Er is goed nieuws uit de hommelwereld. Het vakblad Ecology Letters publiceerde onlangs gegevens uit onder meer België, waaruit blijkt dat de teloorgang van het hommelbestand tot stilstand zou zijn gekomen. Tussen 1950 en 1980 nam de diversiteit van onze hommels met 30 procent af, maar nadien zou hij gestabiliseerd zijn. Voor solitaire bijen en zweefvliegen was er vergelijkbaar goed nieuws, wat wetenschappers deed besluiten dat de steile afname van de biodiversiteit voor alvast die familie...

Er is goed nieuws uit de hommelwereld. Het vakblad Ecology Letters publiceerde onlangs gegevens uit onder meer België, waaruit blijkt dat de teloorgang van het hommelbestand tot stilstand zou zijn gekomen. Tussen 1950 en 1980 nam de diversiteit van onze hommels met 30 procent af, maar nadien zou hij gestabiliseerd zijn. Voor solitaire bijen en zweefvliegen was er vergelijkbaar goed nieuws, wat wetenschappers deed besluiten dat de steile afname van de biodiversiteit voor alvast die families misschien stopt. Toch moet de hommel nog altijd afrekenen met bedreigingen. Het topvakblad Science publiceerde evidentie dat de diertjes te lijden krijgen van relatief nieuwe pesticiden: de neonicotinoïden. Die zijn niet echt dodelijk, maar de hommels raken ervan in de war, waardoor ze de weg naar het nest niet terugvinden - en dat staat meestal gelijk aan een zekere dood. Hommels hebben altijd in de schaduw gestaan van bijen, die met dank aan de gedomesticeerde honingbij en het aanbod aan honing in onze winkels een grote populariteit genieten. Maar de overdreven aandacht voor bijen zou gevaarlijk kunnen zijn, want een studie in het vakblad Agriculture, Ecosystems and Environment toont aan dat in het Verenigd Koninkrijk honingbijen maar een derde van de gewassen bevruchten. De rest gebeurt door hommels, wilde bijen en zweefvliegen. Voor wilde planten is het nog extremer: daarvan wordt amper 3 procent door honingbijen bevrucht. Honingbijen hebben een vrij korte tong, terwijl die van hommels in lengte varieert, waardoor ze een veel bredere waaier aan bloemen kunnen bevruchten. Hommels zijn ook wat wilder en 'onverzorgder' dan honingbijen, die voorzichtig moeten zijn om hun grote en dus kwetsbare kolonies niet te bevuilen of met parasieten te besmetten. Het gevolg is dat hommels veel meer stuifmeel van de ene bloem naar de andere zeulen, waardoor ze hyperefficiënt zijn als bestuivers. Maar omdat honingbijen op veel plaatsen in de wereld zware klappen krijgen, gaat er te weinig aandacht naar de ellende in de hommelwereld. Een analyse in Trends in Ecology and Evolution bestempelt dat als een potentieel gevaarlijke situatie. In sommige streken van China zijn alle natuurlijke bevruchters verdwenen, zodat appel- en perenbomen er met de hand moeten worden bestoven. Iets vergelijkbaars in het Verenigd Koninkrijk zou de landbouw er jaarlijks een extra 2 miljard euro aan mankracht kosten. Het is evident dat zoiets gevolgen voor de voedselprijzen zou hebben.