"Ik was 15 jaar toen ik voor het eerst met een dokter over mijn eetbuien sprak. Je moet niet zo streng zijn voor jezelf, was zijn reactie. Aan mijn onderliggende psychische problematiek werd verder niet geraakt. Ook niet na mijn maagverkleining, zowat 3 jaar geleden. Ik herviel dus al snel weer in mijn slechte eetgewoonten. De adventure therapy die ik afgelopen zomer volgde, was op vele vlakken een eyeopener en heeft me gelukkig wel op het goede spoor gezet."

Durven loslaten

"Een van de activiteiten die er voor mij uitsprongen, was een hoogteparcours. Ondanks mijn hoogtevrees koos ik ervoor om een paal van 8 meter te beklimmen met 3 lotgenoten. Halfweg de paal blokkeerde ik en heeft een lotgenoot me er letterlijk en figuurlijk bovenop gepraat. Waarna we met zijn drieën op een platformpje boven op de paal plaatsnamen. Om ons dan, volgens de instructies, naar achteren geleund te laten vallen, weliswaar 100% beveiligd met harnas en touw. En dat is me gelukt! Ik heb het aangedurfd los te laten en hield er een enorm leuk, vrij gevoel aan over. Dat houd ik nu in gedachten als ik weer eens al te sterk aan iets vasthoud. Die neiging heb ik nog altijd, maar ik besef nu beter dat dit me parten speelt en desastreuze gevolgen kan hebben. Zoals toen ik mezelf het ene na het andere dieet oplegde. Telkens als ik van een 'verboden' voedingsmiddel had gegeten, was in mijn ogen alles om zeep, waarna dwangmatige eetbuien de overhand namen. Nu probeer ik mezelf geen specifieke voedingsmiddelen meer te verbieden. En dat lijkt voor mij beter te werken om minder snel in een eetbui te verglijden."

Op het programma staan onder meer speelse samenwerkingsopdrachten. Zoals de 'Mohawk Walk' of 'het spinnenweb', waarbij de deelnemers als groep over een touwenparcours of door een web van touwen moeten geraken.

Oprecht trots

"Een andere activiteit waarin ik mezelf flink tegenkwam, vond plaats in een grot. Ik koos - typisch - voor een van de moeilijkste parcours, om er zoveel mogelijk uit te halen. Maar door tijdgebrek en eenvoudig ook omdat het me maar niet lukte, moest ik tot mijn grote frustratie langs een andere, gemakkelijker weg naar buiten. Maar die bleek ook niet zo eenvoudig te zijn en gaf me onverwacht ook veel voldoening. Sindsdien besef ik beter dat alternatieven ook de moeite waard kunnen zijn én iets kunnen opleveren, of soms zelfs méér opleveren. Dat probeer ik nu te vertalen naar mijn dagelijkse leven: ik durf makkelijker 'oprecht' trots te zijn op prestaties, hoe klein ook. Ook op het vlak van eten. Dat helpt me om op het goede spoor te blijven. Dankzij de cursus zie ik dus beter waar ik nog aan werken kan."

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.