Amanda Gorman

Een van de argumenten van Zaïre Krieger ('Amanda Gormans cv en het mijne zijn heel gelijk', Knack nr. 36) rond de vertaling van het gedicht van Gorman lijkt te zijn: ik kan dat beter dan Marieke Lucas Rijneveld, want met slavernij moet je gevoelig omgaan. Precies alsof een 25-jarige als Krieger veel te maken heeft gehad met slavernij - maar met die genen weet men nooit natuurlijk. Ik was vooral teleurgesteld omdat men niet de beide schrijvers, los van elkaar en in eerste instantie anoniem, een vertaling van het gedicht liet maken, om die teksten daarna voor te leggen aan pakweg honderd zogenaamde specialisten ter zake. Benieuwd wie er de 'witte' of de 'gekleurde' vertaling uitgehaald zou hebben.
...

Een van de argumenten van Zaïre Krieger ('Amanda Gormans cv en het mijne zijn heel gelijk', Knack nr. 36) rond de vertaling van het gedicht van Gorman lijkt te zijn: ik kan dat beter dan Marieke Lucas Rijneveld, want met slavernij moet je gevoelig omgaan. Precies alsof een 25-jarige als Krieger veel te maken heeft gehad met slavernij - maar met die genen weet men nooit natuurlijk. Ik was vooral teleurgesteld omdat men niet de beide schrijvers, los van elkaar en in eerste instantie anoniem, een vertaling van het gedicht liet maken, om die teksten daarna voor te leggen aan pakweg honderd zogenaamde specialisten ter zake. Benieuwd wie er de 'witte' of de 'gekleurde' vertaling uitgehaald zou hebben. Dirk Simoens, Oostende 'Opvang in de regio werkt gewoon niet', zegt Liza Schuster over de Afghaanse vluchtelingen (Knack nr. 36). Zij geeft de indruk dat voor die buurlanden van Afghanistan maar één alternatief bestaat: Europa. Ik lees geen enkele vorm van kritiek aan het adres van steenrijke Golfstaten als Saudi-Arabië, Qatar, Oman, Bahrein en de Verenigde Arabische Emiraten, die nauwelijks vluchtelingen opnemen, ook al zijn zij geloofsgenoten. Europa moet het maar 'schaffen', om het in de taal van Angela Merkel te zeggen. Ik stel overigens vast dat de westerse landen zelf ook geen druk uitoefenen op die Golfstaten, waarmee zij goede diplomatieke relaties onderhouden. Iedereen lijkt zich vreemd genoeg bij dit schandaal neer te leggen. Marc Van Uytfanghe, Zele Het interview met Kristien Hemmerechts ('Vroeger móést je naar de kerk. Nu mag het bijna niet meer', Knack nr. 35) is mijns inziens zeer illustratief voor de verwarring die vaak opduikt bij mensen die - meestal op latere leeftijd - beginnen te 'aanvaarden dat er iets is wat het menselijke overstijgt'. Verwarring en inconsistentie, want enerzijds gaat de filologe sinds begin dit jaar naar de zondagsmis ('een feest met veel wijwater', 'de communie hoort erbij', 'het is bijna een taboe om te zeggen dat je kerkelijk bent') én naar de wekelijkse gebedsvieringen van de ultrakatholieke Sint-Egidius-gemeenschap, maar anderzijds heeft ze duidelijk moeite met het woord 'geloven' ('ik ben ook zeker geen katholiek'). Zelfs de verrezen Christus, zoon van God, is voor haar een brug te ver. Wat trouwens een van de redenen is waarom veel latere agnosten en atheïsten de katholieke kerk, met heel haar liturgie, vaak zinloze teksten en betutteling, de rug hebben toegekeerd. Als het instituut er in de eenentwintigste eeuw bovendien in slaagt om kindermisbruik door geestelijken systematisch toe te dekken en vrouwen binnen de kerk te discrimineren, tja... Bericht aan Rome: eigen schuld, dikke bult dat je kerken leeglopen. Alleen is het onbegrijpelijk dat de meeste 'ongelovigen' het kind met het badwater hebben weggegooid. Het is niet omdat je niets wilt weten van zo'n religieuze organisatie en haar door mensen geschreven Bijbel, dat je automatisch je geloof hoeft te verliezen in dat 'iets wat ons overstijgt'. Er is ook nog zoiets als de waardevolle christelijke boodschap van naastenliefde en mededogen. Maar zelfs als je het allemaal wat rationeler en minder religieus bekijkt, is een God-optie niet langer uit te sluiten. Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan het raadsel van een blijkbaar gerichte menselijke evolutie of aan de stelling van David Bohm, die achter de zichtbare wereld een diepere orde van ondeelbare eenheid vermoedde, aan de bevindingen van de sociobiologie (E.O. Wilson) en de evolutionaire psychologie (Piaget en Kohlberg) over het menselijke geweten en de moraalevolutie, en aan de vreemde verhalen van duizenden mensen met een bijna-doodervaring die blijk gaven van een verhoogd bewustzijn bij een klinische dood. Dus, zoals Immanuel Kant ooit zei, laten we onze onmondigheid ontgroeien: sapere aude, heb de moed om verstandig te zijn. Mochten wat meer mensen écht nadenken over wat ons overstijgt, wie weet hoeveel mooier en empathischer onze wereld dan zou zijn. En dat zonder bemoeienis van welke religie of kerk ook. Bob Michiels Proficiat, Knack, voor de publicatie van het interview met Kristien Hemmerechts de ene week en de cartoon van GAL, als reactie daarop, de volgende. Zelden heeft een magazine zo sterk uitdrukking gegeven aan de kloof tussen hen die de zin van hun leven zoeken en hen die zo'n zoektocht belachelijk vinden. Frans Vanistendael, Linden 'Bericht aan Rome: eigen schuld, dikke bult dat je kerken leeglopen.' Bob Michiels Bij de gravure van vorige week is een stuk van de tekst weggevallen. Onze excuses. Hieronder het volledige bijschrift. De redactie