Freelancejournaliste Pamela Druckerman werkte lange tijd voor TheWall Street Journal. Sinds vele jaren leeft ze met haar Engelse echtgenoot en drie kinderen in Parijs. In haar boek Franse kinderen gooien niet met eten (Balans) beschrijft ze de kenmerken van de Franse opvoedingsstijl.
...

Freelancejournaliste Pamela Druckerman werkte lange tijd voor TheWall Street Journal. Sinds vele jaren leeft ze met haar Engelse echtgenoot en drie kinderen in Parijs. In haar boek Franse kinderen gooien niet met eten (Balans) beschrijft ze de kenmerken van de Franse opvoedingsstijl. PAMELA DRUCKERMAN: We waren op zomervakantie in West-Frankrijk, de kleine was anderhalf jaar. Omdat we op hotel waren, gingen we 's middags en 's avonds uit eten. We merkten algauw: dat is de hel. Onze dochter gooide met dingen, klauterde uit haar kinderstoel... DRUCKERMAN: Dat dacht ik ook. Maar het was alleen met ons kind zo. Al de andere kinderen, de Franse namelijk, zaten braaf op hun stoel. En ze hielden het de volle drie gangen uit. DRUCKERMAN: Dat dacht ik in het begin ook. Dat het aan het kind zelf ligt of het goed eet of geduldig kan wachten. DRUCKERMAN: Ja. Ik stelde vast dat de Fransen ervan uitgaan dat het gepaste gedrag door opvoeding te bereiken is. Dat opende mij de ogen. Belangrijk is dat de ouders luisteren. De Franse kinderarts en psychoanalytica Françoise Dolto bracht in de jaren zeventig een revolutie teweeg in de opvoedingsstijl van de Fransen. Ze zei: 'Luister naar de kinderen. Neem hun wensen au sérieux.' Dolto heeft gezorgd voor de emancipatie van de kinderen. Dat bewijst ook een fijn onderscheid in de taal. Een Franse moeder zal tegen haar zoon niet zeggen: 'Sla je kleine broer niet', maar wel: 'Je hebt het recht niet om hem te slaan.' Ze behandelt haar kinderen als zelfstandige wezens met rechten en plichten. DRUCKERMAN: Een magisch recept van de Franse opvoeding is voor mij 'le cadre', het kader. Dat betekent dat je kinderen klare grenzen geeft, maar binnen die grenzen hebben ze hun speelruimte. Een voorbeeld. Het is tijd voor de kinderen om naar bed te gaan. Ze moeten in hun kamer blijven. Maar daar kunnen ze nog een poosje doen wat ze willen. DRUCKERMAN: Je oefent ze. Eindeloos. Een voorbeeld. We praten met elkaar, een kind komt en onderbreekt ons gesprek. Ik zeg: 'Wacht, ik ben net aan het praten.' Het kind onderbreekt opnieuw, ik zeg hetzelfde. Nog eens en nog eens en nog eens. Je zou kunnen denken dat dit vanzelfsprekend is. Maar in veel families is dat niet zo. Een recente studie berekende dat Amerikaanse ouders om de twee minuten onderbroken worden door hun kinderen. DRUCKERMAN: Het gaat niet om aardig zijn, het gaat om respect. Andersom geldt het evenzeer: je onderbreekt je kind niet zonder noodzaak, bijvoorbeeld wanneer het speelt. DRUCKERMAN: Ik ken een kind van twee dat voor het eten de bladeren van de sla plukt. Het vijfjarige buurmeisje mengt elke avond de slasaus. De ouders zijn van mening: helpen in de keuken maakt de kinderen zelfbewust. Dat is iets heel anders dan je kinderen alleen maar te bedienen. DRUCKERMAN: Waarschijnlijk. De focus van Amerikaanse ouders ligt minder op autonomie. Ze zijn zeer bedacht op veiligheid en controle, begeleiden hun kinderen bij het spel liever dan hen aan te zetten om iets alleen te doen. Daarbij tonen studies aan dat kinderen die helpen in het huishouden, een actief deel van de familie leren zijn. Dat bevordert wezenlijke eigenschappen als empathie. DRUCKERMAN: Iets meer vertrouwen en optimis-me zou de Fransen geen kwaad doen. Veel kinderverhaaltjes lopen bijvoorbeeld slecht af. ©Der Spiegel©Der Spiegel - ILLUSTRATIE BART SCHOOFS'Een Franse moeder behandelt haar kinderen als zelfstandige wezens met rechten en plichten.'