Vierdaagse werkweek

Met plezier las ik het stukje van Peter Casteels over de vierdaagse werkweek ('De vierdaagse werkweek', Knack nr. 42), een idee dat binnen de Vivaldi-coalitie op een vreemde manier uit zijn context werd gehaald. Econoom John Maynard Keynes voorspelde een daling van de effectieve werktijd door robotisering, technologie en een verhoogde levensstandaard. Maar ook al zijn de randvoorwaarden van Keynes intussen ingevuld, we blijven harder werken dan ooit. In zijn boek Bullshit Jobs (2018) argumenteert antropoloog David Graeber dat we in plaats van minder te werken steeds meer inhoudsloze jobs aannemen. De status die aan een drukke job wordt gehecht, verhindert ons om met minder werk genoegen te nemen. Daarom blijven we ingaan op geestdodende jobs met een lage maatschappelijke waarde, zoals banen in de administratie, community managers, lobbyisten, telemarketeers enzovoort. En dat terwijl de knelpuntberoepen allemaal jobs zijn die er wél toe doen: vaklui, bakkers, leerkrachten, verplegers,...

Met plezier las ik het stukje van Peter Casteels over de vierdaagse werkweek ('De vierdaagse werkweek', Knack nr. 42), een idee dat binnen de Vivaldi-coalitie op een vreemde manier uit zijn context werd gehaald. Econoom John Maynard Keynes voorspelde een daling van de effectieve werktijd door robotisering, technologie en een verhoogde levensstandaard. Maar ook al zijn de randvoorwaarden van Keynes intussen ingevuld, we blijven harder werken dan ooit. In zijn boek Bullshit Jobs (2018) argumenteert antropoloog David Graeber dat we in plaats van minder te werken steeds meer inhoudsloze jobs aannemen. De status die aan een drukke job wordt gehecht, verhindert ons om met minder werk genoegen te nemen. Daarom blijven we ingaan op geestdodende jobs met een lage maatschappelijke waarde, zoals banen in de administratie, community managers, lobbyisten, telemarketeers enzovoort. En dat terwijl de knelpuntberoepen allemaal jobs zijn die er wél toe doen: vaklui, bakkers, leerkrachten, verplegers, vrachtwagenchauffeurs. Zou het kunnen dat België met zijn sterke syndicale bescherming, bureaucratisering en strikte arbeidsvoorwaarden een geschikte omgeving heeft gecreëerd voor zogenaamde bullshit jobs? Tim Vanbrabant, Oudsbergen Vanuit de federale politie willen wij graag reageren op de recensie van het nieuwe programma Klopjacht ('Klopjacht', Knack Focus nr. 42). In de mening van de journaliste over het programma an sich zullen we ons uiteraard niet mengen. Maar er staan een aantal zaken in het stuk die niet stroken met de werkelijkheid en die we willen rechtzetten. In het artikel gaat de schrijfster uit van de veronderstelling dat de speurders die aan Klopjacht deelnamen dat binnen hun uren deden. Dat klopt niet. Aan het programma namen vanuit de federale politie twee personen deel: één uit de gerechtelijke en één uit de administratieve pijler. Ze hebben allebei vakantie genomen voor het programma. Ook politiemensen hebben recht op verlof, en of ze die tijd nu benutten door deel te nemen aan een spelprogramma of door een paar weken van de Spaanse zon te genieten, maakt operationeel geen verschil. De vraag of deze speurders zich niet beter hadden beziggehouden met de zoektocht naar Jürgen Conings is dan ook bij de haren getrokken. De ene gerechtelijke speurder die deelnam aan het programma, weegt niet op tegen de honderden collega's die aan het dossier hebben gewerkt.Jana Verdegem, woordvoerster Federale Politie, Brussel Socioloog Mark Elchardus poneert een hoop warrigheden in zijn interview ('Wat migratie betreft, sta ik dicht bij de N-VA', Knack nr. 42). In plaats van een gedetailleerde kritiek te geven, stel ik liever een alternatief voor: de open samenleving van Karl Popper. Een open samenleving is een samenleving die openstaat voor kritiek, die ons toelaat om te leren uit onze fouten, die de vrijheid en verantwoordelijkheid van het individu behartigt. Een open samenleving is ook tegen een aantal zaken. Tegen tribalisme en nationalisme, tegen die ene ideologie die voorgesteld wordt door de staat of de Volksgemeinschaft, tegen het idee van een Volksgemeinschaft. En vooral tegen het idee dat sommige mensen meer rechten hebben dan anderen. Dat laatste lijkt me tegenwoordig vooral belangrijk in verband met de manier waarop mensen zonder papieren worden behandeld. Popper herhaalde steeds opnieuw het ethische principe van Immanuel Kant: dat we de mens nooit louter als een middel mogen zien. Daar moet Elchardus eens goed over nadenken. Luc Castelein, Oudenaarde Graag wil ik reageren op het artikel 'Scholen kunnen extra middelen ook inzetten voor niet-leerkrachten' (Knack.be, 22/10/21). De argeloze lezer zou kunnen denken dat minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA) het weer goed heeft geregeld. Maar de realiteit op het werkveld is anders. Twee weken geleden kwam ik als directeur van een middelgrote basisschool via de 'mijn onderwijs'-applicatie te weten hoeveel extra uurtjes onze school werden toegekend. We krijgen zes lestijden om onze dertig leerkrachten te ontlasten, één of vijf extra lestijd(en) aanvangsbegeleiding - de berekening is niet duidelijk - en twee lestijden 'samen schoolmaken', vakbondsuurtjes dus. De personeelsdienst van onze scholengemeenschap belde die ochtend met het werkstation. Daar viel men uit de lucht. We kregen geen antwoord op onze vragen vanaf wanneer de lestijden gebruikt mogen worden, wie ze mag invullen, en of we de vakbondsuurtjes ook mogen gebruiken als we geen vakbondswerking hebben. Na een nieuwe collectieve arbeidsovereenkomst die meer weg heeft van een tournée générale voor een leeg café is dit weer een staaltje desinformatie van onze onderwijsminister. Bart Van Dievel, directeur basisschool De Bosuiltjes, Schiplaken In het klimaatdossier ('De overstromingsramp was maar een probleem voor de Walen', Knack nr. 43) staat dat Carole Billiet verbonden is aan Universiteit Gent. Dat klopt niet. De professor omgevingsrecht werkt sinds kort voor Universiteit Hasselt. Onze excuses. De redactie