Recht van antwoord

Omdat ik als schietschijf gebruikt word door een aantal mensen die, in naam van een kwetsbare groep, strijden voor ethiek en deontologie; omdat deze mensen er niets beters op vinden dan op de man te spelen en niet op de bal; omdat ze slechts een heel klein deeltje belichten van mijn kennis en kunde, en de gegeven info dus onvolledig en onjuist is; wens ik te reageren op het artikel van de hand van Michel Vandersmissen dat de wildgroei aankaart bij mental coaches ('Als uw mental coach een kwakzalver blijkt', Knack nr. 44). Het is een nobel streven om het kaf van het koren te scheiden in de hulpmogelijkheden die mentaal kwetsbaren hebben. Een ethische code die wij, als professioneel gecertifieerd coaches met een diploma erkend door ICF, stuk voor stuk onderschrijven. Ik claim op geen enkele manier om psycholoog, therapeut of psychiater te zijn, ik richt mij geenszins tot mensen met een depressie of ander ziektesymptoom. Meer nog, zoals mijn deontologie het vraagt, werk...

Omdat ik als schietschijf gebruikt word door een aantal mensen die, in naam van een kwetsbare groep, strijden voor ethiek en deontologie; omdat deze mensen er niets beters op vinden dan op de man te spelen en niet op de bal; omdat ze slechts een heel klein deeltje belichten van mijn kennis en kunde, en de gegeven info dus onvolledig en onjuist is; wens ik te reageren op het artikel van de hand van Michel Vandersmissen dat de wildgroei aankaart bij mental coaches ('Als uw mental coach een kwakzalver blijkt', Knack nr. 44). Het is een nobel streven om het kaf van het koren te scheiden in de hulpmogelijkheden die mentaal kwetsbaren hebben. Een ethische code die wij, als professioneel gecertifieerd coaches met een diploma erkend door ICF, stuk voor stuk onderschrijven. Ik claim op geen enkele manier om psycholoog, therapeut of psychiater te zijn, ik richt mij geenszins tot mensen met een depressie of ander ziektesymptoom. Meer nog, zoals mijn deontologie het vraagt, werk ik samen met psychologen en psychiaters of verwijs ik door wat niet binnen mijn mogelijkheden ligt. Daarnaast worden in het artikel mijn andere diploma's zoals PCC Mental Coach niet genoemd, en net díé zijn erkend door ICF. Veerle Dobbelaere Alle informatie die wij in het artikel over Veerle Dobbelaere meegeven, komt rechtstreeks van haar eigen website. Wij hebben haar voor publicatie tevergeefs om een wederwoord gevraagd. Ze mag zich dan wel geen therapeut noemen, zoals de meeste mental coaches speelt zij met woorden die klanten wel die indruk kunnen geven. Ze noemt haar instelling een 'Academie' en op haar website staat letterlijk te lezen: 'Als je fysieke pijn ervaart in je hoofd, je buik of je gewrichten (...) Wij gaan jou helpen om dit alles te overwinnen.' Michel Vandersmissen In deel 4 van het gezondheidsdossier ('Ziekenhuizen sluiten afdelingen door het tekort aan verpleegkundigen', Knack nr. 44) zegt professor Dirk Devroey dat solohuisartsenpraktijken jonge huisartsen demotiveren. Ook als solohuisarts kun je je werk combineren met een gezin en vrijetijdsactiviteiten - dat kan ik weten als solohuisarts én moeder van vier. Toen mijn kinderen klein waren, begon ik een woensdagnamiddagwacht met enkele collega's, een regeling die ook bij andere huisartsenkringen bestaat. Je kunt afspraken maken met collega's zodat continuïteit van zorg wordt verzekerd. Je hoeft als huisarts helemaal niet 'gebukt' door het leven te gaan door de werklast. Het is wel zo dat de werkdruk toeneemt - zeker sinds de pandemie. Als solohuisarts heb je een betere band met je patiënt, waar zowel huisarts als patiënt zich beter bij voelen. In een grote, anonieme groepspraktijk voelen sommige patiënten zich meer nummer dan patiënt. Het zou jammer zijn als zo'n persoonlijke vorm van geneeskunde verloren gaat. Volgens professor Devroey zouden over tien jaar alle solopraktijken verdwenen zijn. Ik zal er nog zijn. Net zoals de jonge collega's die in mijn buurt solo beginnen. Lieve Demuynck, solohuisarts Met grote interesse las ik het artikel over mental coaches ('Als uw mental coach een kwakzalver blijkt', Knack nr. 44). Psychologen Wouter Duyck en Koen Lowet hekelen terecht de wildgroei aan coaches, maar ze verwarren coaching met het aanbieden van geestelijke gezondheidszorg. De deontologie van de International Coaching Federation (ICF) vereist wel degelijk een doorverwijzing naar een specialist in geval van mentalegezondheidsproblemen. Dat de ICF volgens hen waardeloos is, want niet gereguleerd door de overheid, mist de essentie van een sector die wereldwijd kwaliteitsnormen wil opleggen aan haar leden.In dezelfde editie staat dat bijna 40 procent van de psychologen en ruim 60 procent van de psychiaters dit voorjaar geen nieuwe patiënten heeft aanvaard ('Ziekenhuizen sluiten afdelingen door het tekort aan verpleegkundigen', Knack nr. 44). Men zou beter de wachtlijsten in de eigen sector wegwerken voor men andere beroepsgroepen aanvalt. De gemiddelde patiënt verdwaalt in het kluwen van de geestelijke gezondheidszorg en komt dan met mentale problemen bij mental coaches terecht. Dat kluwen ontwarren zou al helpen. Mental coaches kunnen prima preventief werken en mensen opvangen voor ze mentale problemen ontwikkelen. Wie onzinverhalen over mental coaches zoekt, zal ze vinden. Maar dat geldt evenzeer voor verhalen over misbruik door psychologen en psychiaters. Mij rest vooral de vraag: hoe komt het dat de eenzaamheid zo hoog is dat mensen bereid zijn een mental coach te betalen om een goed gesprek te hebben? Waarom is de vraag naar geestelijke gezondheidszorg zo groot? Die vragen beantwoorden vergt meer nuance dan ik in dit artikel gelezen heb. Timmie de Pooter, Drongen In het kaderstuk bij het interview met Camille Kouchner ('Zwijgen lost helemaal niets op', Knack nr. 45) staat dat Olivier Duhamel haar schoonvader is. Dat klopt niet: Duhamel is de stiefvader van Kouchner. Onze excuses.