'Wij emigreerden uit noodzaak. Er was geen andere keuze meer, we zaten hopeloos klem. In 2006 ging Joost in Nederland naar school. Opdat hij rustiger zou worden in de klas, eiste de schooldirectie dat hij meer medicatie zou nemen dan volgens zijn arts verantwoord was. Daarmee konden we uiteraard niet instemmen. We hielden hem thuis en gingen op zoek naar een oplossing. Zo kwamen we uit bij het thuis-onderwijs. En dat bleek heel goed te werken. Maar er was een probleem: in Nederland was Joost schoolplichtig. De beste optie voor hem was dus onwettig, waardoor we allebei str...

'Wij emigreerden uit noodzaak. Er was geen andere keuze meer, we zaten hopeloos klem. In 2006 ging Joost in Nederland naar school. Opdat hij rustiger zou worden in de klas, eiste de schooldirectie dat hij meer medicatie zou nemen dan volgens zijn arts verantwoord was. Daarmee konden we uiteraard niet instemmen. We hielden hem thuis en gingen op zoek naar een oplossing. Zo kwamen we uit bij het thuis-onderwijs. En dat bleek heel goed te werken. Maar er was een probleem: in Nederland was Joost schoolplichtig. De beste optie voor hem was dus onwettig, waardoor we allebei strafbaar werden. Als we Joost een kans wilden geven op een menswaardig leven, moesten we wel uitwijken naar een land waar hij thuisonderwijs kon volgen. Een kind met een zo zware, meervoudige handicap heeft een individuele begeleiding nodig. Alleen in het systeem van het thuisonderwijs kan één begeleider al zijn aandacht geven aan één kind. Joost gaat thuis niet naar school. Dat woord is hier verboden, want het heeft trauma's veroorzaakt. Toen hij nog naar school ging, gebeurde het geregeld dat hij zichzelf verwondde. Joost werkt nu, en dat gaat prima. De wezenloze zombie die hij was voordat hij afkickte van zijn medicatie, heeft plaatsgemaakt voor een heel levendig kind. Hij wordt nu omringd door een groep mensen. De activiteitenbegeleidster Marianne De Wolf neemt een groot deel van Joosts opleiding op zich. Ik maak naast mijn baan tijd vrij om met hem bezig te zijn. Mijn ouders springen af en toe bij, en we kunnen ook terugvallen op andere gespecialiseerde begeleiders. Autisten leren vaardigheden heel langzaam aan, maar ze verliezen ze in een tempo waar je akelig van wordt. Herhaaldelijk moeten we dezelfde dingen opnieuw oefenen, ook tijdens de schoolvakanties. Om een mentaal gehandicapt kind dagelijks te begeleiden moet je non-stop creatief zijn. Ik put energie uit de vooruitgang van Joost. Thuisonderwijs vergt veel van je, maar als je het werk verdeelt, wordt het een stuk draaglijker. Iets meer dan een jaar geleden zijn we met Joost van nul af aan begonnen. De school ging er altijd van uit dat hij nooit zou kunnen lezen of schrijven, en dat hij geen kans had op arbeidsparticipatie. Nu ziet Joosts toekomst er heel anders uit, al zal hij altijd een beschermde omgeving en een vaardigheidstraining nodig hebben. In het begin was hij zo getraumatiseerd, dat hij er veel moeite mee had om zich zelfs maar vijf minuten lang te kunnen concentreren. Ook toen we zijn hoge medicatie afbouwden, maakten we een zware periode door. Maar nu komt zijn zelfvertrouwen terug. Hij kan ondertussen een eenvoudige tekst lezen, en daar geniet hij duidelijk van. Ook zijn sociale redzaamheid en zijn motoriek gaan zienderogen vooruit. Joosts psychiater had tranen in haar ogen toen ze zag hoe het thuisonderwijs hem had veranderd. Joost wordt opnieuw Joost, en dat toont ons dat we op de goede weg zijn.'