Op weg naar zijn minnares Suzy, rijdt André Troussotzky zich te pletter tegen een boom. Cécile, zijn vrouw, analyseert het accident en de driehoeksverhouding, ook vanuit Andrés ego, en dit proces leidt tot wraak. Het is het scenario van "La vengeance d'une femme", een film van Jacques Doillon uit 1989. De Russische naam Troussotzky verwijst naar de korte roman "De eeuwige echtgenoot" van Dostojewski, bij wie Doillon inspiratie haalde. Bij Dostojewski g...

Op weg naar zijn minnares Suzy, rijdt André Troussotzky zich te pletter tegen een boom. Cécile, zijn vrouw, analyseert het accident en de driehoeksverhouding, ook vanuit Andrés ego, en dit proces leidt tot wraak. Het is het scenario van "La vengeance d'une femme", een film van Jacques Doillon uit 1989. De Russische naam Troussotzky verwijst naar de korte roman "De eeuwige echtgenoot" van Dostojewski, bij wie Doillon inspiratie haalde. Bij Dostojewski gaat het over twee mannen en één vrouw en bij Doillon over twee vrouwen en één man. Katelijne Verbeke vroeg Carl Ridders om van Doillons scenario een toneelstuk te schrijven voor twee actrices, zodat de productie vanuit een "vrouwelijk universum" kon worden gemaakt. Verbeke is verbonden aan de KVS in Brussel en in afwachting van haar optreden in "De knecht van twee meesters", maakt ze met "Mevrouw Troussotzky" haar regiedebuut met de jonge actrices Fania Sorel (Cécile) en Tania Poppe (Suzy). Het haast "spontane" initiatief vond steun bij De Werf in Brugge en is een coproductie met de KVS. Verbeke legt de nadruk op de tegenstelling tussen rede en gevoel. Bij Cécile neemt het rationele extreme proporties aan en wordt het gevaarlijk. Zij analyseert niet alleen scherp de eigen situatie en gevoelens, ze verplaatst zich ook in de ander en wordt bij momenten haar man André. De vertolking van Sorel is dan ook geen realistisch vertoon. In haar toenadering tot Suzy gaat Cécile geraffineerd te werk en de regie alludeert net zo op al dan niet fictieve intieme contacten tussen de twee personages. Suzy symboliseert de louter lichamelijke begeerte, de aantrekkelijke schoonheid van het vrouwelijke, de intuïtie vanuit de buik. De vertolking van Poppe komt dan ook neer op een eenduidige interpretatie. Suzy was het door André vereerde lichaam en ze beschikt over geen ander wapen om zich te verdedigen tegen Cécile die zich vernederd en gekwetst voelt. Poppe is meer een passief klankbord voor Sorel dan een gevechtspartner, totdat het verbale steekspel in een lijfelijke aanval ontaardt. Deze harde en voortreffelijk uitgevoerde confrontatie vormt meteen een keerpunt en versnelt de morbide wraakneming, die eindigt met de zelfmoord van Suzy. Al kan dit ook een wensdroom van Cécile geweest zijn. De sfeer van onbehagen die uit de suggestieve tekst komt, wordt voortdurend doorbroken door een esoterische gestiek, een origineel ritueel waarin Sorel zich als een veelzijdige actrice bevestigt.Tot 31/10 in KVS-Brussel, daarna in Oostende (De Illusie) en Antwerpen (Klein Raamtheater). Info: 02/217.69.37 (KVS).Roger Arteel