Van de deugd een nood maken. Dat is wat het Europees Parlement (EP) zichzelf heeft aangedaan. Dat er losjes wordt omgesprongen met de toelagen is een oud zeer. Toen Griekenland pas was toegetreden, bleven geregeld enkele parlementsleden gewoon in hun kantoortje slapen in Straatsburg. Geld gespaard, in hun zak. Het is vandaag niet beter, omdat Europarlementariërs vergoed worden volgens hun nationale loonschalen. Dat loopt uiteen van goed 800 tot 17.000 euro per maand. En dus willen sommige verkozenen hun loonzakje aanvullen, al dan niet op geoorloofde wijze.
...

Van de deugd een nood maken. Dat is wat het Europees Parlement (EP) zichzelf heeft aangedaan. Dat er losjes wordt omgesprongen met de toelagen is een oud zeer. Toen Griekenland pas was toegetreden, bleven geregeld enkele parlementsleden gewoon in hun kantoortje slapen in Straatsburg. Geld gespaard, in hun zak. Het is vandaag niet beter, omdat Europarlementariërs vergoed worden volgens hun nationale loonschalen. Dat loopt uiteen van goed 800 tot 17.000 euro per maand. En dus willen sommige verkozenen hun loonzakje aanvullen, al dan niet op geoorloofde wijze. Eind 2003 kende het parlement zichzelf een pakket bezoldigingen toe in ruil voor de afschaffing van de onkostenvergoedingen. Het basisloon is nu vrijwel gelijkgetrokken tot een kleine 7000 euro per maand. Voor het in dienst nemen van medewerkers krijgen de Europarlementariërs een forfaitaire vergoeding van 15.496 euro per maand. Daar namen enkelen van de nu 785 parlementariërs een loopje mee. Aanwervingen kunnen met contract of langs dienstverleners om. Vaak waren dat eigen familieleden. Met alle sociale rechtsonzekerheid en onaanvaardbare bezoldiging van dien. Het siert het EP dat het zich bewust is van zijn eigen tekortkomingen. 'De misbruiken dateren van 2004', zegt quaestor Mia Devits van de socialisten. 'Maar vanaf 2005 hebben we verantwoordingsstukken voor alle uitgaven verplicht gemaakt. Er zijn maar een tiental schuinsmarcheerders overgebleven.' Fraai, omdat de kwijtingscommissie (die de uitgaven moet goedkeuren) al vanaf 2001 de anomalieën zélf aangaf. Het EP begon met een eigen onderzoek. 'De interne auditor zegt uitdrukkelijk dat hij geen tegenstand ondervond, de administratie heeft volop meegewerkt', erkent rapporteur Bart Staes van de groenen. Staes wil meteen alle rotte appels weg. 'Het rapport gaat naar de fraudewaakhond OLAF. Arbeidswetgeving, belastingafdracht, sociale zekerheid, ze gelden voor iedereen. Vanaf 2009 is een volwaardig contractueel statuut voor elke medewerker wettelijk noodzakelijk.' Maar waarom houdt het Europees Parlement dan de audit geheim? 'Enkelen maar mochten het lezen. In een apart kamertje. Bewaakt door een ambtenaar. Geen notities, geen kopieën.' Mia Devits is ziedend. 'En dan komt daar zo'n zelfbenoemde klokkenluider als Paul Van Buitenen, de ex-ambtenaar die de commissie-Santer ten val bracht. Vat lukraak vijf bladzijden samen op zijn website. Meneer heeft zich jarenlang onthouden, behalve als het over Israël ging. En doet zich nu voor als witte ridder.' Ook Staes kan er niet om lachen. 'Het hele gedoe is een gruwelijk gemiste kans.' De leiding van het EP heeft de hele vermeende fraude mismeesterd. Het parlement heeft - als enig Europees orgaan - een eigen gewetensonderzoek gedaan én maatregelen getroffen. En het slaagt erin om zichzelf verdacht te maken. In plaats van open kaart te spelen, is er geheimdoenerij geweest. 'Een knoeiboel', erkent Ivo Belet van EVP. Terwijl de oplossing voor de hand ligt. 'Vrijgeven, dat rapport. Transparantie in de uitgaven. En zekerheid voor alle medewerkers.' Dat het niet gebeurd is, ligt nochtans aan de grote fracties. En meer bepaald aan de grote lidstaten. 'Wat wil je', zegt een insider. 'In Duitsland trekken politici op krek dezelfde manier hun medewerkers aan. Ze worden evengoed misbruikt. En wie leidt het Europees Parlement? Ik hoef daar geen tekeningetje bij te maken.' Lukas De Vos