De strijd tussen onze chef-Wetstraat en Walter De Bock, de speurneus van De Morgen, is na de jaarwende in een stroomversnelling gekomen. U heeft het ongetwijfeld gelezen : Angelina, de dochter van Carlo Todarello die als eerste Alain Van der Biest van de moord op André Cools beschuldigde, is de schoonmaakster van De Bock. Wij hebben de voorbije maanden al veel moeten verwerken, maar hier kan nog weinig tegenop.
...

De strijd tussen onze chef-Wetstraat en Walter De Bock, de speurneus van De Morgen, is na de jaarwende in een stroomversnelling gekomen. U heeft het ongetwijfeld gelezen : Angelina, de dochter van Carlo Todarello die als eerste Alain Van der Biest van de moord op André Cools beschuldigde, is de schoonmaakster van De Bock. Wij hebben de voorbije maanden al veel moeten verwerken, maar hier kan nog weinig tegenop. Toen onze chef-Wetstraat het weken geleden op de redactievergadering vertelde, sprong onze directeur boos recht en riep dat het genoeg geweest was met die kinderachtige naijver en laster. Van Cauwelaert stapte verongelijkt op, nam een taxi tot bij de collega's van Le Vif, en stelde het verhaal daar in zwierig Frans op schrift. Dat het gerecht de maffia tien miljoen frank heeft betaald om een getuige te leveren, voegde hij er als extra primeurtje aan toe. Wij hebben u op geregelde tijdstippen ingelicht over de vete tussen de enige twee Vlaamse onderzoeksjournalisten. Onze chef-Wetstraat steunt, mede om redenen die wij met de mantel der discretie bedekken, de Luikse justitiediva Véronique Ancia. Zij beiden zijn ervan overtuigd dat de oplossing voor de moord op Cools gezocht moet worden bij de illegale partijfinanciering van de Vlaamse socialisten. De Bock vindt dat Jean-Marc Connerotte op het juiste spoor zat met zijn aandelenzwendel. Vijf jaar geleden al beweerde Walter op de voorpagina niet meer of niet minder dan dat Van der Biest de moord had bevolen. We weten nu dat hij die informatie had van zijn poetsvrouw ! Wie gelijk heeft in deze complexe zaak, wisselt van dag tot dag. Wij waren aanvankelijk geneigd de kant van onze chef-Wetstraat te kiezen, nadien wisten wij het een tijdje niet meer, maar sinds september moesten wij toegeven dat De Bock het bij het rechte eind had gehad. Van der Biest werd toen droog en wel opgesloten in de gevangenis van Lantin, intussen zozeer uitgegroeid tot een trefpunt van Vlaamse en Waalse socialisten dat de kantoren aan de Keizerslaan overbodig zijn geworden. Het blazoen van De Bock kreeg een lelijke deuk toen de Kamer van Inbeschuldigingstelling de dag na nieuwjaar Van der Biest weer in vrijheid stelde. Voor de verbaasde ogen van de aanwezige journalisten begon de gewezen minister aan de Lantin-poort een kwartier lang Franse gedichten voor te dragen, waarmee de thesis van zijn onschuld aanzienlijk aan gewicht won. Eén dag later kwam Le Vif met het schokkende verhaal over de betaalde getuige, en het nog veel schokkender verhaal over dochter Todarello. En pas op : die stoft niet enkel de steekkaartenbakken van De Bock af, maar is bovendien verloofd met een medewerker van de fameuze detective André Rogge ! Die er indertijd dan weer voor gezorgd heeft dat de aanklacht van Todarello tegen Van der Biest breeduit in de pers kwam. Via De Bock. Er waren er bij ons die van hun stoel vielen toen ze dit alles lazen. Het artikel in Le Vif besloot met te onderstrepen dat in de zaak Cools tot nu toe alleen het Vlaamse weekblad Knack van groot inzicht en respect voor de waarheid had getuigd. Hier ging onze chef-Wetstraat misschien een tikje te ver, maar geen kip die er over viel. Toen Van der Biest in september werd opgesloten en Van Cauwelaert koppig bleef volhouden dat dit een gerechtelijke dwaling was, werd hij door de hele Knack-redactie uitgelachen. Sommige cheffen stelden zonder omwegen zijn integriteit in andere dossiers ter discussie, onder meer in de roze balletten. Hoezeer dwaalden zij. Uw dienaar, die ooit heeft geschreven dat De Bock zelf de moord op Cools heeft gepleegd, slaat zich voor het hoofd omdat ook hij heeft getwijfeld aan een chef, wiens reputatie nochtans zo groot is dat er in de Antwerpse haven een sluis naar hem is genoemd. Er bestaat bij ons weten geen De Bocksluis. De Van Cauwelaertsluis daarentegen wordt alom geroemd als de beste schutsluis ter wereld. Niet voor mosselschuiten of roeiboten, wel voor de echt grote oceaanstomers : mammoettankers van boven de vijfhonderdduizend ton, en sleephopperzuigers die in een paar minuten tijd tienduizend kuub uitbaggeren. Onze chef-Wetstraat zet verder graag zijn deuren open voor vervuilde boorplatformen, nucleair geladen vliegdekschepen, en stoomboten uit Spanje. Toen eind vorig jaar leden van Greenpeace zich aan het sluishoofd hadden vastgeketend uit protest tegen het binnenvaren van een plutonium-cargo, werden ze tussen de stormdeur en de schutkolkmuur fijngemalen. Prima sluisje, de Van Cauwelaertsluis. De Van Cauwelaerts zijn overigens altijd een geslacht van zeevaarders geweest. Sommigen gingen als maritieme bevrijdingstheologen het woord Gods uitdragen over de wijde wereldzeeën. Anderen staken, gewapend met enkele ijzersterke tips, het Kanaal over om fors in te zetten op de windhondenrennen. Van Cauwelaerts hebben aan de zijde van Francis Drake de Armada van Filips II tot zinken gebracht, ze hadden een beslissend aandeel in de overwinning bij Trafalgar, en stonden op de brug naast generaal McArthur toen die de Pacific veroverde. Als er in die legendarische zeeslagen al De Bocks meededen, was het in het verliezende kamp. Het is deze internationale dimensie die het verschil maakt. Waar Walter eventueel kan worden bestempeld als een verdienstelijke kracht op regionaal niveau, acteert onze chef-Wetstraat op het universele forum. In feite nog hoger, want via het voorzitterschap van Opus Dei ontstijgt hij ook aan de materie. Tevens aan de controle van het wereldlijk gezag. Dat zijn andere bronnen dan een poetsvrouw. De dag na het artikel in Le Vif stonden wij al om half zeven aan de krantenwinkel om te lezen wat De Morgen hierover zou schrijven. NIETS. Ja, een klein stukje over die tien miljoen. Maar over Angelina geen woord. Wellicht had De Bock de avond voordien geen dienst gehad. Hij staat sindsdien, vermomd als rododendron, verdekt opgesteld in de tuin van onze chef-Wetstraat. Benieuwd wat dat aan het licht zal brengen. Koen Meulenaere