Sinds Birgit Van Mol in Humo heeft verteld dat ze verliefd is op onze chef-boeken, loopt deze laatste op wolkjes. Meer nog : hij zweeft. Hetgeen hem tot nu toe enkel is voorgedaan door Lode Willems, onze chef-oosterse-filosofie die zich bekwaamd heeft in de techniek van levitatie en zelfhypnose. Reynebeau is van de wereld af, zoveel is zeker. Besproeit zich rijkelijk met allerlei mengsels van parfums die misschien elk afzonderlijk nog te snuiven zijn, maar in combinatie in elk geval niet. Heeft zonder dralen madam Reynebeau met gevechtshonden, motor en documentatie over koningin Elisabeth aan de deur gezet. En heeft zich plateauschoenen aangeschaft, omdat Van Mol in datzelfde artikel verklapt dat ze dol is op mannen die groter zijn dan zij. De eerste keer dat hij op zijn nieuwe schoeisel ons kantoor kwam binnen geklotst, botste hij tegen een steunbalk en viel bewusteloos achterover.
...

Sinds Birgit Van Mol in Humo heeft verteld dat ze verliefd is op onze chef-boeken, loopt deze laatste op wolkjes. Meer nog : hij zweeft. Hetgeen hem tot nu toe enkel is voorgedaan door Lode Willems, onze chef-oosterse-filosofie die zich bekwaamd heeft in de techniek van levitatie en zelfhypnose. Reynebeau is van de wereld af, zoveel is zeker. Besproeit zich rijkelijk met allerlei mengsels van parfums die misschien elk afzonderlijk nog te snuiven zijn, maar in combinatie in elk geval niet. Heeft zonder dralen madam Reynebeau met gevechtshonden, motor en documentatie over koningin Elisabeth aan de deur gezet. En heeft zich plateauschoenen aangeschaft, omdat Van Mol in datzelfde artikel verklapt dat ze dol is op mannen die groter zijn dan zij. De eerste keer dat hij op zijn nieuwe schoeisel ons kantoor kwam binnen geklotst, botste hij tegen een steunbalk en viel bewusteloos achterover. De vreugdevolle stemming van onze chef-boeken leidde vorig weekend tot een fikse ruzie. Het is bij ons een ritueel om op zondagavond, net voor het afsluiten van Knack, nog snel even naar BBC-Worldservice op de radio te luisteren, om de allerlaatste stand van zaken te kunnen meegeven. Vorige zondag bleek dat onmogelijk, omdat Reynebeau de ?Geloof-, Hoop- en Liefdeshow? van Radio Donna op volle sterkte door het gebouw liet schallen, en resoluut weigerde dat onding af te zetten. Zeker nadat onze chef-cultuur zich openlijk afvroeg of die Lutgart Simoens nu nog niet met pensioen was. Thuis, in Groot-Gent, waren de ingrepen al even drastisch. Wat nooit iemand van hem gedaan heeft gekregen, gebeurde : onze chef-boeken ruimde zijn rommel op. Er kwam een extra trein met zevenentwintig wagons aan te pas, maar boek na boek verdween in de containers. Tienduizenden kilo's papier. Zelfs werken van van Ostaijen belandden met een wijde boog in de afvalbakken, waar ze in een sierlijke configuratie neervielen. De trein reed vier keer af en aan, waarna Reynebeau verbaasd vaststelde dat zijn woonst veel ruimer was dan hij ooit had vermoed. Een opknapbeurt drong zich evenwel op. En dus werden stoffer en blik er bij gehaald, alsook spons en zeepsop. Er kwam een likje verf uit de pot, de parketvloer werd min of meer schoon geschraapt, en de ramen werden getooid met frisse gordijntjes. Onze chef-boeken koos met de grootste zorg een fleurige nieuwe bedsprei. Na twee dagen hard werken was het ten huize Reynebeau bijna gezellig geworden. Alsof dat alles al niet erg genoeg was, is Reynebeau sinds kort beginnen