Bernard Dewulf

Wat een goedgeschreven essay van Bernard Dewulf ('Een wonderschoon landschap', Knack nr. 33). Met terechte verontwaardiging ontkracht hij blind tunnelfeminisme ten voordele van zijn doordachte 'semifeminisme'. Een academicus die zich ongenuanceerd stoort aan vrouwelijk naakt in de kunst moet inderdaad van antwoord gediend worden. Met de term semifeminisme heb ik het echter wat moeilijk. Vrouwenrechten hebben wereldwijd nog een lange weg te gaan. Dus laten we het feminisme (zonder semi-) nog maar wat aanhouden. Want ook mannen die zich niet bedreigd voelen door sterke vrouwen, kunnen solidair zijn met feminisme.
...

Wat een goedgeschreven essay van Bernard Dewulf ('Een wonderschoon landschap', Knack nr. 33). Met terechte verontwaardiging ontkracht hij blind tunnelfeminisme ten voordele van zijn doordachte 'semifeminisme'. Een academicus die zich ongenuanceerd stoort aan vrouwelijk naakt in de kunst moet inderdaad van antwoord gediend worden. Met de term semifeminisme heb ik het echter wat moeilijk. Vrouwenrechten hebben wereldwijd nog een lange weg te gaan. Dus laten we het feminisme (zonder semi-) nog maar wat aanhouden. Want ook mannen die zich niet bedreigd voelen door sterke vrouwen, kunnen solidair zijn met feminisme. Wim Praet Op het einde van het prima interview met schrijver Michael Pye ('In Antwerpen hadden ze geen tijd voor oorlog', Knack nr. 33) vraagt de journalist zich af of het niet wrang is dat 'veel inwoners van die ooit zo verdraagzame stad' (Antwerpen) anno 2021 'stemmen voor partijen met een antimigratieagenda'? Men vraagt zich af of Knack-journalisten een bonus krijgen voor het culpabiliseren van weldenkende landgenoten en lezers. Lezers die bijgevolg - gewoon uit irritatie of baldadigheid - zéker voor rechts zullen stemmen. Migratie in de Gouden Eeuw van Antwerpen was er om een bijdrage te leveren aan de welvaart van de stad. In de eenentwintigste eeuw kan dat een reden zijn voor migratie, maar al te vaak is de erg recente uitvinding genaamd 'sociale zekerheid', de drijfveer. De houding van de journalist getuigt dus van intellectuele oneerlijkheid, omdat hij niet inziet aan welke anachronismen hij zich schuldig maakt. Tom Hellemans, Zonhoven Het blijft me verbazen dat men in de VS amper iets begrijpt van de wereld. Het interview met oorlogsreporter John Lee Anderson ('Een nieuw militaire interventie is onvermijdelijk', Knack nr. 33) toont dat nogmaals. Ooit had het tijdschrift The New Yorker mensen aan boord als Seymour Hersh, die onderzoek deed en begreep wat er aan de hand was. Nu krijgen wij nullen die niet verder raken dan wat ordinaire toogpraat. Begrijpelijk dat de VS blunderend van de ene slachtpartij in de andere lopen. Ach, mensenrechten. Alleen al het lezen van dat woord maakt me ziek. Willy Van Damme, Dendermonde-Grembergen 'België had in 1830 de meest vernieuwende en meest vooruitstrevende grondwet ter wereld', stelt Cato Léonard ('Politici zullen macht verliezen, maar winnen legitimiteit', Knack nr. 33). België had toen ook het meest uitbuitende kapitalisme ter wereld, en zou vijftig jaar later het ergste koloniale regime ter wereld hebben. Grondwet en staat zijn allesbehalve een garantie voor meer menselijkheid. Maar goed, het middenveld mobiliseren voor de politiek is een goed idee. Alleen zit er uiteraard meer dan één motivatie achter. De gevestigde politieke partijen lijden aan catastrofaal prestigeverlies, en extremistische partijen winnen angstwekkend aan invloed. Vooral extreemrechts heeft de wind in de zeilen. Als je die invloed een beetje kunt terugschroeven met een burgerinitiatief, dan ben ik daar helemaal voor te vinden. Bert Herregods, Gent Enkele bedenkingen bij het artikel over transmigratie ('Onze agenten kijken bewust de andere kant op', Knack nr. 33). De scheepvaartpolitie stond bijna drie decennia alleen in de aanpak van transmigratie in onze kusthavens. Van enige steun vanuit de andere directies met betrekking tot de verbindingswegen (spoorwegpolitie en wegpolitie) binnen de federale politie was jarenlang geen sprake. Evenmin van de korpsen van de lokale politie aan de kust. 'Bewust de andere kant op kijken' was de 'opgelegde' strategie. Met de bestrijding van transmigratie kun je namelijk niet politioneel of gerechtelijk uitpakken. Het vergt enorm veel capaciteit, administratie, opvang, mobiliteit, logistiek. En iedereen binnen de politie weet dat het document 'bevel om het grondgebied te verlaten' niets uithaalt. Binnen enkele uren zijn de transmigranten terug, en de mallemolen kan opnieuw beginnen. Al jaren weet men dat transmigranten in vrachtwagens klimmen en met treinen en trams naar de kust gaan. Toch deed men het af als een scheepvaartprobleem. De boodschap was: kijk de andere kant op, en het wordt vanzelf een zaak voor de scheepvaartpolitie. Die mensen zouden immers toch in een haven eindigen. Dat ook de scheepvaartpolitie capaciteitsproblemen heeft, daar lag niemand van wakker. Vanuit de scheepvaartpolitie zijn vijf jaar geleden al signalen gegeven dat er sightings waren van verplaatsingen richting zee vanaf onze kust en plezierhavens. De ontruiming van de vluchtelingenkampen net over de grens had al de nodige belletjes moeten doen rinkelen. Maar, alweer was het een probleem van anderen. Een Franse zaak, althans volgens sommige federale en lokale politie- oversten. Nu wordt door twee lokale kust-korpschefs moord en brand geschreeuwd. Deze schreeuw is terecht, maar mocht - in solidariteit met de scheepvaartpolitie - enkele decennia eerder al gebeuren. Marc Bentein