige regering, die voortdurend de ruzies tussen de ministers van Sociale Zaken (PS'er Magda De Galan) en Volksgezondheid (SP.A'er Marcel Colla) moest bijleggen, had Aelvoet een veel betere verstandhouding met haar collega Frank Vandenbroucke (SP.A). Maar de groenen hebben uit die samenwerking ook geleerd dat bevoegdheden gekoppeld moeten zijn aan budgetten om een eigen beleid te voeren. Aelvoet vecht terug omdat ze haar politieke loopbaan niet wil afronden met een ontslag en omdat ze bang is dat de Nepal-historie Agalev electoraal zuur zal opbreken. De jongste kiesintentiepeiling van La Libre Belgique wees niet in die richting. Qua populariteit van Vlaamse politici steeg Aelvoet zelfs met vijf punten. 'Maar dat zagen we ook bij Isabelle Durant (Ecolo) na de NMBS-perikelen', zeggen ze bij Agalev. 'Als een minister tegen alles en iedereen moet opboksen, consequenties verbindt aan haar optreden, en ook nog een vrouw is, dan levert dat blijkbaar respect op.' Als een echte opsteker wordt dat dan ook niet beschouwd. Jos Geysels: 'Het Nepal-dossier en het ontslag van Aelvoet hebben de partij en haar pijn gedaan. Die pijn is niet weg omdat ze niet wordt gecommuniceerd.' Patrick Martens