Wie de internetzoek- machine Google voedt met de termen 'Pär Zetterberg' en 'diabetes' is vertrokken voor een uurtje surfen. Meteen valt op dat de voetballer van Anderlecht voor heel wat jonge diabeten een voorbeeld is. Hij is het levende bewijs dat men ondanks diabetes een perfect normaal leven kan leiden. Nogal wat jonge chatters trekken zich aan hem op.
...

Wie de internetzoek- machine Google voedt met de termen 'Pär Zetterberg' en 'diabetes' is vertrokken voor een uurtje surfen. Meteen valt op dat de voetballer van Anderlecht voor heel wat jonge diabeten een voorbeeld is. Hij is het levende bewijs dat men ondanks diabetes een perfect normaal leven kan leiden. Nogal wat jonge chatters trekken zich aan hem op. Pär Zetterberg: 'Ik weet dat naar mij gekeken wordt en ik vind dat niet erg. Integendeel. Ik wil aantonen dat men met een goed gecontroleerde diabetes alles kan doen wat men wil. De enige voorwaarde is de discipline kunnen opbrengen om regelmatig de bloedsuikerspiegel te meten en insuline te spuiten. Alles staat en valt met discipline.'PÄR ZETTERBERG: Op mijn 19e was ik al speler bij Anderlecht. Er was toen een periode dat alles stroef liep: ik moest voortdurend naar het toilet, had steeds dorst, er was een voetwonde die maar niet wou genezen en ik verloor acht kilogram in twee weken. Na één bloedstaal was de diagnose gesteld. Op dat ogenblik was het alsof er een mes in mijn rug werd geplant. Twee weken heb ik dag en nacht gehuild. Na die twee weken herpakte ik mij. Mijn arts overtuigde me dat er middelen waren om gewoon verder te doen met wat ik bezig was. ZETTERBERG: Maar niet alleen hij, ook de spelers en de supporters hadden twijfels. Wat normaal is. Ook ik twijfelde eraan of ik kon blijven voetballen. Niemand had het al voorgedaan. Onder-tussen weten we dat het kan. ZETTERBERG: Nee, het is door iedereen aanvaard. De discussie is gesloten. De medespelers weten dat ik bijvoorbeeld voor het eten even naar het toilet ga om mezelf een injectie toe te dienen. Ik doe dat nooit in de kleedkamer, of waar anderen het zien. ZETTERBERG: Niets speciaals. Ik ben heel gedisciplineerd. Ik let ook op wat ik eet. ZETTERBERG: Nee, ik eet hetzelfde als de collega's. Maar ik weet wel graag wat er op mijn bord komt. Is er iets wat ik niet lust, dan injecteer ik vooraf wat minder insuline. Anders krijg ik een te lage suikerspiegel en riskeer ik een hypo (hypoglycaemie of abnormale daling van de bloedsuikerspiegel, nvdr). Is er iets wat ik graag eet, dan spuit ik mezelf wat meer in. ZETTERBERG: Dat gebeurt. Niet elke dag, maar van tijd tot tijd. Tijdens de training bijvoorbeeld. Dan eet ik gewoon wat druivensuiker en is het probleem opgelost. Ik leef nu al 15 jaar met diabetes en heb er veel ervaring mee. Ik voel al veel beter een hypo aankomen en kan dus ook sneller ingrijpen. Ik heb ook altijd een heuptas bij me. Daarin zitten mijn attributen: glucosemeter, insuline, injectiespuit en druivensuiker. ZETTERBERG: Voor mij is het belangrijkste om de diabetes goed onder controle te houden. Dat betekent heel gedisciplineerd leven. Wanneer men de ziekte goed in de hand heeft, blijven de symptomen langer uit. Wie zich niet verzorgt, krijgt problemen aan nieren, ogen en voeten. Maar daar merk ik nu nog niets van. ZETTERBERG: De behandeling is veel beter geworden. Er zijn nu veel betere en sneller werkende types insuline op de markt. Dat scheelt een stuk. Ondertussen weet iedereen ook dat men, ondanks diabetes, sport kan beoefenen op een hoog niveau. Toch leven nog veel mensen met schaamte. Ze durven er niet voor uitkomen op hun werk, bij vrienden of in hun sport. Er is nochtans niets om beschaamd over te zijn. Men kan er immers niets aan doen. Ik heb me nooit beschaamd gevoeld. Ik kan me ook niets verwijten, ik heb toch niets fout gedaan? Het kwam er gewoon. ZETTERBERG: Ja. Jan Van Parijs