Notarissen

Met deze tendentieuze titel ('Hoe onze topnotarissen de miljoenen binnenrijven', Knack nr. 24) gaat u finaal uit de bocht voor mij.
...

Met deze tendentieuze titel ('Hoe onze topnotarissen de miljoenen binnenrijven', Knack nr. 24) gaat u finaal uit de bocht voor mij. Ik kan me namelijk niet van de indruk ontdoen dat alle vrije beroepers naar de visie van Knack niet alleen maximaal het loon van de premier mogen verdienen, maar liefst nog aanzienlijk wat minder. Bij uitbreiding is het misschien een goed idee om een algemene maximale inkomensgrens voor elke Belg te bepalen, zodat we meteen zeker zijn dat elke vorm van ondernemen in ons land alvast niet mede gestuurd wordt door financiële drijfveren. Daarnaast zou ik willen suggereren om volgend jaar een studie uit te voeren naar het corona-effect op het inkomen van o.a. huisartsen. Ik durf te voorspellen dat hun inkomen aanzienlijk toegenomen zal zijn. Dan kunt u deze beroepsgroep - waar burn-out al een gigantisch probleem was - ook eens aanpakken. Tegen dan zijn we allemaal toch vergeten dat we voor hen ooit hebben geapplaudisseerd en dat zij samen met tienduizenden zorgkundigen ons land door deze crisis hebben geholpen. Mijn beroep is notaris en dat maakt dat mijn kritiek makkelijk kan worden weggezet. Het gaat in deze nochtans niet om een verdediging van mijn beroepsgroep, maar om het aan de kaak stellen van deze vorm van journalistiek, die bovenal destructief in plaats van kritisch van aard is. U gelooft me of u gelooft me niet. Nog een laatste noot, wel van persoonlijke aard. Sinds twee jaar ben ik op zoek naar een kandidaat-notaris die samen met mij verder 'geld wil binnenrijven'. Ik krijg jammer genoeg geen tot weinig respons op mijn vacatures. Waar zit de paradox? Misschien een suggestie voor een volgend artikel? Raf Lenaerts, Diest Het was met bijzondere interesse dat ik het opiniestuk van Tiny De Keuster heb gelezen ('Straathonden zijn geen huishonden: een zwerfhond in huis halen houdt veel risico's in', Knack.be), alleen bleef ik na de lectuur met meer vragen zitten dan antwoorden. In eerste instantie herkende ik heel wat elementen: interview, wit busje, gewrichtsproblemen... Alleen waren de buitenlandse zwerfhonden die bij ons terechtkwamen perfect verzorgde, lieve dieren, en zaten de gewrichtsproblemen bij verschillende van onze Belgische asielhonden. Wij hebben altijd adoptiehonden gehad, en zitten nu aan nummers 10 en 11, onze eerste 'buitenlanders'. Alle honden brachten zorgen en aanpassing mee, maar werden uiteindelijk perfecte huisgenoten, ook onze 'Roemeen' en 'Turk'. Dat er heel wat honden met gedragsproblemen zijn, zal zeker waar zijn, maar ik mis statistieken: over hoeveel procent van de ingevoerde honden gaat het? Is er een merkbaar verschil tussen honden uit Roemenië versus pakweg Turkije? De auteur stelt dat de verhouding 'probleemdieren' uit Roemenië tegenover die uit Rusland 5/2 is, maar misschien worden er dubbel zoveel honden uit Roemenië geïmporteerd? En zijn er verschillen tussen de organisaties die de adopties organiseren? Ook lijkt me het argument van (epi)genetica wat onbesuisd gebruikt. Volgens de redenering van de auteur zou dan ook bij humane adopties streng moeten worden gewaarschuwd. Zoals bij mensen is er bij honden een wisselwerking tussen nurture en nature. Misschien is het inderdaad tijd om een evaluatie te maken, maar dan van de hele huisdierenbusiness, te beginnen met onze honden en katten. En hopelijk mag het dan ook gaan over impulsaankopen, over dieren die hele dagen binnenshuis in benches worden opgesloten, broodfokkers, Oost-Europese puppyfabrieken... Onze minister van Dierenwelzijn heeft al een mooi parcours gereden, maar zal hier vast en zeker een hele kluif aan hebben. Luc Anthonis Helemaal eens met de analyse van Christine Hannes ('Leerachterstand door corona? Daar geloof ik niet echt in', Knack nr. 23) en veel bewondering voor haar inzet en strijdvaardigheid. Eén uitspraak is contradictorisch: waterval. Het bevestigt het waardeoordeel van de maatschappij, terwijl we dit nu net moeten omkeren. Het onderwijs moet dringend het zalmprincipe toepassen: op maat beginnen en steeds een stapje hoger klimmen en verder leren. Bouwblokken zijn belangrijk! Anders komt er van levenslang leren niets in huis, vanwege slechte ervaringen in het initiële onderwijs. Mieke Vermeiren, senior expert onderwijs-arbeidsmarkt Agoria In zijn opiniestuk ('Wat als blijkt dat het christelijke diametraal staat op wat Van Grieken verkondigt?', Knack.be) schrijft Mark Van de Voorde: 'Het zou dus best kunnen dat Van Grieken, eenmaal aan de macht, uiteindelijk mij en met mij alle weldenkende christenen de mond zou willen snoeren en dat hij die schreeuwt om vrijheid van meningsuiting voor xenofoben, herrieschoppers en haatzaaiers, mij en mijn geloofsgenoten de uiting van onze mening zou willen verbieden.' Dat Van Grieken dat zou kunnen doen, daar kan ik inkomen. Dat Van de Voorde dat zelf ook deed midden de jaren 90 vanuit zijn toenmalige machtspositie als eindredacteur, dat staat zwart op wit in de archieven van Kerk & Leven, De Standaard, De Morgen en Tertio uit die jaren evenals in menig Vlaams tijdschrift uit die tijd. Een reactie van mijnentwege kon nooit, never. Documenten ter staving zijn verzameld in mijn boek In naam van de Vader, vanaf pagina 289. Rik Devillé, weldenkend christen In de verduidelijking bij een reactie van Sam Van Rooy (Knack nr. 23) stond een verkeerd jaartal. Van Rooy deed zijn uitspraak om 'de Calvo's, Almaci's, Rousseaus en Mertensen naar een shariasamenleving te sturen' uiteraard niet op 11 juli 2021, maar op 11 juli 2020.