Leopold Flam

Ook ik heb, als een van zijn oud-studenten, met plezier een bescheiden bijdrage geleverd aan het boek over Leopold Flam ('De studenten zijn hun prof niet vergeten', Knack nr. 34), met een anekdote over mijn ontmoeting met Sartre, waarin hij een beslissende rol speelde. Flam was voor die tijd een cultfiguur, een boeiende want tegendraadse, authentieke man met een fenomenale belezenheid. Miskend in het katholieke en door en door bekrompen Vlaanderen, waar Apostel-Kruithof in de linkse kerk orakelden. Mocht hij een Nederlander of Fransman zijn geweest, hij was internationaal bejubeld.
...

Ook ik heb, als een van zijn oud-studenten, met plezier een bescheiden bijdrage geleverd aan het boek over Leopold Flam ('De studenten zijn hun prof niet vergeten', Knack nr. 34), met een anekdote over mijn ontmoeting met Sartre, waarin hij een beslissende rol speelde. Flam was voor die tijd een cultfiguur, een boeiende want tegendraadse, authentieke man met een fenomenale belezenheid. Miskend in het katholieke en door en door bekrompen Vlaanderen, waar Apostel-Kruithof in de linkse kerk orakelden. Mocht hij een Nederlander of Fransman zijn geweest, hij was internationaal bejubeld. Trouwens, wat is dat toch met dat etiket 'de Vlaamse Sartre'? Wie heeft die totaal foute vergelijking de wereld ingestuurd? Sartre was een erg interessante en productieve denker, maar zeker geen filosoof van het kaliber van Albert Camus, en bovendien een middelmatige romancier en essayist. Een man van (te) veel drank, vrouwen en drugs, in zijn laatste levensjaren amper nog van deze wereld. En - vooral - een leven vol (fel onderbelichte) ideologische blindheid, denk maar aan zijn passieve houding ten opzichte van de Duitse bezetter in WO II of zijn beruchte bezoek aan de USSR en sympathie voor het stalinisme. Eddy Ringoir Ik vrees dat de burgerenquête en de inspanningen van Cato Léonard ('Politici zullen macht verliezen, maar winnen legitimiteit', Knack nr. 33) vooral voor meer wrevel zullen zorgen. Ik heb bijna tien jaar ervaring met een Facebookgroep waarin inwoners van mijn gemeente kunnen discussiëren over alles wat (on)rechtstreeks te maken heeft met leven en werken in de gemeente en dat leerde me dat velen democratie zien als: 'Politici en democratische instellingen moeten me brengen wat ik wil en nodig heb. Anders werkt democratie niet en zijn het allemaal zakkenvullers.' Nico Keppens, Berlare Ik wil toch even reageren op het fotodocument over 'verpakkingswoede' ('Zo'n hoop plastic!', Knack nr. 33). De sterke recyclagecijfers vanuit de bedrijfswereld suggereren dat we met z'n allen goed bezig zijn en koploper zijn in het verwerken van ons afval. Maar de recyclagecijfers van FostPlus werden al meermaals ter discussie gesteld. Er zou volgens de managing director van FostPlus zogenaamd 'nergens meer verpakkingsafval worden ingezameld dan bij ons'. Veel van die misleidende uitspraken hebben enkel betrekking op het afval dat door hen wordt opgehaald. Via de gegevens die we als grootste burgerinitiatief van zwerfvuilruimende vrijwilligers (ZwerfvuilNET) binnenkrijgen, kunnen we enkel vaststellen dat er enorm veel zwerfvuil in onze omgeving terechtkomt, en dus niet ingezameld of gerecycleerd wordt. Tim Corbisier In zijn essay 'Een wonderschoon landschap' (Knack nr. 33) vertrekt Bernard Dewulf van een zinnetje in een studie waarin het onderscheid tussen pornografie en kunst wordt onderzocht. Wat de uitkomsten van die studie zijn, vernemen we niet. Wel krijgen we een aantal simplistische en vernietigende stellingen van de essayist te lezen. De zin 'de onderdrukking van de vrouw in die vorm van een lofzang op haar schoonheid is gewelddadig en pervers' stoort hem mateloos. 'Wat is er gewelddadig en pervers aan Richters "Betty"?' vraagt hij zich af. Wel, dat ze wegkijkt, bijvoorbeeld. Dat ze blijkbaar niet geportretteerd wenst te worden. Maar dat haar vader dat toch doet en zo duidelijk maakt dat Betty geen zeggenschap heeft over zichzelf. Dewulf ziet niet de gewelddadigheid in de nature morte die o zo hypocriet L'Origine du monde wordt genoemd. Hij ziet niet dat deze lijkkleurige homp vlees de ultieme objectivering van een vrouwenlichaam is. Een mannenlichaam is bij mijn weten nog niet vanuit dit standpunt geschilderd, zelfs niet in een context van oorlog, vernieling en razernij. Als uitsmijter krijgen we Marlène Dumas, een kunstenaar (sorry, 'schilderes') die met Broken White iemands hoofd en stukje schouder laat zien. Geen anonieme homp vlees, maar een kwetsbaar individu. Hier geen verheerlijking van de Vrouw als idee (huiselijkheid, femme fatale, Liberté, of 'vrije wil' om de voorbeelden aan te halen die Dewulf zelf geeft). Is dit wel een vrouw? Als we alleen onze ogen mogen geloven, kunnen we er ook een man in zien. Inderdaad, wij zien elk iets heel anders. En is dat erg dan? Nee, maar de halfblinde visie-Dewulf heeft door de geschiedenis heen alle aandacht gekregen. En daar zit hem nou net de kneep. Hilde Asaert Verschillende issues die in het artikel 'Te weinig plek voor de jeugd van Ronse' (Knack nr. 33) werden aangekaart, werden in de tijd tussen de afname van de interviews en de uiteindelijke publicatie opgelost door het stadsbestuur. Deze quote van schepen Aaron Demeulemeester wekte een verkeerde indruk: 'Ondanks al die tekenen aan de wand had de Vlaamse overheid voor de regio Aalst-Ronse slechts budget voor één persoon die over mentale gezondheid bij jongeren waakt - in Aalst. "Als iemand zich slecht voelde, had die de trein naar Aalst kunnen nemen", vindt schepen Demeulemeester.' 'Dit staat haaks op hoe ik het zei en bedoel. Ik vind het een schande dat dit zou gebeuren', benadrukt Aaron Demeulemeester in een mail aan Knack. 'Het citaat dat ik had goedgekeurd luidde: "Als iemand zich slecht voelde, had die de trein naar Aalst moeten nemen."' De leden van LaMainNoire, die claimden geen boefjes te zijn en voor de foto poseerden, hebben wel degelijk een strafblad.