In Knack leest men van alles. Wat dacht u, bijvoorbeeld, hiervan: "De code van de kenmerken lag vervat in de eindeloze keten van vier basen - adenine, cytosine, guanine en thymine - die niet alleen de dubbelhelix samenhield, maar waarvan de volgorde ook de informatie over de enzymen bevatte. Een codon van drie basen op een rij werd via een speciaal mechanisme overgeschreven in een van de beschikbare aminozuren."
...

In Knack leest men van alles. Wat dacht u, bijvoorbeeld, hiervan: "De code van de kenmerken lag vervat in de eindeloze keten van vier basen - adenine, cytosine, guanine en thymine - die niet alleen de dubbelhelix samenhield, maar waarvan de volgorde ook de informatie over de enzymen bevatte. Een codon van drie basen op een rij werd via een speciaal mechanisme overgeschreven in een van de beschikbare aminozuren." Alstublieft. Het komt ons voor dat deze passage iets te hoog gegrepen is voor de gemiddelde lezer van, laten we zeggen, De Standaard Magazine. De borsten van Els Tibau, ja. De geheime lusten van Sabine De Vos, laat maar komen Grietje. Maar de driedimensionaal geplooide structuur van een eiwit, ho maar, dat gaat boven hun Vlaamse pet. U, Knacklezer, verorbert dat als betrof het een broodje ham. Bovenstaand, overigens betwistbaar, citaat kwam uit de pen van onze chef-wetenschappen, een notoir neodarwinist met wiens natuurkundige experimenten op de redactie lange tijd smakelijk is gelachen. Tot hij op een dag weerkeerde van een internationaal congres over klonen dat, hoe ironisch kan de werkelijkheid zijn, in Baden-Baden werd gehouden. Terug op Knack werden enkele nieuw verworven inzichten in de praktijk uitgetest. En, helaas, met succes. Wij keken enkele weken geleden op de vergadering meer dan vreemd op, toen daar plotseling niet één maar drie chefs-economie kwamen binnengestapt. Alle drie met een dampende sigaar tussen de lippen. Binnen de kortste keren begonnen de branddetectoren te loeien, gaven het fatale signaal door naar de brandweer- en rijkswachtkazernes, waarna vijf minuten later het drukke Montgomeryplein volledig geblokkeerd stond met spuitwagens, combi's, en klinimobiels. Toen het misverstand en de vergaderzaal waren opgeklaard, en de vergadering herbegon, hadden wij al snel spijt van het wegsturen der ordetroepen. We waren nauwelijks opnieuw bezig, of de drie cheffen-economie rolden vechtend over de vloer. Dit nadat de eerste de schuld voor het haperend sociaal overleg bij de vakbonden had gelegd, daar waar de tweede vond dat het VBO in de fout was gegaan, en de derde, kennelijk de originele, de directeur van het VEV verantwoordelijk stelde. Toen onze hoofdredacteur met bijzonder veel moeite en een luide vuistslag op de tafel eindelijk de orde weer wat had hersteld, wandelde tot zijn afgrijzen een tweede hoofdredacteur binnen: "Wie heeft er hier op de tafel geklopt?"Enfin, om een lang verhaal kort te maken, even later zaten rond onze gelukkig eindeloze vergadertafel: drie hoofdredacteurs, twee cheffen-Europa, zes cheffen-cultuur, een chef-buitenland of vier, en liefst twaalf cheffen-muziek. Die prompt en meerstemmig een cantate van Bach begonnen te kwetteren. Overdonderend in de meerderheid evenwel, waren de vierentwintig chefs-wetenschappen. Een onoverzienbare massa cheffen dus, en elk van hen had zijn eigen ideeën, meningen en wensen, en vooral zijn eigen kritiek op de plannen van zijn evenbeelden. Een hele rimram tegenstrijdige voorstellen werd door de ene hoofdredacteur goed- en door de andere afgekeurd, zodat u die week voor het eerst in de geschiedenis twee Knacks in uw bus hebt gekregen. Samen met Weekend Knack, Tele Knack, Knack Agenda, Vacature en een special of zes waaronder de modemastodont. Dank, heer postbode. Het beste middel tegen rugpijn is een ijzeren corset. De enige twee die niet voor reproductie werden weerhouden, waren uw dienaar en onze chef-boeken. De een omdat men uit eencelligen geen kloon kan distilleren. De ander omdat zelfs een chef-wetenschappen ergens een ethische grens wil trekken. Met als gevolg dat wij beiden er alleen voor staan, daar waar bijvoorbeeld de rubriek cultuur nu door zes redacteurs wordt gevuld. Wat de benodigde werktijd voor elk van hen, in principe althans, tot één zesde reduceert. Onze chef-wetenschappen was, als enige, in de wolken over de vooruitgang die hij had geboekt, en begon te klonen zoals in de wereld nog nooit is gekloond. Na een week had hij op het smalle gangpad van onze vijfde verdieping, een glazen wandkast vol reserveorganen gekweekt. Waarna elke collega, tegen een kleine vergoeding, een optie kon komen nemen op een langer leven. De nieren en de levers waren al na twee dagen uitverkocht, net als enkele onderdelen van meer intieme origine en bestemming, waarover wij de discretie zullen bewaren. Onze chef-economie bestelde in één klap vijf nieuwe longen, en een verse voorraad Montechristo's. Maar zoals wel meer wetenschappelijke experimenten, liep ook dit volkomen uit de hand. En wel toen onze chef-wetenschappen op een dag de telomeren van een gekloonde chef-Wetstraat wenste te controleren. Telomeren zijn de kapjes aan de uiteinden van de chromosomen die geleidelijk afslijten met elke celdeling, en die dus geschikt zijn om cellulaire veroudering te bestuderen. Maar daartoe diende de kloon in kwestie eerst te worden opengesneden, en die was niet geneigd dat goedschiks te ondergaan. Bovendien kreeg hij dra de steun van onze oorspronkelijke chef-Wetstraat, die zonder dralen zijn mouwen begon op te rollen en onze chef-wetenschappen toesnauwde: "De eerste die aan onze telomeren komt, zal niet veel tijd hebben om het verder te vertellen." Dat bleek te kloppen. Onze chef-wetenschappen kreeg een fatale dreun tussen de wenkbrauwen, en stierf ter plaatse. Waarna onze verbijstering nooit geziene hoogten bereikte, toen er plots een andere chef-wetenschappen binnenstormde, beweerde dat hij de echte Dirk Draulans was, en wenste te vernemen wat er met zijn kloon was gebeurd. Voor onze chef-Wetstraat hierop kon antwoorden, kwam er een hele cohorte chefs-wetenschappen aanmarcheren, gewapend met chloroformdoeken en rohypnolspuiten. Plus een fileermes en een schedelboor. Onze chef-Wetstraat koos het zekere voor het onzekere, opende het raam, en sprong naar buiten. Waar hij door vier andere chefs-Wetstraat in een zeil werd opgevangen. Koen Meulenaere