W alter De Bock, het spijt ons dat we het weer over hem moeten hebben, heeft een kompaan bij gekregen voor zijn stelling dat Alain Van der Biest de opdrachtgever is van de moord op André Cools : Van der Biest zelf ! Een aanzienlijke versterking van het Block De Bock, dat voorheen bestond uit Walter, zijn schoonmaakster Angelina, en onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte.
...

W alter De Bock, het spijt ons dat we het weer over hem moeten hebben, heeft een kompaan bij gekregen voor zijn stelling dat Alain Van der Biest de opdrachtgever is van de moord op André Cools : Van der Biest zelf ! Een aanzienlijke versterking van het Block De Bock, dat voorheen bestond uit Walter, zijn schoonmaakster Angelina, en onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte. Tegenover dit amalgaam stond en staat onze chef-Wetstraat. Hij pleit Van der Biest van alle betrokkenheid vrij. Een standpunt dat wordt gedeeld door Véronique Ancia, de femme fatale van het Luikse justitiepaleis. Zij heeft wel alle daders van de aandelenzwendel volgens het Block De Bock het motief voor de moord in Lantin opgesloten, maar weigert verder halsstarrig de link te leggen met Cools. Hiertoe niet weinig aangemoedigd door onze chef-Wetstraat, die onverdroten blijft verder speuren in kringen rond Etienne Mangé. Twee weken nadat Van der Biest was vrijgelaten wegens manifest gebrek aan bewijs, stond De Bock bij hem aan de deur in Grâce-Hollogne. Waar Walter en passant een pedofilienetwerk oprolde in de plaatselijke toneelvereniging, maar dat mocht hij van zijn hoofdredacteur niet publiceren om het onderzoek niet te schaden. Van der Biest liet De Bock binnen en stond hem een interview toe. Nauwelijks te geloven. Aan de man die hem vijf jaar geleden zwart op wit een moordenaar had genoemd. Walter was wel zo handig geweest om aanhalingstekens rond deze beschuldiging te zetten, en ze in de mond te leggen van de vader van zijn poetsvrouw, maar dat was een al te doorzichtig trucje. Misdadige journalistiek, aldus onze chef-Wetstraat. Dat was in november '94, toen De Bock uitpakte met zijn meesterwerk. Een vijfdelige serie over de moord op Cools, afgesloten met een anonieme getuige die Van der Biest op 15 juni '92 had horen zeggen : ?Ja, ik was er bij betrokken.? En die getuige, zo klonk het in de laatste zin, zag op dat moment tranen in de ogen van de ex-minister. Voilà. Hiermee voerde Walter zijn lezers niet enkel naar een literair hoogtepunt, maar bood hen tevens een onweerlegbaar bewijs. Eerlijk gezegd : die reportagereeks heeft ons altijd geïntrigeerd. Ze bevatte zoveel details over voorbereiding en uitvoering van de aanslag, dat wij maar één conclusie konden trekken : ?Het is De Bock zelf geweest.? Eigenaardig dat het gerecht deze piste nooit ernstig heeft onderzocht. In die artikels stond meer dan één merkwaardige onthulling. Zo hoorde Carlo Todarello, de oom van Richard Taxquet en de vader van Angelina, hoe Van der Biest de opdracht tot het liquideren van Cools gaf in café Le Perron. Dat bevindt zich in Saint-Nicolas. En wie was begin jaren negentig burgemeester van Saint-Nicolas ? Freddy Willockx ! Een goede vriend van onze chef-Wetstraat. Die later trouwens op zijn beurt tot de verdachten ging behoren, nadat hij zich publiekelijk had uitgeroepen tot Perronist. Dat gebeurde in een vlaag van opwinding, toen hij in het projectiezaaltje van onze chef-film had mogen meekijken naar Evita. U weet dat het gemoed van onze chef-Wetstraat even makkelijk ontvlambaar is als de hout- en textielopslagplaatsen langs de E-17 Gent-Kortrijk. Maar daar hielden ze in Luik geen rekening mee. Zij bedoelen met een ?Perronist? een anti-Coolsien, en de enige Madonna die ze kennen, staat in Banneux. Het uitlekken van verruimingsgesprekken tussen Opus Dei en de Reguliere Grootloge van België, verergerde de zaak. Maar wat dan weer gedacht van Silvio de Benedictis ? Eén van de aandelenzwendelaars en een aangetrouwde oom van Taxquet, die aan ooms kennelijk geen gebrek had. Deze de Benedictis dreef een wat obscure antiekhandel waarvoor hij samenwerkte met een kapper uit La Louvière. En hoe heette die kapper ? Philippe De Bock ! Jezus. Je hoofd barst uit elkaar van heel deze affaire. In De Morgen beweren ze nu te pas en te onpas : wij zijn flink want wij hebben altijd het verband gelegd tussen de moord en de entourage van Van der Biest. Maar dat zijn streken van blode Jan. Mentir par omission, zoals de Walen zeggen. De Bock heeft zwart op wit geschreven dat Van der Biest zelf de schuldige was, aanhalingstekens of geen aanhalingstekens. Hij moet niet terugkrabbelen. Bon. Stel : u bent Van der Biest, u komt nog maar koud uit de gevangenis of daar hangt uitgerekend De Bock al aan uw bel. Dan laat u toch de hond los en gaat in de keuken op zoek naar het vleesmes ? Zo niet de echte Van der Biest. Die gooit de deur gastvrij open, serveert koffie en gebak, en antwoordt beleefd op alle vragen. Een staaltje topstrategie. Wie De Bock een paar uren voor zich kan verdragen zonder over te gaan tot geweld, toont aan de vreedzaamheid in persoon te zijn. ?Is zo iemand in staat een moord te bevelen ?? zal zijn advocaat de platgeslagen jury voor werpen. En het antwoord zal ?neen? luiden. Helaas liet Van der Biest het daar niet bij. Niet alleen bekende hij dat hij vroeger soms een glas te veel dronk. Bovendien gaf hij toe dat De Bock al die tijd gelijk had gehad met zijn aandelendiefstal. En toen Walter de ultieme vraag stelde, sloeg Van der Biest helemaal door en snikte in tranen : ?Oui. L'assassin, c'était moi.? De Bock slurpte zijn koffie leeg, nam nog een stukje taart, en belde de 0800-lijn in Neufchâteau. Onze chef-Wetstraat, op de redactievergadering danig in het nauw gedreven na deze nieuwe en voor hem uiterst ongunstige wending in het dossier, begreep dat enkel drastisch handelen redding kon brengen. Hij scheurde naar Grâce-Hollogne, laadde Van der Biest in zijn wagen, en bracht hem sito presto naar Hasselt. Voor privé-lessen bij Willy Claes die, in afwachting van zijn proces over een jaartje of vier, toch niets meer om handen heeft. Eén week later stond Van der Biest de voltallige pers te woord : ?Ik heb die mijnheer De Bock nooit, ik zeg wel nooit, ontmoet. Niet thuis, niet op kantoor, nergens.? Tja, dat werpt weer een heel ander licht op de zaak natuurlijk. Koen Meulenaere