Een kort relaas van de reis van het poolschip de Hansa dat in 1869, samen met de Germania, op 15 juni rond 15 uur uit Bremerhaven vertrok met bestemming de noordpool.
...

Een kort relaas van de reis van het poolschip de Hansa dat in 1869, samen met de Germania, op 15 juni rond 15 uur uit Bremerhaven vertrok met bestemming de noordpool.Wat bezielt mensen toch om hun gezellig, comfortabel huis achter te laten, van hun gezin afscheid te nemen, de hond nog een poot en een klopje te geven om in duizend gevaren de noordpool te vinden ? Ik zou juist denken dat zo iemand het noorden al op voorhand kwijt is. Vraagt men aan zulk een avonturier op een regenachtige avond om een emmer kolen in het kolenhok achter in de tuin te halen, dan trekt hij een gezicht, oppert dat hij zijn pantoffels al aan heeft, een steek in de rug voelt, zijn neus toe gaat als hij zo plots van de warmte in de kou komt, kortom hij verschuilt zich achter honderd en een echte en geveinsde obstakels om die emmer met brandstof niet te moeten halen. En dan steekt er onverwachts een storm op in zijn hoofd, windkracht 10 of 12, niets blijft op zijn plaats en wanneer de windhoos uitgeraasd is, meldt hij aan zijn echtgenote dat hij lid van de bemanning wil uitmaken van de Hansa. Ver, heel ver achter de einder wachten het pakijs, de ijsberen, temperaturen die je neus doen afvallen, regen, hagel en sneeuw. Dat is wat men een bekering noemt. Hij zweert plechtige trouw en blinde gehoorzaamheid aan kapitein Hegemann, een zeebonk met een snor en een baard waar niet mee te lachen valt, met hem tenandere ook niet. Er klinkt een kanonschot, de petten vliegen in de lucht. Houzee ! Houzee ! Houzee ! De Hansa is vertrokken, de miserie kan beginnen. En ze liet niet op zich wachten want vanaf de 16e blies de wind hard en pal uit het noorden. Zij hadden beter naar de zuidpool kunnen varen, maar ja, dan zou de wet van Murphy wellicht onmiddellijk in werking zijn getreden en de wind gekeerd zijn. Na een week ter plaatse trappelen, draaide de bries en stoven ze noordwaarts, nog net op tijd om de middernachtzon te aanschouwen want toen viel er een mistgordijn over dit overweldigende schouwpel waar ze de eerstvolgende vier weken niet uitkwamen. Met kanonschoten, geroep en trompetstoten hielden zij contact met het zusterschip, de Germania, tot de mist wegtrok. En toen gebeurde er iets dat nooit had mogen gebeuren, maar het logboek liegt niet, het is het geweten van het schip. Op 20 juli hees kapitein Koldewey van de Germania een signaal met de boodschap ?nader ons tot op roepafstand?. En wat doet die Hegemann met zijn snor en baard om niet mee te lachen ? Hij verwijdert zich zoveel hij maar kan in westelijke richting, want zo interpreteert hij de roep van de Germania. Goed gedaan Hegemann indien je van alleen reizen houdt, want de schepen zien mekaar nooit meer terug. De geleerden die mee op de expeditie waren, begonnen te mopperen. Het waren doctor Buchholze, zoöloog, etnoloog en antropoloog en doctor Gustav Laube uit Wenen en docent aan de universiteit aldaar. Na enige strubbelingen met het pakijs voor de kust van Groenland raakt het schip, zoals te voorzien was, onherroepelijk vast. Proficiat Hegemann, u maakt er een 24-karaats poolreis van. Wij hadden niets minder van u verwacht. Het logboek ontvangt de toestand zwart op wit op zijn gelijnde bladen. 9 september 1869 zit de Hansa ingesloten. De matrozen jagen op ijsberen op het ijs, de geleerden morren. 10 september. De matrozen schaatsen, spelen kaatsbal, gooien met sneeuwballen en vervaardigen een sfinx van blokken ijs en sneeuw. De geleerden morren nog steeds. Over de expeditie en de 70.000 goudfrank die ze gekost heeft, kunnen wij een kruis zetten. Niettegenstaande al deze tegenspoed laat de kapitein zich niet temmen. Hij heeft een plan, het is geen erg origineel plan, want hij wil overwinteren op het pakijs, iets wat ongeveer alle poolreizigers vroeg of laat al wel eens hebben gedaan. Hij zal een huis bouwen naast zijn vleugellam schip en wel een huis opgetrokken met de brandstof van de Hansa. Dit zijn briketten. Met antraciet 20/30 zou het onmogelijk geweest zijn, dus een geluk bij een ongeluk. De kapitein tekent een plan en een voorgevel, de geleerden schudden het hoofd en houden hun bedenkingen voor zich. Alles wat los zit of kan losgemaakt worden van de Hansa wordt naar de nieuwe woning gesleept en het huis wordt in bezit genomen. Hier verlaten niet de ratten, maar de mensen eerst het zinkende schip want deze knaagdieren zitten bij troepen zich te goed te doen aan proviand. De eerste avond speelt men met de kaarten, de twee doctores verliezen en verliezen tot zij blauwe stippels krijgen. Buiten is het een kalme nacht, er staat een ring rond de maan. Wat zal de toekomst ons brengen ? Peinst kapitein Hegemann. Vast een witte kerst, daar moet hij niet aan twijfelen. Gommaar Timmermans De professoren willen zich niet wassen.