Hoewel tussen Amerika en Europa de kou weer uit de lucht lijkt na het charmebezoek van minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice, blijven de Noord-Atlantische bondgenoten het grondig oneens over een aantal internationale problemen.
...

Hoewel tussen Amerika en Europa de kou weer uit de lucht lijkt na het charmebezoek van minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice, blijven de Noord-Atlantische bondgenoten het grondig oneens over een aantal internationale problemen. Een van die hete hangijzers is het Kyoto-protocol. Dat verdrag ter bestrijding van het broeikaseffect treedt op woensdag 16 februari in werking. Het verplicht de rijke geïndustrialiseerde landen om de uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008-2012 met 5,2 procent te verminderen. Nagenoeg alle Europese landen en Rusland hebben het protocol getekend, maar de Verenigde Staten, nochtans een van de belangrijkste vervuilers, weigeren de Kyoto-normen te aanvaarden. Afgelopen week presenteerde Europees commissaris voor Milieu Stavros Dimas een rapport dat oproept om de uitstoot verder met 15 procent te beperken tegen 2050. 'Niets doen' zou uiteindelijk veel duurder uitvallen dan nu te betalen voor een degelijk klimaatbeleid. Volgens de milieuorganisatie Friends of the Earth International beloofde de Europese Commissie dat het broeikaseffect wel degelijk op de agenda zal staan tijdens het bezoek dat president Bush deze week aan Brussel brengt. De vraag is of dat veel zal uithalen. Zelfs Bush' grootste bondgenoot Tony Blair heeft hem niet op andere gedachten kunnen brengen. Blair, die vanaf juli voor het Verenigd Koninkrijk het Europees voorzitterschap vervult, is een van de felste voorvechters van een doortastend klimaatbeleid. Maar ook hij beseft dat actieve medewerking van de VS, die met 4 procent van de wereldbevolking ruim 20 procent van de broeikasgassen uitstoten, onmisbaar is wil dat beleid enige kans van slagen hebben. Ook al omdat razendsnel groeiende landen als China, Brazilië en India tijdens de komende onderhandelingen ook zullen blijven weigeren om iets aan hun snelgroeiende uitstoot te doen. De realiteit is evenwel minder zwart-wit. De VS weten dat Europa wel groen kleurt als het om klimaatbeleid gaat, maar dat het in de praktijk zijn CO2-uitstoot nog maar met een schamele 2,5 procent heeft gereduceerd. En in Brussel weet men ook wel dat vele Amerikaanse staten al ver staan in het terugdringen van de uitstoot van broeikasgassen. En, last but not least: de VS zijn met 3,3 miljoen dollar in 2004 de grootste donor van het VN-orgaan (UNFCCC) dat het mondiale klimaatbeleid in goede banen moet leiden. Ze zijn goed voor ruim 20 procent van het UNFCCC-budget, eenzelfde percentage dus als hun bijdrage in de mondiale vervuiling. H.v.S.