spreken met dat rare erretje achter in de keel, dat Birgit Van Mol onmiskenbaar een extra vleugje sensualiteit geeft, maar bij onze chef-boeken veeleer lachwekkend klinkt. Vooral omdat hij nu zo veel mogelijk woorden met een r in gebruikt. Bijvoorbeeld aan de telefoon. ?U sprreekt hierr met Marrc Rreynebeau, rrubrriekleiderr-literratuurr.? Aan u, lezer, mogen we het wel zeggen : hij is stekezot geworden. En dat allemaal door die duivelse televisievrouw. Hij leeft zodanig in een waas, dat het op onze vorige redactievergadering tot een heel vervelend incident kwam. Die ochtend had onze chef-boeken een brief van de Vlaamse Gemeenschap ontvangen waarin het officieel te lezen stond : ?Marc Reynebeau Beste Journalist.? Reynebeau ontstak in een buitenaardse euforie. Dat dit er bij alle geluk nog bovenop kwam ! Hij steeg van de zevende naar de zeven maal zevende hemel, stormde met zes treden tegelijk de trappen af, en dook de vergaderzaal binnen waar iedereen net was gaan zitten. Onze chef-boeken, zichzelf niet meer, sprong naar de kop van de tafel, duwde onze directeur opzij en liet zich in diens voorbehouden stoel neervallen. Hierna sloeg hij twee keer op tafel en sprak : ?Heerren medewerrkerrs, zie hierr wat ik volgende week wil zien verrschijnen na mijn Woorrd Voorraf.?Wij zaten van de hand Gods geslagen. Dit was nooit vertoond. Onze directeur zelf had meerdere tellen nodig om te bekomen van deze haast ondenkbare brutaliteit. Staande naast de roodfluwelen zetel waarin hij sinds mensenheugnis de vergadering had gepresideerd, kuchte hij nadrukkelijk om aandacht. Een overbodig initiatief, wij zaten aan onze stoelen genageld. Het was zo stil dat men maarschalk Montgomery, die waakt over het eeuwenoude plein voor ons kantoor, kon horen kreunen in de wind. Onze chef-boeken scheen de ernst van de situatie niet te willen inzien. ?Waarrom die herrrrie ?? beet hij onze directeur toe. ?Het moet wel errg belangrrijk zijn dat gij voorr uw beurrt wenst te sprreken.?Onze directeur besloot het zekere voor het onzekere te nemen. ?Waarom neemt u plaats in mijn stoel ?? vroeg hij zo beleefd als gezien de omstandigheden kon. ?Bent u de nieuwe directeur van dit blad ??Niemand durfde ademen. Behalve Reynebeau, die zich naar de interpellant draaide en hautain gnuifde : ?Ik verronderrstel dat een rredactie bestuurrd worrdt doorr de beste jourrnalist ?? Aangezien dit zo is, knikte onze directeur bevestigend. ?Welnu,? vervolgde Reynebeau die het hoogtepunt aangebroken wist en plechtig was opgestaan, ?dan neem ik de heerrschappij overr dit tijdschrrift overr, verrmits ik officieel ben uitgerroepen tot beste jourrnalist. En voorrtaan heet het Krrack.? Met een zelfverzekerde grijns overhandigde hij onze directeur de brief van de Vlaamse Gemeenschap. Om kort te gaan, onze directeur zette zijn bril op, keek één regel verder dan Reynebeau had gedaan, en las met luide stem : ?Aan Marc Reynebeau. Beste journalist, u bent hartelijk uitgenodigd op de persvoorstelling van het boek over het Vlaamse parlementsgebouw. Een drankje zal u worden aangeboden.?Toen Reynebeau met het schaamrood op de wangen terug naar zijn bureau was gevlucht, wachtte hem een tweede teleurstelling. Een fax van BRTN-woordvoerder Hugo Morrens, die meldde dat Van Mol verkeerd geciteerd was in Humo. ?Naar juffrouw Van Mol mij verzekert,? aldus Morrens, ?heet de man op wie zij verliefd is Frrans Verrleyen.?Koen Meulenaere