In Brussel wisselen een Israëli en een Palestijn van gedachten over de vooruitzichten van het vredesproces ginds, en het likken van wonden.
...

In Brussel wisselen een Israëli en een Palestijn van gedachten over de vooruitzichten van het vredesproces ginds, en het likken van wonden.Naar Brussel kwamen Dr. Albert Aghazarian van de Palestijnse Birzeit-universiteit, en Michael Warschawski van het Alternative Information Center in Jeruzalem. Aghazarian is al jaren betrokken bij de politiek van dialoog van de Palestijnen, en Warschawski bij de linkervleugel van de Israëlische vredesbeweging. Ze toonden zich verre van optimistisch. Enfin, Albert Aghazarian was optimistisch omdat de Palestijnse Autoriteit, terwijl er niets gebeurt en het vredesproces stil ligt, ten minste ongestoord aan de uitbouw van haar instellingen kan werken. En Michael Warschawski was het ook wel, op heel lange termijn, maar benadrukte dat de closure, de afgrendeling door Israël van de Palestijnse gebieden, volgens hem nog heel lang tot ?de nieuwe realiteit? zal blijven behoren. En wat met de kolonisten ? MICHAEL WARSCHAWSKI : Bij de kolonisten, ook bij de ?harde?, heb je de positie dat de nieuwe landkaart die in Oslo afgesproken werd, ook de nieuwe realiteit is. Dat de Palestijnse autoriteit een realiteit is die niet meer ontkend kan worden. En dat het daar nu bij moet blijven. Dat men niet verder mag gaan. Dus moet er een modus vivendi gevonden worden met de Palestijnen en hun politie, in het kader van een coëxistentie tussen de autonome gebieden en de Israëlische. Daarmee zijn volgens mij de meeste leiders van de Raad voor Judea en Samaria het eens, maar niet de fanatici in Hebron, die alles willen opblazen. Over die beschuldigingen van nieuwe inplantingen : die inplantingen zijn er eigenlijk nog niet. Je moet niet vergeten dat de inplanting van nieuwe nederzettingen de afgelopen vier jaar ononderbroken is voortgegaan. Het aantal kolonisten is in die periode met 25 procent toegenomen. De regering legt daar nu grote verklaringen over af, terwijl de travaillisten dat in alle stilte deden. Maar ik geloof niet dat de Likoed méér kan doen dan wat de travaillisten gedaan hebben in die materie. Het budget daarvoor is op. En er zijn niet zoveel mensen bereid om in de nederzettingen te komen wonen, tenzij voor de uitbreiding van de kolonies aan de grens dat was prioritair voor de vorige regering, en zal dat blijven voor de huidige. En dan de stedelijke inplantingen, op tien minuten van Tel Aviv, of vijf minuten van Groot-Jeruzalem : dat is blijven voortgaan, en dat zal voortgezet worden. Het verschil is dat de regering daar nu een ideologie van maakt. Dat is niet noodzakelijk negatief voor de Palestijnen. Vier jaar lang liepen die te schreeuwen dat de kolonisatie voortging, en niemand wou luisteren, het vredesproces was toch bezig ? Terwijl nu de Likoed-regering al veroordeeld wordt voor dingen die ze nog wil gaan doen. ALBERT AGHAZARIAN : Ik zie dat allemaal wel gebeuren, maar ik kan mij toch niet voorstellen dat het proces nu definitief stopgezet is. Misschien zal het ontploffen en voortgaan met schokken. Wat voor ons interessant is, dat zijn de Palestijnse infrastructuren die op het terrein opgebouwd worden. Dat wordt een onvermijdelijke realiteit, van staats- of parastatale ambtenaren of wat dan ook, een gesprekspartner waar Israël niet omheen zal kunnen. Dat heeft ook alle soort belangen bij ons, van veiligheid en andere, om de zaak onder controle te houden. Kijk, onlangs schreeuwden ze : ?ze hebben op onze politie geschoten !? Maar stel u even voor dat de Palestijnse politie tijdens die confrontaties niét op ze geschoten zou hebben. Dat zou nog erger geweest zijn, de situatie zou verrot zijn en had kunnen ontaarden in een algemeen conflict tussen de Palestijnen en hun politie. Ik denk niet dat zelfs Israël belang kon hebben bij zo'n situatie. WARSCHAWSKI : Geen enkel belang. Het is ook daarom dat het leger met de Palestijnen wil samenwerken en de gemengde patrouilles hervatten, de onderhandelingen weer opnemen. Alleen de groep fanatici, die volledig onverantwoordelijk zijn, en afgesneden van de echte machtscentra, maar die wel bij de politieke macht zitten, zijn voorstander van die politique du pire. Het is waar dat het leger verdeeld is. Je hebt de militaire oudgedienden, de leiding van de inlichtingendiensten bijvoorbeeld, die over het algemeen veel intelligenter zijn in hun beoordeling van de situatie, en die beducht zijn voor een situatie van onstabiliteit en explosies. Maar je hebt ook avonturiers. En voor de eerste keer sinds Israël bestaat, is er nu een groep avonturiers zonder enige politieke ervaring aan de macht, en die niet eens tot een duidelijke groep behoren. Dit zijn amateurs, jongeren vaak, die allemaal uit Brooklyn komen en die nieuw zijn in de Israëlische politieke realiteit. En die dan ook met vuur spelen. Stommiteiten als met die tunnel zijn symptomatisch voor die mensen. En waar blijft dan het antwoord van de Israëlische bevolking, die zo voor de vrede was ? WARSCHAWSKI : Zo'n antwoorden zijn in Israël altijd ?reactief?. Zeker als men het heeft over de vredesbeweging. Sinds de oorlog van 1973 zie je dat er een Arabische actie nodig is Palestijnse, Libanese, Egyptische... om in Israël een beweging op gang te brengen die de regeringspolitiek in twijfel trekt. Dat zie je na de Yom Kippoer-oorlog, of tijdens de Libanese oorlog, en tijdens de Intifada. Maar zogauw het erop lijkt dat de zaken in orde komen, is die beweging verdwenen. Dat heb je niet alleen in Israël. Alleen is het in Israël misschien een beetje overdreven. En de mentaliteit is wel : als je goedkoop rust en kalmte kan hebben, waarom zou je dan ten strijde trekken voor wat meer rechtvaardigheid ? Wij zijn de lieden van Peace Now gaan vragen : hoe zit dat nu ? De kolonisatie gaat verder, de sluiting van de gebieden is schandalig, de gevangenen zijn nog steeds niet vrij. En zij antwoordden : ja, maar als Arafat daarmee kan leven, dan wij ook. Sus van Elzen Aghazarian en Warschawski (met rode trui) : men wil de nieuwe realiteit definitief maken.