Lode Van Hecke & Milo Rau

In een dubbelinterview ('Je moet een marxist zijn om de Bijbel goed te begrijpen', Knack nr. 38) waagt artistiek directeur van NTGent en zelfverklaard marxist Milo Rau zich aan een vergelijking tussen het katholicisme en de communistische dictatuur van Stalin. 'Ach, Lode, wij marxisten moeten leven met een machtswellusteling als Stalin. Het katholicisme heeft ook zulke figuren gekend. We zitten in hetzelfde schuitje.' Stalin een machtswellusteling? Jazeker, maar ook een massamoordenaar. Tussen 1928 en 1953 was Stalin verantwoordelijk voor de dood van 15 miljoen mensen, vermeldt Jan Stevens in Knack. ('Zelfs Stalins favoriete componist was bang', Knack nr. 38) 15 miljoen. Je kunt veel kritiek hebben op het katholicisme, maar het vergelijken met een totalitair regime dat miljoenen doden op zijn geweten heeft? Dat is niet ernstig. Het toont opnieuw hoe oude en nieuwe marxisten de ware gruwel van Stalin weigeren te erkennen.
...

In een dubbelinterview ('Je moet een marxist zijn om de Bijbel goed te begrijpen', Knack nr. 38) waagt artistiek directeur van NTGent en zelfverklaard marxist Milo Rau zich aan een vergelijking tussen het katholicisme en de communistische dictatuur van Stalin. 'Ach, Lode, wij marxisten moeten leven met een machtswellusteling als Stalin. Het katholicisme heeft ook zulke figuren gekend. We zitten in hetzelfde schuitje.' Stalin een machtswellusteling? Jazeker, maar ook een massamoordenaar. Tussen 1928 en 1953 was Stalin verantwoordelijk voor de dood van 15 miljoen mensen, vermeldt Jan Stevens in Knack. ('Zelfs Stalins favoriete componist was bang', Knack nr. 38) 15 miljoen. Je kunt veel kritiek hebben op het katholicisme, maar het vergelijken met een totalitair regime dat miljoenen doden op zijn geweten heeft? Dat is niet ernstig. Het toont opnieuw hoe oude en nieuwe marxisten de ware gruwel van Stalin weigeren te erkennen. Annemie Vermeylen Zoals Ewald Pironet schrijft in zijn commentaar ('Talmen troef', Knack nr. 34) lijdt onze regering aan systematisch uitstelgedrag, meestal uit angst om door de kiezer afgestraft te worden. De hopeloos ingewikkelde staatsstructuren en de versplintering van het partijpolitieke landschap leiden tot verwaterde compromissen. Die zouden nodig zijn om tot een 'werkbare' bestuursploeg te komen, maar moeten er vooral voor zorgen dat de partijen in kwestie met zo weinig mogelijk kleerscheuren de volgende verkiezingen halen. Een deel van het electoraat zal altijd trouw blijven aan zijn partij, zonder de prestaties van de verkozenen te evalueren. Een ander deel is niet geïnteresseerd in politiek. Een minderheid die zich wel kritisch opstelt, wordt nauwelijks gehoord omdat zij simpelweg een verwaarloosbare groep vormt. Door de opkomst van sociale media zijn de perceptie en het uiterlijk vertoon van onze politici van groter belang geworden dan hun inzet voor de maatschappij. De aangekondigde burgerenquête van dit najaar kan misschien voor verandering zorgen. Ik hoop dat de stem van de geëngageerde burger de afgevaardigden aanzet om moeilijke maar noodzakelijke beslissingen te nemen én die ook daadwerkelijk uit te voeren. Harry Bruyndonckx 'Een te groot overwicht aan vrouwen, zoals in het onderwijs, kan net zo problematisch worden als een overwegend mannelijk korps', laat Birgitte Schoenmakers optekenen ('De stem van de patiënt wordt te weinig gehoord', Knack nr. 38). Ik kaart dat al jaren aan bij allerlei instanties, maar de aanpak laat op zich wachten. Kinderen en jongeren ver werven hun kennis en vaardigheden bijna uitsluitend door een vrouwelijke filter, en dat heeft veel gevolgen. Mannen die nauwelijks andere mannen voor het bord zien, overwegen bijvoorbeeld minder snel een loopbaan in het onderwijs. Eindelijk durft een degelijk blad te schrijven dat mannen soms ook aan het kortste eind trekken. Tom Hellemans, Zonhoven 'De Green Deal garandeert een opwarming van wel drie tot vier graden', zegt Anuna De Wever in het coververhaal van vorige week ('De doelstellingen van de Green Deal zijn echt belachelijk', Knack nr. 39). Heeft Anuna gelijk? Ik vrees van wel. Fit for 55, het uitvoeringsprogramma van de Green Deal, bestaat uit 4053 bladzijden waar alleen ingewijden hun weg in vinden. Alles draait om een verlenging en uitbreiding van het Europese systeem voor emissiehandel (ETS, een systeem waarbij bedrijven voor elke ton broeikasgas die ze uitstoten een emissierecht moeten betalen, nvdr). Dat is problematisch omdat het ETS al meer dan 20 jaar de deelnemende grote vervuilers een vrijbrief geeft om gewoon voort te doen. ETS heeft geen nieuwe technologie voortgebracht. Het zijn daarentegen Duitse en Deense activisten, lokale besturen en vooruitziende politici die hernieuwbare elektriciteit hebben ontwikkeld terwijl de grote elektriciteitsbedrijven 'moderne' kolencentrales bouwden, waarvan drie in Nederland. Na het doornemen van enkele duizenden bladzijden heb ik nog geen spoor van een visie op een transitie richting duurzame ontwikkeling gevonden. Alles is gericht op een behoud en versterking van het neoliberale groeimodel waarin de grote bedrijven de baas blijven, de ongelijkheid toeneemt, de zorg voor atmosfeer en klimaat veel te laat komt. Misschien is Anuna's schatting van drie tot vier graden nog te voorzichtig. Professor Aviel Verbruggen (Universiteit Antwerpen) In het interview met professor Birgitte Schoenmakers ('De stem van de patiënt wordt te weinig gehoord', Knack nr. 38) schreven we dat professor An De Sutter voorzitter is van de vakgroep huisartsgeneeskunde en eerstelijnszorg aan de UGent. Dat is niet correct. De Sutter is voorzitter van het Centrum Huisartsgeneeskunde dat tot die vakgroep behoort. De vakgroep zelf wordt geleid door professor Sara Willems. Onze excuses. De redactie 'Heeft Anuna gelijk? Ik vrees van wel.'Professor Aviel Verbruggen (UA)