Zweten, lekken, kristalliseren: het zijn niet meteen kenmerken die je met beeldhouwkunst associeert. Toch is het precies wat de sculpturale installaties van Isabelle Andriessen doen. Haar werke...

Zweten, lekken, kristalliseren: het zijn niet meteen kenmerken die je met beeldhouwkunst associeert. Toch is het precies wat de sculpturale installaties van Isabelle Andriessen doen. Haar werken, een mix van abstract organische en industriële architectonische vormen, zijn vervaardigd uit keramiek, metaal en epoxy. Door elektriciteit, koeling en chemicaliën reageren die materialen op elkaar, waardoor ze de sculpturen tot leven wekken. Het gevolg: onomkeerbare transformaties in slow motion, waar niemand nog grip op heeft. Met de titel Dorm (slaapzaal) knipoogt Andriessen naar een latente aanwezigheid die op elk moment kan ontwaken. Op die manier verwijst ze bijvoorbeeld naar het synthetische afval van microplastics, dat de opwarming van de aarde bespoedigt. De installaties stellen ook de conserverende taak van musea ter discussie. Want hoe bewaar je zulke dynamische schepsels?