'Zo mooi, zo blond en zo behaard' door Het Gevolg is te zien van 17 januari tot en met 18 maart 2003. Info via 014-42 63 27 of www.hetgevolg.be
...

'Zo mooi, zo blond en zo behaard' door Het Gevolg is te zien van 17 januari tot en met 18 maart 2003. Info via 014-42 63 27 of www.hetgevolg.beJe hebt van die mensen die alles wat ze aanraken in goud doen veranderen. Zo iemand is Gerda Dendooven (1962). Alhoewel: goud? Dendooven geniet vooral bekendheid als illustratrice van kinder- en jeugdboeken. Haar expressieve, ondeugende en vaak tragikomische figuren hebben niets met glitter en glamour te maken. Haar beelden prikkelen de fantasie en helpen de jonge lezer om in de verhalen die zij illustreert binnen te stappen, zonder dat ze een interpretatie opdringen. Enkele jaren geleden begon Gerda Dendooven ook zelfgeschreven verhalen, die ze dan ook nog eens zelf illustreerde, te publiceren. En sinds een drietal seizoenen is ze actief als theaterauteur. Dit seizoen bracht Het Paleis haar Er was eens... en het bleef komen en speelde Anna's Steen haar bewerking van haar eigen kinderboek Samen in bed (Querido, 2002). En deze maand brengt Het Gevolg haar theatertekst voor jongeren en ouderen Zo mooi, zo blond en zo behaard. Heeft ze dan net als de vrouwtjes in haar tekeningen talent om te vliegen? GERDA DENDOOVEN: Vrouwen hebben de zeer aardse neiging om zich ergens te nestelen en te zorgen voor anderen, zeker als er kinderen zijn. Mannen hebben veel meer mogelijkheden om te vliegen en te tonen wat ze waard zijn. Maar er zijn natuurlijk ook vrouwen die graag vliegen. Ik toon die graag in mijn tekeningen, maar in mijn teksten lukt dat niet. Daar duiken de mama's met de kindjes altijd weer op. DENDOOVEN: Ik kan mij moeilijk settelen. Als ik mij ergens niet goed bij voel, ben ik weg. Ik ben altijd op zoek. Alles heeft ook een eigen leven. Daarom vind ik het belangrijk om in beweging te blijven. Die tocht, in welke vorm dan ook, die mijn personages ondernemen, heeft daar ongetwijfeld mee te maken. Ik wil alles kunnen overzien, omdat ik mij er voortdurend van bewust ben dat de dingen die nu gebeuren al invloed op een later moment uitoefenen. Alle dingen die ik op die tocht tegenkom, kunnen mij misschien informatie geven over het geheel, hoop ik dan. DENDOOVEN: Als ik verhalen schrijf, zit ik duidelijk met een leeftijdsgroep in mijn achterhoofd. En bij theater moet ik mij aan een structuur houden. Maar ik vind het ook boeiend om bij het illustreren helemaal in dat beeldende op te gaan en die neiging tot controle los te laten. Ik illustreer graag op een manier die niet voorspelbaar is: lezers hebben een bepaalde voorstelling van de figuren, maar ik wil niet aan die verwachtingen voldoen. Mij interesseren klassieke schilderijen bijvoorbeeld ook pas als ze een wrong geven aan wat je verwacht te zullen zien. Ook in mijn kinderboek Samen in bed is dat zo: de melkboer, de bakker en nog andere bezoekers kruipen bij het vrouwtje in bed en verzinnen met haar allerlei dingen, omdat er niets te eten valt, maar je verwacht natuurlijk dat er andere dingen gebeuren. DENDOOVEN:Say no more. Ik vroeg mij altijd weer af hoe Charms die klik tussen het reële en dat wat eraan ontsnapt, aanbracht. Zijn verhalen voor kinderen waren nooit belerend, of moraliserend, maar heel associatief. De associaties die ik in mijn verhalen maak, hebben wel meer weerhaakjes, denk ik. DENDOOVEN: Actrice worden, was mijn eerste liefde. Bart Moeyaert stimuleerde mij om die droom in vervulling te laten gaan. Maar ik zou het niet snel meer doen, omdat je elke avond jezelf moet herhalen. Iets reproduceren interesseert mij niet. Bovendien ben ik te snel een toeschouwer van mezelf. Alleen zou ik het er misschien wel op wagen. Dan zou ik elke avond iets anders doen. DENDOOVEN: Ik denk dat ze met hetzelfde bezig zijn. Volgens mij hebben die oude vrouwtjes een pact vol venijn met de meisjes gesloten. De meisjes zijn nieuwsgierig naar wat het allemaal betekent, terwijl de oude wijfjes het wel weten. Bij oude mensen komt er een soort kinderlijkheid terug. Daardoor zijn er onverwachte dingen mogelijk. Wat tussen het kind en het oude vrouwtje ligt, interesseert mij eigenlijk niet. DENDOOVEN: Kinderen zijn wel degelijk met lichamelijkheid en seksualiteit bezig. Er is ook niets mis mee. Als kind was ik bijvoorbeeld gefascineerd door Tiny. Hoe je die slipjes kon zien, die spannende maillotjes. Samen met mijn zussen knipte ik baby'tjes en madammen in ondergoed uit magazines. Een kind dat in bad zit met een stuk zeep: dat is al sensueel. Het hoeft niet eens expliciet te zijn. In mijn beginperiode heb ik wel erotische tekeningen gemaakt. DENDOOVEN: Regisseur Nathalie Roymans belde mij een jaar geleden op met de vraag om een omgekeerd Lolitaverhaal te schrijven voor pubers. Ze wou ook dat het verhaal zich in een take-awayrestaurant afspeelde. Dat heeft te maken met de gedachte van ergens langskomen en een leven meenemen. Ik herinner mij uit mijn eigen prille puberteit dat ik het gevoel had dat ik alleen nog maar wat moest groeien en dat dan alles mogelijk zou zijn. Op die leeftijd voel je je al heel volwassen en je veronderstelt dat je ook bij anderen zo overkomt. In het stuk is de man duidelijk gecharmeerd van de gevoelens van het meisje, maar hij beantwoordt ze niet. En dat maakt haar erg ongelukkig. Paul Demets