In principe doet een rechter in zijn vrije tijd wat hij wil, zolang de kwaliteit van zijn vonnissen maar genoeg niveau haalt. Maar iemand die video-opnamen staat te maken terwijl enkele andere perverten de vagina van zijn vrouw dichtnaaien, dat gaat ons eerlijk gezegd net iets te ver.
...

In principe doet een rechter in zijn vrije tijd wat hij wil, zolang de kwaliteit van zijn vonnissen maar genoeg niveau haalt. Maar iemand die video-opnamen staat te maken terwijl enkele andere perverten de vagina van zijn vrouw dichtnaaien, dat gaat ons eerlijk gezegd net iets te ver. Niet evenwel de mannen van De Standaard. Twee volle bladzijden in De Standaard Magazine! Plus een volledige pagina met een kleurenfoto van de beide artiesten, de heer en mevrouw Aurousseau. In het artikel haalt de sympathie voor de "SM-rechter van Mechelen" ruimschoots de bovenhand op het begrip voor de hogere magistratuur, die deze brave man uit zijn ambt ontzette. In feite zocht ze enkel een stok om de hond, in dit specifieke geval, niet mee te slaan. Sinds Manu Ruys geen hoofdredacteur meer is, zijn de normen op de Gossetlaan toch een beetje veranderd, hebben wij de indruk. In zoverre dat het AVV-VVK zachtjesaan vervangen is door AVV-VSM. Waar is de tijd dat de werken van Bertus Aafjes al op het randje bevonden werden? Onlangs werd zelfs het oorlogsverleden van Willy Vandersteen breeduit aan de kaak gesteld. Het ging wel om de bespreking van een bijdrage in Brabant Strip Magazine, maar niemand is uiteraard verplicht om een halve krantenpagina te besteden aan een bijdrage uit Brabant Strip Magazine. Vroeger had men dat stil gehouden. Nu worden wij met de neus op de waarheid gedrukt: Vandersteen tekende voor de Duitsers. Tor de Holbewoner! En : Bart de Brigademan, die zijn avonturen beleefde in Volk en Staat. Wie goed kijkt naar het oor van Bart en naar het oor van de jonge Wiske, zal merken dat dat twee keer bestaat uit een klein cijfertje drie. Voilà, ontmaskerd. "Vandersteen beschikte slechts over een zeer rudimentaire tekentechniek", moeten wij ook nog lezen. Dat alles als dank aan de man die veertig jaar lang de krant populair heeft gemaakt. En die als MIK en BOBS in tal van anti-Duitse bladen heeft gepubliceerd. Weliswaar na de bevrijding, maar voor alles bestaat een juist moment. Begin dit jaar werd vanuit de VUM boudweg gemeld dat Nero moest verdwijnen. Dat was waarschijnlijk door een of andere jongen van de marketingafdeling bedacht. Het kan geen toeval zijn dat het paleis net nu Marc Sleen tot ridder heeft geslagen. En zo, beetje bij beetje, wijkt De Standaard af van het door zijn stichters uitgestippelde pad. Het kwam zo ver dat op een dag een zekere professor De Clerck, allerlei tegennatuurlijks begon te suggereren over koning Boudewijn en zijn stiefmoeder. Verder kan een mens niet meer gaan, of wel? Waar blijven de advocaten van het Hof, van wie men toch zou veronderstellen dat ze tot de elite van hun vak behoren? Beledig op deze wijze een willekeurige kruidenier, en zijn pro-Deoadvocaat sleept een schadevergoeding van tachtig miljoen uit de brand. Die van Laken: niets. Dit extreme geval van majesteitsschennis was nochtans de gelegenheid bij uitstek voor een publicatieverbod van deze Vlaamse oproerkraaierskrant, die niets anders doet dan de ontbinding van België eisen en bespoedigen. Als De Clerck en rechter Aurousseau kunnen, dan kan alles. Wat wij sindsdien in De Standaard lezen, durven ze in Het Laatste Nieuws niet eens afdrukken. Gratis drugs voor iedereen, seks op twaalf, verplichte condoomverstrekking in het vrij onderwijs, abortus vrij en terugbetaald door de ziekenkas, fiscale autonomie. Bij ons op Knack, heerste een crisissfeer. Tot nu toe hadden wij namelijk het mediamonopolie op seks en geweld. En zoals onze uitgever pleegt te zeggen: "Niets is beter dan een gezond monopolie." De concurrentie van De Standaard vormde een bedreiging voor onze boterham. En dus riep onze hoofdredacteur een extra redactievergadering bijeen, en droeg ons op in de tegenaanval te gaan. "Bestrijd hen", rondde hij met een pathetische oproep de bijeenkomst af, "met hun eigen wapens." Nu zijn onze redacteurs en cheffen niet van een kleintje vervaard. Over de rubrieken Cultuur en Boeken zullen wij het niet hebben. Evenmin over wat onze chef-wetenschappen allemaal catalogeert onder "wetenschappen". Ook aan vuile manieren zijn grenzen. De schunnigheden in Stripstory hebben wij enkele weken geleden al besproken. Maar om rechter Aurousseau en Marcel Van Nieuwenborgh in de schaduw te stellen, was meer nodig. Dus trok onze voltallige redactie voor overleg naar de Bosniër om de hoek. Die bracht zelf, naast enkele megakruiken slivovitsj, ook een paar bruikbare ideeën op tafel. Voornamelijk in de categorie "geweld". En zo stond plotseling, ongetwijfeld tot uw verbazing, de volgende passage in Knack te blinken: "Ik sneed haar keel over zodat ze niet meer zou kunnen roepen. En toen wilde ik haar lichaam stuksnijden, zodat ze niet meer herkenbaar zou zijn als persoon. Ik sneed haar borsten af. Ik kon niet meer stoppen met snijden. Maar ik heb haar niet verkracht. Ik ben tenslotte geen crimineel." Ziezo. Wat dacht u van dit stuk proza? Het profiel van de seriemoordenaar, enkele nummers geleden. Tenminste, de minst schokkende passage daaruit. Bij De Standaard keken ze nogal op hun neus toen ze 't lazen. Daarbij vergeleken zijn die paar spijkertjes die rechter Aurousseau links of rechts in een vrouwendij drukt, kinderspel. Dirk Achten was in alle staten. Hij schreef zelf het antwoord: "Heren, laat deze kanjer niet lopen: aantr. vanbuiten, mooi vanbinnen. pitt. langh. stijlv. eleg. blondine 45 j. grote b. stemt lib. wkm beslist. krachtig. dominante heer. Gefort. geen bezw. SBB 28916." Op de opiniepagina! Naast Roger Blanpain en Hugo Van Dienderen. Zoveel subversiefs naast elkaar is niet te evenaren. Wij hebben een laatste poging gedaan: de hitparade van sadistische moordrituelen. Verschenen in Knack 29. Gebruik van een folterset, seksuele bondage, postmortem verminking, anale penetratie door vreemd voorwerp... niets gekort. De Standaard reageerde ijskoud met een persoonlijke reflectie van Mia Doornaert. Bon, daarvoor moet iedereen buigen. Koen Meulenaere