Barbara Wyckmans, de nieuwe directrice van HetPaleis, klopte aan bij het Nieuwpoorttheater om samen een productie op poten te zetten. En zo geschiedde. Arne Sierens schreef en regisseerde de tekst voor "Mijn Blackie".
...

Barbara Wyckmans, de nieuwe directrice van HetPaleis, klopte aan bij het Nieuwpoorttheater om samen een productie op poten te zetten. En zo geschiedde. Arne Sierens schreef en regisseerde de tekst voor "Mijn Blackie". Er werd niet gekozen voor een traditionele toneelzaal, maar - in de voetsporen van Theatergroep Hollandia - voor een fabriekspand: het Electrabelgebouw in Borgerhout. Grindstenen en een betonnen schutting vormen het decor waarin Sierens een tranche de vie uit het Vlaamse platteland schetst. De twintigjarige Mathieu komt na vijf jaar terug naar het dorp waar hij vroeger zijn vakanties doorbracht. Zijn komst is een evenement. Iedereen komt kijken: de bakker, de plaatselijke jeugd, zijn vrienden en ook zijn ex-lief Mieke. De verrassing van zijn komst is echter snel voorbij en iedereen gaat weer door met zijn bezigheden. Ook Mathieu neemt na de confrontatie met Mieke deel aan het dorpsleven, zij het als buitenstaander. Hij is iemand uit de stad en de dorpelingen zijn nog altijd de mening toegedaan dat de stad een bastion vol geld en toekomstperspectieven is. Iets om bewondering voor te hebben en waar ze tegelijkertijd afgunstig om zijn. Ondertussen blijft Blackie, oud en ziek, doorheen het hele stuk vastgeketend aan de muur. Sinds Mathieu weg is, hebben ze de hond aan zijn lot overgelaten. Het realisme van "Blackie" ligt in dezelfde lijn van Sierens' vorige producties "Moeder & Kind" en "Bernadetje". Hij gebruikt opnieuw een mengeling van Vlaamse dialecten met het Gents als dominante ondertoon. Bovendien verzamelde hij een amalgaam van beroepsacteurs ( Johan Dehollander, An Miller, Johan Heldenbergh, Victor Peeters en Benjamin Verdonck) en minder ervaren jongeren om dit realisme te accentueren. Scènes geplukt uit het leven van de Vlaamse jeugd. Niet alleen de dialecten bewijzen dit, er komen ook andere elementen uit het Vlaamse cultuurpatrimonium aan bod: de fanfare, het vlaggenzwaaien... Sommige scènes duren echter te lang. Was het bijvoorbeeld nodig om Rage against the Machine volledig te laten horen? En dat terwijl er op het podium betrekkelijk weinig te beleven valt. Toch tempert dit gegeven niet de teneur van het stuk, waarin Blackie het laatste woord heeft. Tot 30/12 in het Electrabelgebouw in Borgerhout; vanaf zomer 1999 op reis. Info: HetPaleis 03/202.83.60.Isabelle Finet