Half juli, bij het begin van het bouwverlof, breekt in de media de komkommertijd aan. Yves Leterme had daar al maanden geleden anders over beslist, toen hij 15 juli als deadline had aanvaard. Zowat elke journalist in het land wist toen dat er in 2008 geen komkommertijd zou zijn. Het bewijs hebt u nu in handen: een extra editie van Knack. Na het ontslag van Leterme op maandagavond zat er voor ons niets anders op dan een nieuwe Knack te maken.
...

Half juli, bij het begin van het bouwverlof, breekt in de media de komkommertijd aan. Yves Leterme had daar al maanden geleden anders over beslist, toen hij 15 juli als deadline had aanvaard. Zowat elke journalist in het land wist toen dat er in 2008 geen komkommertijd zou zijn. Het bewijs hebt u nu in handen: een extra editie van Knack. Na het ontslag van Leterme op maandagavond zat er voor ons niets anders op dan een nieuwe Knack te maken. Wat nu gebeurt, is meer dan een crisette of een ruzie onder politici. 'We staan aan de rand van de afgrond', zei Charles Picqué (PS) vorige week. 'Als de publieke opinie vanuit één kant wordt opgehitst, kun je niet uitsluiten dat het verkeerd loopt', antwoordde Philippe Moureaux (PS) op de vraag van De Morgen of hij vreesde voor geweld. 'Er dreigt geweld uit te breken in dit land', echoode Mieke Vogels (Groen!) zijn woorden enkele dagen later. Geweld. Het hoge woord is eruit. Het ultieme taboe. België heeft zich altijd trots op de borst geklopt dat het zijn etnische geschillen al 178 jaar oplost zonder bloedvergieten. Akkoord, ten tijde van de koningskwestie vielen doden en er vloeide wel eens bloed op een betoging; een opgehitste Franstalige Voerenaar schoot ooit in de lucht en de VMO ging in de jaren zeventig regelmatig in de clinch met linkse 'ratten'. In het algemeen mag men stellen dat de Belgische staatshervormingen nooit onder druk van straatgeweld tot stand zijn gekomen. Dat politici nu openlijk hun vrees uitspreken dat de woordenstrijd in de Wetstraat zal ontaarden in vechtpartijen in de Dorpstraat, is nieuw. En angstaanjagend. De vraag is ook wie er door wie wordt opgehitst. Moureaux gaat wel erg kort door de bocht wanneer hij de schuld van de escalatie bij Vlaanderen legt. Het zijn niet de Vlamingen die in een negentiende-eeuwse oorlogslogica zijn gestapt toen ze het oude 'corridor'-idee opwierpen en een alliantie tussen (Franstalig) Brussel en Wallonië smeedden. Het zijn niet de Vlamingen die de recreanten van De Gordel afschilderen als extremistische heethoofden. De Franstaligen werden in hun paranoia gesteund door een wel erg virulente pers ten zuiden van de taalgrens (de historische verantwoordelijkheid van de RTBF en Le Soir in het huidige conflict zal ooit stof zijn voor boeiend wetenschappelijk onderzoek). Het resultaat is nu dat zelfs weldenkende intellectuelen in Vlaanderen geen onderscheid meer kunnen maken tussen het legitieme Vlaamse discours van democratische partijen en het rabiate racisme van het Vlaams Belang. Alsof een autonoom Vlaanderen (binnen of buiten België, wat maakt het uit) per definitie een dictatuur moet zijn die zijn grenzen (en zijn hart) sluit voor de buitenwereld. De Grondwet van de deelstaat Vlaanderen die we in deze speciale editie van Knack publiceren, bewijst in alle eenvoud het tegendeel. Tot slot. Knack was ook klaar voor de komkommertijd. Ter gelegenheid van de nationale feestdag werkten we aan een what if-verhaal. Wat zou er gebeuren als er in België een burgeroorlog uitbrak? Hoe zijn de wapens en gevechtseenheden van ons Belgisch leger (F16's, Agusta's, Leopard II-tanks, paracommando's) verspreid over ons grondgebied? Collega Dirk Draulans schreef in zijn boek De charme van de chaos in 2001 dat Wallonië alleen maar Limburg (Leopoldsburg, Kleine Brogel) moet veroveren om Vlaanderen militair op de knieën te krijgen. De charme van de chaos was een roman. Fictie dus. Maar toch. Even met Steve bellen? 'Alles rustig aan het Limburgse front?'door Karl van den Broeck