'Dit is Peter. De zoon van Herman.' Vlaams Parlementslid Eric van Rompuy (CD&V) wandelt over de wekelijkse markt van Zaventem. Marktkramers prijzen de eerste Belgische aardbeien aan, de braadkippen tollen aan het spit. Van Rompuy deelt flyers uit, schudt her en der een hand en stelt dan meteen zijn neef voor. 'Ah, de zoon van onze premier', zegt een voorbijganger. 'En zijn broer natuurlijk.' De Van Rompuys zijn van Zaventem, en daar zijn ze hier best trots op.
...

'Dit is Peter. De zoon van Herman.' Vlaams Parlementslid Eric van Rompuy (CD&V) wandelt over de wekelijkse markt van Zaventem. Marktkramers prijzen de eerste Belgische aardbeien aan, de braadkippen tollen aan het spit. Van Rompuy deelt flyers uit, schudt her en der een hand en stelt dan meteen zijn neef voor. 'Ah, de zoon van onze premier', zegt een voorbijganger. 'En zijn broer natuurlijk.' De Van Rompuys zijn van Zaventem, en daar zijn ze hier best trots op. Het groepje CD&V'ers, gehuld in fel oranje jasjes, struint verder over het marktplein. Voor een kraampje met zomerjurkjes worden ze aangeklampt door een groepje vrouwen. 'Bent u van hier?' vraagt Eric Van Rompuy. Nee, de dames komen uit Kraainem. 'Bij ons is het triestig, hoor', zeggen ze. 'Je hoort minder en minder Nederlands. Daar zou de politiek toch echt iets aan moeten doen.' Tegen wie zeggen ze het. De voorbije jaren heeft Van Rompuy als geen ander in zijn partij kritiek gespuid op het communautaire immobilisme en op het uitblijven van een splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Een kleine twee jaar geleden beweerde hij nog dat CD&V nooit genoegen zou nemen met een communautaire Cola Light, maar vorige zomer moest hij toegeven dat er hoogstens nog een Cola Zero inzat. 'En ondertussen lijkt het brouwsel zelfs niet meer op cola', zegt hij. 'De vraag is nu hoe de kiezers het optreden van mijn partij zullen evalueren. Sommigen geloven dat we tot het uiterste zijn gegaan, anderen nemen ons kwalijk dat we de regering niet hebben laten vallen over de communautaire impasse. Op dit moment heb ik er geen idee van welke strekking op 7 juni in de meerderheid zal zijn.' Dat de voormalige lijsttrekker het dit keer met een derde plaats op de Vlaams-Brabantse lijst moet stellen, is alvast een duidelijk teken dat zijn partij niet van plan is om in deze provincie de communautaire kaart te trekken. De campagneploeg baant zich verder een weg tussen de kinderwagens, looprekken en volgestouwde caddies. De meeste voorbijgangers nemen de flyers aan en knikken de kandidaten vriendelijk toe. Maar af en toe wordt zo'n blaadje ook kordaat geweigerd. 'De tjeven hebben genoeg tijd gehad', zegt een norse voorbijganger. 'Ze hebben hun beloftes niet nagekomen. En wat gaan ze nu doen? Blijven klungelen tot niemand hier nog Nederlands spreekt?' Een CD&V-sympathisant voelt zich geroepen om Van Rompuy te verdedigen. 'Eric is daar ook heel kwaad over, hoor. Heb je dat nooit in de gazetten gelezen? Of op zijn website?' Van Rompuys blog heeft de afgelopen jaren inderdaad vaak voor ophef gezorgd. Zowel binnen als buiten zijn partij. 'Daardoor heb ik de afgelopen jaren politiek kunnen overleven', zegt hij. 'Anders was ik wellicht naar de achtergrond verdwenen nadat ik in 2004 geen minister mocht worden.' Van Rompuy krijgt een schouderklopje. 'Ha, Eric zie', zegt een blozende veertiger. 'Ik heb u op televisie gezien met uw zus. Die van de communisten.' Hij is niet de eerste die lacherig doet over het feit dat Tine Van Rompuy op de Europese lijst van PVDA+ staat. 'Dat kwam nog sympathiek over, hè', repliceert Van Rompuy. 'Ja, we kunnen niet allemaal hetzelfde denken.' Ondertussen worden de flyers druk bestudeerd. De campagne is pas begonnen, de mensen zijn nog nieuwsgierig. 'Wie is die jonge gast op uw briefke?' vraagt een KWB-dame. 'Die ken ik niet.' Ze wordt uitgebreid voorgesteld aan Peter, tweede opvolger op de Vlaams-Brabantse lijst. 'Je kúnt hem ook nog niet kennen', zegt nonkel Eric. 'Voor hem moet het nog allemaal beginnen.' Zelf heeft hij maar vijf jaar meer te gaan, want dit is Van Rompuys laatste Vlaamse campagne. 'Maar dat betekent niet dat ik voor de komende regeerperiode geen ambitie meer zou hebben, hè', zegt hij. 'Ik ben beschikbaar. Om parlementsvoorzitter te worden. Of minister, natuurlijk.' DOOR ann peuteman / FOTO LIEVEN VAN ASSCHE