'Ik heb altijd graag bij Eternit gewerkt. De eerste jaren maakte ik vormen voor luchtkokers. Nu worden die dingen in metaal gefabriceerd, maar in die tijd was dat in asbest. Niemand wist toen hoe gevaarlijk dat goedje was, dat besef is pas achteraf gekomen, toen mensen ongeneeslijk ziek werden. Ik denk dat ze in de jaren zeventig al een vermoeden hadden dat er toch iets mis mee was, maar niet dat het zo schadelijk is. Later werkte ik als metselaar en nog later in de productie. Wij stonden aan de lijn, de zuigers pakten de op maat gezaagde asbestplaten op en legden ze op de stapel. Jarenlang werkte ik dag in dag uit in het asbeststof. We aten onze boterhammen vlak bij onze werkplek. Een uur nadat we de tafel afgeveegd hadden, konden we onze naam opnieuw in het stof schri...

'Ik heb altijd graag bij Eternit gewerkt. De eerste jaren maakte ik vormen voor luchtkokers. Nu worden die dingen in metaal gefabriceerd, maar in die tijd was dat in asbest. Niemand wist toen hoe gevaarlijk dat goedje was, dat besef is pas achteraf gekomen, toen mensen ongeneeslijk ziek werden. Ik denk dat ze in de jaren zeventig al een vermoeden hadden dat er toch iets mis mee was, maar niet dat het zo schadelijk is. Later werkte ik als metselaar en nog later in de productie. Wij stonden aan de lijn, de zuigers pakten de op maat gezaagde asbestplaten op en legden ze op de stapel. Jarenlang werkte ik dag in dag uit in het asbeststof. We aten onze boterhammen vlak bij onze werkplek. Een uur nadat we de tafel afgeveegd hadden, konden we onze naam opnieuw in het stof schrijven. Toen ik in 2005 met pensioen ging, voelde ik me kerngezond. Maar vorig jaar in juni ging het mis. Ik was een stuk van de gevel van ons huis aan het voegen en van het ene op het andere moment had ik geen adem meer. "Ga naar de dokter", zei mijn vrouw. Ik voelde me ook al een tijd moe en dacht aan een bronchitis of een verkoudheid. De huisdokter hoorde geruis op mijn longen. Ik werd doorverwezen naar de longarts in Mechelen. Die liet een scan maken. Toen viel het verdict: mesothelioom of longvlieskanker. De dokter zei het recht op de man af. Dat kwam keihard aan. Veertien dagen later werd ik geopereerd. Om te vermijden dat ik om de drie weken het water uit mijn longen zou moeten laten aftappen, hebben ze er talkpoeder rond gespoten waardoor het longvlies nog een beetje kan functioneren. Drie weken later kreeg ik de eerste van vier zware chemobehandelingen. Van de twee laatste was ik erg ziek en viel ik 17 kilo af. Nu is mijn toestand stabiel. De dokter heeft geen prognose gemaakt over hoe lang ik nog heb. Ik heb geluk gehad dat mijn lichaam de chemo heeft willen accepteren. Want als dat niet gebeurd was, stopte het verhaal meteen. Ziektes veroorzaakt door asbest zijn een groot probleem in Kapelle-op-den-Bos. Ook mensen die nooit bij Eternit gewerkt hebben, worden ziek. Hier staan heel wat huizen die opgetrokken zijn uit asbestmateriaal. Venstertabletten, dakpannen, verluchtingspijpen, rioleringsbuizen... allemaal Eternit. Kapelle-op-den-Bos is gebouwd met Eternit. Of ik boos ben op dat bedrijf? Nee, Eternit is altijd een goede werkgever geweest. Ik hoefde nooit te wachten op mijn centen. Het is spijtig dat ik die ziekte nu moet krijgen. Na mijn diagnose zocht mijn dochter 'mesothelioom' op internet op. Daarvoor hadden we nooit bij longvlieskanker stilgestaan. Wist ik veel dat die ziekte een gevolg was van asbest. Daar werd door iedereen zedig over gezwegen, zowel door mensen van het bedrijf als door mensen van de vakbond. Want er zijn nog collega's aan gestorven, oudere en jongere. Nooit werd iets over mesothelioom gezegd. Er werd over gezwegen omdat Eternit uitstekende lonen betaalde. Ik wil het bedrijf niet zwartmaken, maar ik zit nu wel met longvlieskanker. Mijn ziekte heeft ons gezin danig dooreengeschud. Mijn vrouw heeft de dingen goed aangepakt, maar het is toch een zware dobber. Misschien heb ik toch nog een paar jaar te leven als alles meewil. Er zijn nog twee studerende kinderen thuis. Ik heb gelukkig een hospitalisatieverzekering, want van het Asbestfonds hebben we nog geen cent gezien. Een buurman die ook mesothelioom heeft, had me gewaarschuwd dat zo'n aanvraag maanden kon duren. De papierwinkel is enorm en om de formulieren nog maar te kunnen begrijpen, moet je hogere studies gedaan hebben. Mijn jongste zoon heeft dat Asbestfonds flink achter de veren gezeten. Vorige week heeft het ons eindelijk laten weten dat de goedkeuring onderweg is.' Het beroepsslachtoffer > Gilbert De Leenheer (63) woont in Kapelle-op-den-Bos > 38 jaar lang werkte hij als arbeider bij Eternit > in 2005 ging hij met pensioen > in juni 2013 kreeg hij de diagnose mesothelioom.